Πέρσι, τέτοιες μέρες, έφυγε από τη ζωή ο Γιόχαν Κρόιφ, ο σπουδαιότερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής

Ο καιρός περνά πολύ γρήγορα. Πριν ακριβώς από έναν χρόνο, στις 24 Μαρτίου, ακούστηκαν τα μαντάτα για τον θάνατο του Γιόχαν Κρόιφ και το ποδόσφαιρο ντύθηκε στα μαύρα: Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 χρονών ο άνθρωπος που άλλαξε το ποδόσφαιρο (στον αγωνιστικό τομέα αλλά και στη φιλοσοφία), τόσο σαν ποδοσφαιριστής όσο και σαν προπονητής. Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών της Ευρώπης «έσβησε» για πάντα, νικημένος από τον καρκίνο των πνευμόνων.

Ήταν ο ποδοσφαιριστής που ταύτισε το όνομά του με το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» στον Άγιαξ (και στην εθνική Ολλανδίας) στη δεκαετία του ’70, ο προπονητής που άλλαξε, στη δεκαετία του ’90, την ιστορία της Μπαρσελόνα. Αποτέλεσε, ουσιαστικά, τον πρόδρομο του «τίκι-τάκα», φυτεύοντας στην περίφημη Ακαδημία της ισπανικής ομάδας, τη «Μασία», τον σπόρο του ολλανδικού μοντέλου, που είχε εφαρμοστεί αρχικά στον Άγιαξ.

Ο Άγιαξ, η εθνική Ολλανδίας, η Μπαρσελόνα, γενικά το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, οφείλουν πολλά στον Γιόχαν Κρόιφ, τον επιλεγόμενο «Ιπτάμενο Ολλανδό». Είχε δύστροπο χαρακτήρα (μα, δεν είναι όλοι οι ηγέτες δύστροποι;), αλλά στο γήπεδο ήταν «καλλιτέχνης»: Διορατικός, με αέρινο στυλ και με απίστευτη αίσθηση του χώρου, επιτάχυνε και εκεί που δεν το περίμενε κανείς πατούσε… φρένο. Μπορούσε να αγωνιστεί τόσο στα άκρα της επίθεσης, πίσω από τον επιθετικό, όσο και ως στράικερ.

Γενικά, είχε μία τεράστια προσωπικότητα και επιρροή πάνω σε συμπαίκτες και αντιπάλους. Με κυριότερο παρτενέρ τον Γιόχαν Νέσκενς, οδήγησε τον Άγιαξ στην κατάκτηση τριών σερί Κυπέλλων Πρωταθλητριών, ενώ ήταν ο κύριος εκφραστής της εθνικής Ολλανδίας, όταν οι «οράνιε» έφτασαν στον τελικό του Μουντιάλ 1974, χάνοντας (άδικα) από τη Δυτική Γερμανία (1-2). Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην έναρξη εκείνου του τελικού, οι Ολλανδοί, με πρωταγωνιστή τον Κρόιφ, άλλαζαν πάσες χωρίς να καταφέρει, για ένα ολόκληρο λεπτό, να αγγίξει την μπάλα κανένας Γερμανός! Μέχρι που ο Κρόιφ κέρδισε πέναλτι, το οποίο εκτέλεσε εύστοχα ο Νέσκενς.

Μανιώδης καπνιστής για πολλά χρόνια, ο Κρόιφ υπέστη έμφραγμα το 1991 και, όπως ήταν φυσιολογικό, «έκοψε» την αγαπημένη του συνήθεια. Τον Οκτώβριο του 2015, γνωστοποίησε ότι έπασχε από καρκίνο στους πνεύμονες και, παρόλο που είχε παρουσιάσει μια ελαφριά βελτίωση και είχε εμφανιστεί αισιόδοξος για τη νίκη σε αυτή τη «μάχη», τελικά δεν άντεξε. Ημέρα Πέμπτη, στις 24 Μαρτίου 2016 (ακριβώς έναν μήνα πριν από τα 69α γενέθλιά του), άφησε την τελευταία του πνοή, σε νοσοκομείο της Βαρκελώνης, έχοντας στο πλάι του τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Ο Κρόιφ έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μία «πλούσια» κληρονομιά, που παρόμοιά της δεν υπάρχει. Και δεν είναι τυχαίο που η ΝΑΣΑ έδωσε το όνομά του σε έναν μικρό πλανήτη! Είχε πει, κάποτε, το μνημειώδες σχετικά με τον Πελέ: «Ο Πελέ είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που ξεπερνά τα όρια της λογικής». Μα κι ο ίδιος, δεν βρίσκεται μακριά από τη δική του φράση…

Who is Who

Γεννήθηκε: 25 Απριλίου 1947 (Άμστερνταμ)
Πέθανε: 24 Μαρτίου 2016 (Βαρκελώνη)
Θέση: Μεσοεπιθετικός (αρ. 14)
Ύψος: 1.80 μ.

ΚΑΡΙΕΡΑ ΩΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ:

Άγιαξ (1964-1973), Μπαρσελόνα (1973-1978), Λος Άντζελες Άζτεκς (1979-1980), Ουάσιγκτον Ντίπλοματς (1980-1981), Λεβάντε (1981), Άγιαξ (1981-1983), Φέγενορντ (1983-1984)

* Αγωνίστηκε στην εθνική Ολλανδίας μεταξύ 1966-1977 (48 συμμετοχές, 33 γκολ)

ΚΑΡΙΕΡΑ ΩΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ: Άγιαξ (1985-1988), Μπαρσελόνα (1988-1996), Καταλωνία (2009-2013)

ΤΑ 29 ΤΡΟΠΑΙΑ ΤΟΥ
Ως ποδοσφαιριστής:

Άγιαξ (17): 8 Πρωταθλήματα (1966, 1967, 1968, 1970, 1972, 1973, 1982, 1983), 5 Κύπελλα (1967, 1970, 1971, 1972, 1983), 3 Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973), 1 Διηπειρωτικό (1972)

Μπαρσελόνα (2): 1 Πρωτάθλημα (1974), 1 Κύπελλο (1978)

Φέγενορντ (2): 1 Πρωτάθλημα (1984), 1 Κύπελλο (1984)

Εθνική Ολλανδίας: Φιναλίστ Μουντιάλ (1974)

Χρυσή μπάλα: 1971, 1972, 1974

Ως προπονητής:

Άγιαξ (1): 1 Κύπελλο Κυπελλούχων (1987)

Μπαρσελόνα (7): 4 Πρωταθλήματα (1991, 1992, 1993, 1994), 1 Κύπελλο (1990), 1 Κύπελλο Κυπελλούχων (1989), 1 Κύπελλο Πρωταθλητριών (1992)

Οι 10+1 ατάκες που έμειναν στην Ιστορία

Ο Γιόχαν Κρόιφ είπε πολλές ατάκες που έμειναν στην Ιστορία. Πιο κάτω, παραθέτουμε μία ανθολογία από «10+1 ατάκες» του:

1) Τεχνική δεν είναι να μπορέσεις να κάνεις τσαλιμάκια με την μπάλα χίλιες φορές, αλλά να μπορέσεις να πασάρεις με ένα άγγιγμα, με τη σωστή ταχύτητα και στο σωστό πόδι του συμπαίκτη σου.

2) Διάλεξε τον καλύτερο παίκτη για κάθε θέση και θα καταλήξεις, όχι με μία δυνατή ενδεκάδα αλλά με έντεκα δυνατές μονάδες.

3) Είμαι πρώην παίκτης, πρώην τεχνικός διευθυντής, πρώην προπονητής, πρώην μάνατζερ, πρώην επίτιμος πρόεδρος. Μια όμορφή λίστα που δείχνει ότι όλα έχουν ένα τέλος.

4) Νιώθω άθλια όταν πραγματικά ταλέντα απορρίπτονται λόγω στατιστικών. Η τεχνική και το όραμα δεν είναι ανιχνεύσιμα από τους υπολογιστές.

5) Το να παίζεις ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό. Πολύπλοκο είναι να παίζεις απλό ποδόσφαιρο.

6) Στη διάρκεια ενός παιχνιδιού, ο μέσος όρος που ένας παίκτης έχει την μπάλα στα πόδια του είναι τρία λεπτά. Σημασία έχει τι κάνει στα υπόλοιπα 87.

7) Δεν είμαι θρήσκος. Στην Ισπανία και οι 22 παίκτες κάνουν τον σταυρό τους πριν μπουν στο γήπεδο. Αν υπήρχε Θεός, τότε όλα τα ματς θα τελείωναν ισόπαλα.

8) Το δυσκολότερο πράγμα για τον άνθρωπο, είναι να καταλάβει ότι δεν υπάρχει τίποτα για να καταλάβει.

9) Όταν προηγείσαι 5-0, δεν έχει νόημα να ψάξεις ένα έκτο γκολ. Πολύ πιο θεαματικό για την κερκίδα, είναι να προσπαθήσεις να σημαδέψεις το δοκάρι.

10) Ξέρεις αν ένας παίκτης χτυπάει σωστά την μπάλα, όχι βλέποντάς τον, αλλά ακούγοντας τον ήχο που κάνει το παπούτσι του στην επαφή με την μπάλα.

10+1) Κάθε παίκτης πρέπει να μπορεί να αγωνίζεται σε όλες τις θέσεις του γηπέδου. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να ακούνε όλοι τις ομιλίες περί τακτικής. Το αριστερό εξτρέμ δεν επιτρέπεται να κοιμάται όταν μιλάω για τον δεξιό αμυντικό.

Η φανέλα με το Νο. 14

Στην εποχή όπου τα νούμερα των φανέλων ήταν αριθμημένα από το 1 μέχρι το 11, ο Κρόιφ χρησιμοποιούσε το 9. Στο ξεκίνημα της σεζόν 1970-71, όμως, ένας τραυματισμός τον κράτησε εκτός αγώνων μέχρι τις 30 Οκτωβρίου. Όταν επέστρεψε, το νούμερο 9 ήταν κατειλημμένο από τον Γκέρι Μιούρεν, συμπαίκτη του στον Άγιαξ. Τότε, αποφάσισε να αγωνιστεί με τη φανέλα με το 14 στην πλάτη, κάτι που μονιμοποίησε στη συνέχεια. Το γεγονός αυτό ξένισε τον κόσμο, αλλά κατέληξε να γίνει το «σήμα κατατεθέν» του. Μάλιστα, αρχικά η χρήση του 14 δεν επιτρεπόταν στους διεθνείς αγώνες του Άγιαξ και της εθνικής Ολλανδίας και ο Κρόιφ αναγκαζόταν να αγωνιστεί σε ορισμένους αγώνες με το 9 στην πλάτη.