ΟΜΟΝΟΙΑ
Είναι τόσες οι αδυναμίες και οι πληγές της φετινής Ομόνοιας που, για να υπάρξει μεταμόρφωση, θα χρειαστούν τελικά πολλές αλλαγές σε όλα τα μέτωπα

Η λέξη πρότζεκτ ακούστηκε πολλές φορές στο πρώτο μισό της χρονιάς, διά στόματος Νταμπίζα και όχι μόνο. Ένα πρότζεκτ που απέτυχε παταγωδώς. Οι ελπίδες ότι, στην πορεία, τα πράγματα θα διορθώνονταν και οι δηλώσεις περί βεβαιότητας για πολλές δυνατότητες που θα φανούν αποδείχτηκαν... ψευδαισθήσεις.

Δεν είναι θέμα αποτελεσμάτων μόνο. Δεν απέχει ουσιαστικά από τις προηγούμενες 2-3 χρονιές. Είναι η εικόνα μίας ομάδας που πήρε απροβίβαστο σε όλες τις εξετάσεις. Απόδοση, νοοτροπία, τρόπο παιχνιδιού, βάθος κτλ. Ουσιαστικά η Ομόνοια έχασε μία χρονιά, την οποία θα είχε ως εφαλτήριο για να επανέλθει σε ρόλο πρωταγωνίστριας.

Με τη θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει, είναι ξεκάθαρο πως το πρότζεκτ πρέπει να ξεκινήσει σχεδόν απ' την αρχή. Η Ομόνοια χρειάζεται πολλά πράγματα για να μεταμορφωθεί στη νέα χρονιά. Πρώτ' απ' όλα ποσότητα: Όχι απαραίτητα στον αριθμό των παικτών, αλλά στο προφίλ τους.

Να έχει επιλογές σε όλες τις θέσεις, με συγκεκριμένο αριθμό παικτών που να μπορούν να αγωνιστούν σε δύο ρόλους. Κλασικό παράδειγμα, χιλιοειπωμένο, αλλά προς αποφυγήν.

Στην τρέχουσα χρονιά έφτασε σε σημείο να έχει τέσσερεις παίκτες που μπορούσαν να παίξουν αριστερά στην άμυνα, αλλά παράλληλα έμεινε με έναν ακραίο επιθετικό 1ης γραμμής και χωρίς εξάρι πρώτης κοπής. Η ποιότητα είναι το 2ο. Άλλο μεγάλο πρόβλημα της φετινής χρονιάς. Τρίτο σημείο αναφοράς οι προσωπικότητες.

Άλλο να έχεις το όνομα και τα προσόντα και άλλο να μπορείς να τα δείξεις. Ένα τρανό παράδειγμα είναι ο Κλέιτον. Ξέρει μπάλα, αλλά σε όλα τα μεγάλα ματς εξαφανίζεται. Πρέπει επίσης να μπει κάτω ένα σωστό μοντέλο παιχνιδιού, σχετικά με το πώς πρέπει να αγωνίζεται κατά κόρον η ομάδα για να μπορεί να παίρνει αποτέλεσμα.

Η Ομόνοια των Νταμπίζα-Κάρβερ κτίστηκε και με λάθος προφίλ και με λάθος ρόστερ. Σε όλο αυτό το σκηνικό πρέπει φυσικά να προστεθεί και η ανάγκη νοοτροπίας, το ύψος του πήχη των απαιτήσεων. Κατήντησε φέτος να χάνει με κατεβασμένα τα χέρια και να πανηγυρίζει μερικές μεμονωμένες ανατροπές με μικρότερες ομάδες, που της έκαναν για 75-80 λεπτά τον βίο αβίωτο. Δεν είναι εύκολο το έργο του Πάμπου Χριστοδούλου και της Διοίκησης.

Θα ήθελαν και οι δύο πλευρές να έβλεπαν περισσότερους παίκτες από το φετινό ρόστερ να δείχνουν πραγματικά πως χωράνε και σε αυτό της επόμενης. Ανέμεναν πως η έλευση νέου προπονητή θα επέφερε και κίνητρα. Η παρουσία στις δύο τελευταίες εβδομάδες ήταν αντίθετη του αναμενομένου.

Η εικόνα φωνάζει, οι αλλαγές πρέπει να είναι πολλές. Και όλα αυτά σε μία χρονιά κατά την οποία, με πιθανή την απώλεια ευρωπαϊκού εισιτηρίου, θα σφίξει παραπάνω το ταμείο. Όμως, από την άλλη, είναι ξεκάθαρο πως η Ομόνοια δεν μπορεί ν' αντέξει άλλη άσχημη χρονιά.

Υπάρχει και… αγώνας
Όλα αυτά συμβαίνουν σε περίοδο υποχρεώσεων. Υπό κανονικές συνθήκες, ο αγώνας με την ΑΕΛ θα έπρεπε να έχει μορφή τελικού (η ουσιαστική ευκαιρία να μείνει κοντά στην 4η θέση που ίσως δώσει ευρωπαϊκό εισιτήριο). Η Διοίκηση έστειλε χθες μηνύματα, αναμένοντας αντίδραση, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κλίμα είναι πολύ βαρύ σε όλα τα επίπεδα.

Από την ώρα που δεν υπάρχει πίστη, τα δεδομένα γίνονται ακόμη δυσκολότερα. Και αν οι Φρέντμπεργκ-Ιωακείμ θέλουν να κάνουν κάποιες αλλαγές, ν' ανακατέψουν την τράπουλα, σε πολλές θέσεις και μοντέλα έχουν δεμένα τα χέρια.