Ακαδημίες στην Κύπρο. Μεγάλο κεφάλαιο. Εκατοντάδες παιδιά προπονούνται καθημερινά. Ελπίζουν ότι κάποτε θα γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Καλύτερα θα λέγαμε ότι οι ίδιοι οι γονιοί ονειρεύονται πως τα παιδιά τους θα φτάσουν σε αυτό το επίπεδο. Να τους βλέπουν και να τους θαυμάζουν. Όμως η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι σε ελάχιστα από αυτά τα παιδιά θα δοθούν οι ευκαιρίες, για να δείξουν την αξία τους. Το χειρότερο όμως είναι ότι κάποια ταλέντα χάνονται μέσα στον χρόνο.

Ειδικά στην Κύπρο, με την ξενομανία που υπάρχει και για έτοιμους ποδοσφαιριστές, για να ριχθούν στη μάχη.

Όταν ομάδες μικρές σε όνομα και εκτόπισμα δεν δίνουν ευκαιρίες στα δικά τους παιδιά και ψάχνουν για παίκτες σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, τι μπορούμε να πούμε;

Αυτή είναι η αλήθεια και το βλέπουμε κάθε εβδομάδα στα γήπεδά μας .

Υπάρχουν ακαδημίες που κάνουν εξαιρετική δουλειά, προσφέρουν τα εφόδια στα παιδιά, με καταρτισμένους τεχνικούς, που είναι και παιδαγωγοί. Διότι πέραν από καλοί ποδοσφαιριστές, θα πρέπει να γίνουν σωστοί άνθρωποι. Να τηρούν τους κανονισμούς και να σέβονται τον αντίπαλο.

Όμως από εκεί και πέρα τι γίνεται; Φτάνουν στο σημείο στην Κύπρο, ποδοσφαιριστές που είναι στην ηλικία των 20 χρονών που θεωρούνται ταλέντα. Στο εξωτερικό σε αυτήν την ηλικία είναι ήδη επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Οι ομάδες μας θα πρέπει να κατανοήσουν ότι θα πρέπει να δώσουν το 100% της προσοχής τους στις Ακαδημίες. Σίγουρα κάτι θα εντοπίσουν. Κάποιο ταλέντο θα κρύβεται στο γήπεδο.

Μπορεί να είναι και μπροστά τους και να μην το βλέπουν. Δεν είναι υπερβολή αυτό που λέμε. Αρχίζουν τον προγραμματισμό και η προσοχή τους είναι στους μάνατζερ.

Να τους προτείνουν παίκτες για να τους αξιολογήσουν. Ο Κώστας, ο Πανίκος, ο Ανδρέας για παράδειγμα που περιμένουν να τους κοιτάξουν, θα περιμένουν, θα περιμένουν.. . Πάντα θα ακούνε τους προπονητές τους να τους αποκαλούν παικταράδες και τους γονιούς τους να τους χειροκροτούν. Όμως όταν φεύγουν απο το γήπεδο, είναι σαν μια θεατρική παράσταση που ολοκληρώνεται, μέχρι την επόμενη. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Κάντε επιτέλους τις Ακαδημίες τα φυτώριά σας…