Ακόμη και στο παιχνίδι με τον Άρη, που είχε μεγαλύτερη κατοχή μπάλας και κατάφερε να κάνει την ολική ανατροπή, οι φάσεις που έφτιαξε ήταν λίγες.

Ανατρέχοντας στα παιχνίδια που έχει δώσει μέχρι στιγμής η Ανόρθωση, σχεδόν όλα καταλήγουν σε έναν κοινό παρονομαστή. Την αδυναμία ορθολογιστικής επιθετικής ανάπτυξης και δημιουργίας φάσεων. Ακόμη και στο παιχνίδι με τον Άρη, που είχε μεγαλύτερη κατοχή μπάλας και κατάφερε να κάνει την ολική ανατροπή, οι φάσεις που έφτιαξε ήταν λίγες.

Γενικότερα η ομάδα του Αντόνιο Πούτσε δεν αρέσκεται σε παιχνίδι κατοχής και επιδιώκει να χτυπά με γρήγορες επιθέσεις, κυρίως από τα άκρα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στην έδρα της, όπου οφείλει αυτή να κάνει παιχνίδι πρωτοβουλίας, δεν πέτυχε ακόμη νίκη, αφού δεν κατάφερε να επιβληθεί της Σαλαμίνας και της ΑΕΖ, αλλά ούτε και του ΑΠΟΕΛ και της ΑΕΛ. Σκόραρε, δε, μόνο σε ένα παιχνίδι, δις μάλιστα, κόντρα στην ΑΕΖ. Εκτός έδρας πέτυχε τρία τέρματα, δύο επί του Άρη και ένα επί της ΑΕΚ, όταν κρίθηκε το παιχνίδι.

Ευθύνη του Πούτσε

Και επειδή το μέχρι στιγμής δείγμα των έξι αγώνων είναι σχετικά αξιόπιστο, βγαίνει το συμπέρασμα ότι πάνω σ’ αυτήν τη φιλοσοφία δουλεύει η ομάδα. Είναι, δηλαδή, η τακτική που ακολουθεί ο Πούτσε. Δίνει έμφαση περισσότερο στην αναχαίτιση του αντιπάλου, παρά στη δημιουργία επιθετικού παιχνιδιού. Είναι κάτι, βεβαίως, που δεν αρμόζει στον χαρακτήρα και στο εκτόπισμα της Ανόρθωσης.

Αρχικά υπήρχε η δικαιολογία ότι η ομάδα δεν ενισχύθηκε εγκαίρως με επιθετικούς, αλλά και κατόπιν με τις προσθήκες των Κολούνγκα και Καμπρέρα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Φτάνει μια ματιά στα στατιστικά του τελευταίου της αγώνα με την ΑΕΛ. Η Ανόρθωση δεν είχε ούτε μια τελική προσπάθεια εντός στόχου, με την καλύτερή της ευκαιρία να έρχεται στο 84’ έπειτα από εκτέλεση κόρνερ. Και μιλάμε για ένα εντός έδρας παιχνίδι, στο οποίο θα έπρεπε αυτή να ήταν κυρίαρχη, από το πρώτο κιόλας λεπτό, κι όχι να πηγαίνει στα αποδυτήρια με μόνο δύο τελικές προσπάθειες και να νιώθει και ικανοποιημένη που δεν έχασε...

Να εκμεταλλευτεί τον Ράγιος

Είναι προφανές ότι, με τέτοια αγωνιστική φιλοσοφία, η Ανόρθωση δεν πάει πουθενά. Θα πρέπει η τεχνική ηγεσία να «ξυπνήσει» επιθετικά την ομάδα και να της δώσει διαφορετικές κατευθυντήριες γραμμές, ανεβάζοντάς την πιο πάνω μέσα στο γήπεδο. Ο Ράγιος έδειξε στοιχεία κουμανταδόρου και ενδεχομένως η χρησιμοποίησή του ως επιτελικού/επιθετικού χαφ να βοηθήσει. Ο Ισπανός έχει την ευχέρεια και τις τεχνικές δυνατότητες να κουβαλήσει την ομάδα στους ώμους του, δημιουργώντας και εκτελώντας από τον κεντρικό άξονα.

Διά του λόγου το ασφαλές και σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα της καριέρας του Ισπανού μεσοεπιθετικού, ο Ράγιος πριν έρθει στην Ανόρθωση μέτρησε 33 συμμετοχές ως επιτελικός χαφ ή περιφερειακός επιθετικός πίσω από τον φορ περιοχής, σκοράροντας 12 γκολ και δίνοντας 4 ασίστ. Επιπλέον ο Πούτσε θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τους ρόλους που θα έχουν μέσα στο γήπεδο οι Κολούνγκα και Καμπρέρα, ώστε μαζί με τον Καλό να «δέσουν» μια και καλή την επιθετική γραμμή της ομάδας, δίνοντάς της συνοχή και, κυρίως, αποτελεσματικότητα.

Αντιστροφή του κλίματος

Το παιχνίδι που ακολουθεί μετά τη διακοπή, με αντίπαλο την Ομόνοια στο ΓΣΠ, αποτελεί μια ιδανική ευκαιρία για τον Πούτσε και τους παίχτες του ώστε να αντιστρέψουν το εις βάρος τους κλίμα. Με μια νίκη και πειστική εμφάνιση στο ντέρμπι του ερχόμενου Σαββάτου επανέρχονται και στέλλουν μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Η Ανόρθωση οφείλει να μη «φοβηθεί» το παιχνίδι, όπως έκανε μέχρι τώρα, αλλά να έχει ορθολογιστική επιθετική φιλοσοφία για να χτυπήσει τη νίκη.