Γίνεται και πάλι αρκετός λόγος για τη συμπεριφορά αλλά και την ψυχολογία με την όποια πάνε και φεύγουν από το γήπεδο νεαροί, κυρίως, οπαδοί και γενικότερα στο πώς αντικρίζουν τον αθλητισμό και ειδικότερα το ποδόσφαιρο, που είναι με διαφορά το πρώτο σε προτίμηση άθλημα στην Κύπρο.

Και είναι να απορεί κανείς με την τοποθέτηση κάποιων, που θέλουν να αποκαλούνται και ειδικοί επί του θέματος, που παραπέμπουν σε αναλύσεις επιστημονικές και απόψεις ειδικών στη συμπεριφορά νεαρών ατόμων.

Το πρόβλημα ξεκινά από το σπίτι, μετριάζεται ή φουντώνει στο σχολείο και στο τέλος της ημέρας στις ακαδημίες ή και στις εξέδρες εκφράζεται με τον πλέον απόλυτο τρόπο.

Όταν εμείς οι γονείς αποτύχουμε να εμπεδώσουμε στα παιδιά τι εστί αθλητισμός στο ερώτημά του, αφού πλείστοι από εμάς δεν το έχουμε αντιληφθεί και όταν στα σχολεία ή και στις ακαδημίες δεν βρεθούν σωστοί δάσκαλοι και προπονητές να βάλουν τους νεαρούς στον σωστό δρόμο, μοιραία θα συνεχίζουμε να βλέπουμε στα γήπεδα πολλούς από αυτούς να έχουν τη συμπεριφορά που όλοι γνωρίζουμε και καταδικάζουμε.

Γιατί διερωτόμαστε όλοι για το φαινόμενο αυτό, από την στιγμή που άλλοι σε λιγότερο βαθμό και άλλοι σε μεγαλύτερο έχουμε τις δικές μας τις ευθύνες.

Όταν στο σπίτι ο μικρός βλέπει έναν φανατισμένο πατέρα, που δεν δέχεται την ήττα, μισεί τους αντιπάλους, βρίζει και είναι γενικά μέσα στα νεύρα, και όταν στην ακαδημία στα πρώτα του βήματα μαθαίνει απλά να κερδίζει και η ήττα απουσιάζει από το λεξιλόγιο, πώς θα συμπεριφερθεί όταν μεγαλώσει και πάει γήπεδο ή και αγωνιστεί σαν παίκτης στην όποια ομάδα;

Κρίνουμε και κυρίως επικρίνουμε με απίστευτη ευκολία τους νεαρούς, αλλά δυστυχώς σε πλείστες των περιπτώσεων εμείς οι μεγάλοι, γονείς, δάσκαλοι ή και προπονητές έχουμε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που παρατηρείται μέσα και έξω από τα γήπεδα.

Απουσιάζουν τα πρότυπα, ή, αν υπάρχουν, είναι δυστυχώς λίγα και δεν αναφέρομαι μόνο στο κεφάλαιο αθλητισμός, αλλά σε όλους τους καίριους τομείς της καθημερινότητάς μας.

Και ακριβώς αυτό θα έπρεπε και θα πρέπει ακόμη να μας απασχολεί, και όχι ο καθένας από τη δική του πλευρά να ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους και να αφήνει την ουρά του έξω.

Ενόσω δεν μπορούμε ή και δεν θέλουμε να αγγίζουμε το όλο θέμα σε βάθος και επί της ουσίας, θα συνεχίσουμε να είμαστε μάρτυρες φοβερών αντεγκλήσεων, φραστικών επιθέσεων, αντιπαραθέσεων συμβόλων που κατέστρεψαν την ανθρωπότητα στον 20ό αιώνα και βέβαια παρουσία της βίας και συνέχιση του ρατσισμού σε όλες του τις μορφές, όπως αυτός εκφράζεται.

Αυτή είναι η ωμή κυπριακή πραγματικότητα και επειδή οι βασικοί υπεύθυνοι εμείς είμαστε, αλλά νίπτουμε τας χείρας μας σαν σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι, θεωρώ δυστυχώς πολύ δύσκολο να αλλάξει και μάλιστα σύντομα το όλο σκηνικό.

Κατά τα άλλα, θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε στα γήπεδα, να έχουμε την ίδια ή και χειρότερη συμπεριφορά, να απαιτούμε από τους αντιπάλους μας να αναγνωρίζουν την ανωτερότητά μας όταν τους κερδίζουμε, αλλά όταν χάνουμε δεν είμαστε σε θέση να πούμε μια καλή κουβέντα γι' αυτούς…

Είναι μια μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια στο πως αντικρίζουμε το άθλημα, την ομάδα μας αλλά και τους εκάστοτε αντιπάλους μας.

Και από τη στιγμή που τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει στο πώς οι άμεσα εμπλεκόμενοι βλέπουν το άθλημα στην ολότητά του, μην περιμένει κανείς θαύματα και θεαματική αλλαγή πλεύσης.

Αυτοί ήμασταν, αυτοί είμαστε, αυτοί θα είμαστε…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.