ΟΜΟΝΟΙΑ
Το ρίσκο του Νταμπίζα, το στοίχημα του Κάρβερ και το καθήκον του κόσμου των «πρασίνων»

Πάει και η φετινή καλοκαιρινή μετεγγραφική περίοδος. Οι ομάδες μας συμπλήρωσαν τα ρόστερ τους και πλέον η μπάλα είναι στους προπονητές και τους συνεργάτες τους. Αυτοί είναι που καλούνται να αναλάβουν δράση και με τα όπλα που έχουν στα χέρια τους να πετύχουν τους στόχους των ομάδων τους. Υπάρχει φυσικά ανοικτό το παραθυράκι της εγγραφής άνεργου ποδοσφαιριστή (εφόσον φυσικά υπάρχει κενή θέση στο ρόστερ, αφού πλέον δεν υπάρχει περιθώριο αντικατάστασης παίκτη) ή παίκτη κάτω των 21 ετών, ο οποίος είναι επίσης άνεργος.

Στην περίπτωση της Ομόνοιας φαντάζει δύσκολο να βρεθεί κάποια εξαιρετική περίπτωση ποδοσφαιριστή που να ανήκει στην πιο πάνω κατηγορία και να είναι σε θέση να ανεβάσει το επίπεδο του συνόλου. Εκτός απροόπτου λοιπόν, οι «πράσινοι» θα πορευτούν μέχρι τον ερχόμενο Ιανουάριο με το υφιστάμενο έμψυχο δυναμικό.

Να κριθεί στο τέλος
Το πόσο πετυχημένος είναι ο μετεγγραφικός σχεδιασμός, δεν είναι κάτι που μπορούμε να το κρίνουμε τώρα. Είναι κάτι που θα φανεί σε βάθος χρόνου. Και το σωστό και το δίκαιο για τον Νίκο Νταμπίζα είναι να κριθεί στο τέλος της σεζόν. Εκτός φυσικά κι αν η εικόνα και η πορεία της Ομόνοιας είναι τέτοιες που μας αναγκάσουν να χαρακτηρίσουμε αποτυχημένο τον προγραμματισμό από τους πρώτους μήνες.

Όπως έχει γίνει σε κάποιες περιπτώσεις τα προηγούμενα χρόνια. Ή, αν προτιμάτε, όπως κάναμε και μετά τον πρόωρο αποκλεισμό από την Ευρώπη. Προφανώς και η Ομόνοια θα μπορούσε να περάσει από την Μπεϊτάρ ακόμη και με το ρόστερ που είχε τη συγκεκριμένη περίοδο, αν γινόταν καλύτερη διαχείριση από την τεχνική ηγεσία.

Όπως επίσης είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι με καλύτερο προγραμματισμό και παίκτες με μεγαλύτερο βαθμό ετοιμότητας οι «πράσινοι» θα είχαν πολύ περισσότερες πιθανότητες πρόκρισης ή ακόμα να μετρούσαν το απόλυτο των 6 βαθμών στις δύο πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος.

Ανεξαρτήτως του πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα μέσα τη σεζόν, στην παρούσα φάση δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και να μην σχολιάσουμε το γεγονός ότι σε σχέση με την περσινή χρονιά η Ομόνοια παρουσιάζεται αποδυναμωμένη τουλάχιστον σε μία θέση. Αυτή του αμυντικού μέσου.

Στην πορεία μπορεί να παρατηρηθεί το ίδιο πρόβλημα και σε άλλες θέσεις (π.χ. κέντρο άμυνας), θα ήταν όμως άστοχο να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο με το δείγμα που έχουμε ενώπιόν μας και ενώ δεν έχουν μπει στην ομάδα όλα τα νέα αποκτήματα.

Το ρίσκο και το στοίχημα
Ωστόσο, τα δεδομένα για τη θέση του κεντρικού αμυντικού είναι διαφορετικά. Όχι απλώς δεν έγινε ποιοτική ενίσχυση της θέσης όπως θα έπρεπε, αλλά αποχώρησε και ο παίκτης με τον μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής στη συγκεκριμένη θέση (Οικονομίδης).

Οι επιλογές είναι λιγότερες. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρε ο Νίκος Νταμπίζας μέσα από τις προσθαφαιρέσεις που πραγματοποίησε. Και αφού πήρε το ρίσκο, αυτός και -κυρίως- ο Τζον Κάρβερ έχουν ενώπιόν τους ένα μεγάλο στοίχημα. Να πάρουν τον καλύτερο εαυτό από τους παίκτες που αγωνίζονται στη συγκεκριμένη θέση, με πρώτο τον Φλορέσκου.

Η παρουσία του Ρουμάνου μέσου είναι αυτή που θα κρίνει εν πολλοίς τον βαθμό επιτυχίας του μετεγγραφικού σχεδιασμού, τουλάχιστον στο κομμάτι που αφορά στους μέσους. Αν ο Φλορέσκου παρουσιαστεί μεταμορφωμένος και καταφέρει επιτέλους να προσφέρει αυτά για τα οποία αποκτήθηκε τον περασμένο Ιανουάριο, τότε μαζί του θα ανεβεί και η υπόλοιπη ομάδα. Αντίθετα, αν ο Φλορέσκου δεν παρουσιάσει την απαιτούμενη βελτίωση, τότε πιθανόν στην πορεία να το πληρώσει η ομάδα και ο Νταμπίζας να μείνει εκτεθειμένος για τις επιλογές του.

Το χρέος του κόσμου
Σημαντικό ρόλο έχει να διαδραματίσει και ο κόσμος της Ομόνοιας. Με το να αποδοκιμάζει ή να βρίζει έναν ποδοσφαιριστή της ομάδας του (!), εξανεμίζει και τις τελευταίες πιθανότητες να δώσει ο παίκτης τον καλύτερό του εαυτό. Αν υπάρχει μια ελπίδα να δούμε έναν διαφορετικό Φλορέσκου, αυτό θα συμβεί μόνο με υπομονή και στήριξη από την κερκίδα, και όχι με απαράδεκτες συμπεριφορές όπως αυτές που έλαβαν χώρα στο προχθεσινό φιλικό με τον Απόλλωνα.

Και στο κάτω-κάτω, αν οι δυνατότητες του Ρουμάνου μέσου είναι αυτές που είδαμε και αν όντως δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, δεν φταίει ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής, αλλά αυτοί που τον έφεραν στην ομάδα, όπως και αυτοί που αποφάσισαν να παραμείνει στο ρόστερ της νέας περιόδου.

Γενικότερα είναι η ώρα της στήριξης και της συσπείρωσης γύρω από την ομάδα. Οτιδήποτε διαφορετικό στην παρούσα φάση δεν βοηθά. Αντίθετα, δυσχεραίνει την κατάσταση και μειώνει τις πιθανότητες να δούμε επιτέλους κάτι διαφορετικό από την Ομόνοια.

Και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, τότε θα κριθούν αυτοί που πρέπει. Με πρώτον τον καθ’ ύλην αρμόδια για θέματα προγραμματισμού Νίκο Νταμπίζα…