Μια από τα ίδια, αν και, αυτήν τη φορά, με περισσότερο θετικό πρόσημο, για την Εθνική Κύπρου.

Παρά την καλή εμφάνιση, τη «γεμάτη» κυκλοφορία της μπάλας και τις πολλές τελικές προσπάθειες, δεν κατάφερε να αποφύγει την ήττα, σ’ ένα ματς από το οποίο, όπως εξελίχθηκε, θα μπορούσε να φύγει ακόμα και με βαθμολογικό όφελος.

Ωστόσο, οι παραδοσιακές παθογένειες εμφανίστηκαν γι’ ακόμα μια φορά στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» την περασμένη Παρασκευή, στερώντας από την εθνική ομάδα την ευκαιρία να συνδυάσει την καλή, σε γενικές γραμμές, απόδοση, μ’ ένα θετικό αποτέλεσμα, κάτι που θα ανέβαζε κατακόρυφα την ψυχολογία κυρίως των νεαρών διεθνών για τη συνέχεια της διοργάνωσης, αλλά και για την προσπάθεια του Χριστάκη Χριστοφόρου στο κτίσιμο μιας νέας ομάδας, ικανής να διεκδικήσει τη διάκριση στα προκριματικά του επόμενου Γιούρο.

Το εύκολο λάθος στην άμυνα, σε συνδυασμό με το ξόδεμα των ευκαιριών που δημιουργήθηκαν στην αντίπαλη εστία, διαμόρφωσαν το τελικό 2-0, που στέλνει την Εθνική Ελλάδας στους έξι βαθμούς, προσφέροντάς της μια καλή βάση για να διεκδικήσει τον μεγάλο στόχο τής πρόκρισης σ’ ένα ακόμη Μουντιάλ.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά τις… αισιόδοξες τυμπανοκρουσίες μερίδας του ελλαδικού Τύπου, ότι αυτή η Εθνική Ελλάδας αρχίζει να βρίσκει την ταυτότητα και τη νοοτροπία της σπουδαίας Εθνικής του Ότο Ρεχάγκελ, η συνολική εικόνα της ομάδας του Σκίμπε δεν έπεισε ότι μπορεί να κάνει το βήμα παραπέρα, αν δεν βελτιώσει κατακόρυφα την απόδοσή της στη συνέχεια.

Και ίσως, αν απέναντί της δεν ήταν η Κύπρος αλλά το Βέλγιο -ή ακόμα και η Βοσνία-, να βρισκόμασταν σήμερα μπροστά σ’ ένα νέο… εθνικό δικαστήριο, που θα ζήταγε επί πίνακι τα κεφάλια προπονητή και ποδοσφαιριστών. Το ταλέντο, βεβαίως, υπάρχει, αλλά θα πρέπει να λειτουργήσει και ως ομάδα, στον πιο υψηλό βαθμό αγωνιστικής απαίτησης.

Μιχάλης Παπαδόπουλος