Με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση του Χρίστου Πουλλαΐδη, ότι χαριστικά αυτήν τη φορά αποχωρεί από τα διοικητικά, γενικά, της Ανόρθωσης, έρχονται στο μυαλό αρκετές άλλες αποχωρήσεις παραγόντων και δη μεγαλομετόχων ή και προέδρων που έβαζαν βαθιά το χέρι στην τσέπη, αλλά σύντομο ήταν το πέρασμά τους από τις ομάδες που είχαν την ευθύνη.
Και αναφέρομαι σε περιπτώσεις που ξεκίνησαν χρονικά περί τα τέλη της δεκαετίας του ΄90, όταν άλλαζαν πολλά τότε στο ποδοσφαιρικό μας στερέωμα.
Ειδικά στο οικονομικό κομμάτι, είχαμε αρχίσει να οδεύουμε σε πορεία χρηματιστηρίου, με απλά λόγια ο χώρος ήταν μια φούσκα και ήταν θέμα χρόνου πότε αυτή θα ξεφούσκωνε, όπως και έγινε, ειδικά όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια της κρίσης.
Οι μετεγγραφές και γενικά ο προϋπολογισμός είχαν εκτοξευθεί, γιατί κάποιοι ήθελαν να εντυπωσιάσουν και να κάνουν τα καπρίτσια τους.
Έχωναν μεγάλα αλλά και μικρά σωματεία στα χρέη και μια μέρα έπαιρναν το καπέλο τους και έφευγαν, αφήνοντας -στις πλείστες των περιπτώσεων- συντρίμμια πίσω τους.
Δεν ισχύει αυτό στο οικονομικό τουλάχιστον κομμάτι για τον αποχωρούντα πρόεδρο της Ανόρθωσης, ο οποίος -σύμφωνα με δηλώσεις του στον «Φιλελεύθερο» πριν από κάποιες βδομάδες- αποκάλυψε ότι είχε βάλει από την τσέπη του συνολικά κοντά στα 10 εκατομμύρια ευρώ για τις ανάγκες της Ανόρθωσης.
Όμως το μοντέλο που επικρατούσε στη δεκαετία του ΄80 και αρχές της δεκαετίας του ΄90, με έναν ισχυρό άνδρα στην προεδρία που ουσιαστικά ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος σε όλα, ήταν και παραμένει πολύ επικίνδυνο εγχείρημα, έστω και αν στο άκουσμά του οι οπαδοί της κάθε ομάδας, στ' αρχικά στάδια τουλάχιστον, πανηγύριζαν γι’ αυτή την εξέλιξη και θεωρούσαν ότι επιτέλους βρήκαν τον ηγέτη που τους έλειπε, αλλά εννοούσαν ότι... βρήκαν τον χρηματοδότη και τίποτα άλλο.
Το τέλος πικρό, όπως και η πορεία στο αγωνιστικό και οικονομικό κομμάτι στα επόμενα χρόνια και, δυστυχώς, σ' όλες τις περιπτώσεις αποδείχθηκε άνθρακας ο θησαυρός.
Η Κύπρος γενικά είναι μικρή και ο καθένας γνωρίζει πάνω-κάτω τον άλλο και, κυρίως, τα κίνητρα αλλά και τους στόχους του και ισχύει αυτό σε όλους τους τομείς.
Στον ποδοσφαιρικό χώρο αποδείχθηκε, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά ειδικά εδώ, που είναι ιδιόμορφη η όλη κατάσταση, ότι «αλεξιπτωτιστές» δεν χωρούν στο άθλημα.
Ουδείς απαγόρευε ή και απαγορεύει στον οποιονδήποτε να διεκδικήσει και να πάρει την προεδρία σε μια ομάδα μεγάλη ή μικρή και, κυρίως, να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να την ανεβάσει επίπεδο.
Όμως εξαρτάται απ' το πώς διαχειρίζεται κανείς τον πακτωλό χρημάτων και, κυρίως, ποιους συμβούλους έχει πλάι του.
Γιατί, η ωμή πραγματικότητα είναι ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις προέδρων που ήθελαν να αλλάξουν τη ροή της ιστορίας, τινάζοντας ουσιαστικά την μπάγκα, κάποιοι ήταν πίσω τους ή πλάι τους και υποτίθεται τους συμβούλευαν.
Αυτή ήταν η δουλεία τους εξ αρχής, να προφυλάξουν και τον πρόεδρο και την ομάδα από κακοτοπιές.
Στα καλά ήταν μάγκες, στα άσχημα ήταν ουσιαστικά οι πρώτοι που αποποιήθηκαν τις ευθύνες τους και έβγαλαν την ουρά τους απ έξω…
Έτσι γίνεται συνήθως.
Ώσπου υπάρχει μπόλικο χρήμα όλα καλά και άγια, τρώμε, πίνουμε, διασκεδάζουμε και το αφεντικό είναι τέλειο, αλάνθαστο και υπεράνω.
Όταν όμως παρουσιαστούν τα προβλήματα τα αγωνιστικά, τα οικονομικά και άλλα, είμαστε οι πρώτοι που όχι μόνο διαφοροποιούμαστε αλλά και εξασκούμε κριτική σε αυτόν που από κανέναν δεν δεχόμασταν να αναφέρει το όνομά του, συνοδεύοντάς το με αρνητικά σχόλια.
Είμαστε αιώνια πιστοί σε τέτοιου είδους αντιδράσεις, γι' αυτό και θα συνεχίσει το πικρό αντίο να είναι στην επικαιρότητα …
Καλή Κυριακή να έχετε.
