Έχει περάσει ήδη ένας ολόκληρος μήνας από τη στιγμή που άνοιξε η αυλαία της ευρωπαϊκής γιορτής σε επίπεδο εθνικών ομάδων και απόψε στο Παρίσι, στην Πόλη του Φωτός, πέφτουν οι προβολείς και βεβαίως αναδεικνύεται η νέα βασίλισσα της Ευρώπης.

Η οικοδέσποινα Γαλλία και η Πορτογαλία διεκδικούν ένα στέμμα που θέλουν πολύ και στη χώρα τους, και οι προπονητές, αλλά και οι ίδιοι οι παίκτες για ευνόητους λόγους.

Οι Γάλλοι θέλουν να γράψουν τη δική τους ιστορία με την τρίτη κατάκτηση τροπαίου στα γήπεδά τους μετά το 1984 στο Ευρωπαϊκό και το 1998 στο Μουντιάλ, όπου έλαμψαν Πλατινί και Ζιντάν αντίστοιχα, ό,τι καλύτερο έχουν να επιδείξουν οι «Τρικολόρ».

Από την άλλη μια Πορτογαλία που την έπαθε στα γήπεδά της από την Ελλάδα το 2004 κι ακόμη το φυσά και δεν κρυώνει, θέλει το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία της και μάλιστα μακριά από την έδρα της, παρότι δεν ήταν στα μεγάλα φαβορί.

Είναι και οι δυο ομάδες διψασμένες, το έδειξαν στους ημιτελικούς και από τη μια ο Γκρίσμαν, με τα 6 γκολ που πέτυχε μέχρι τώρα, και από την άλλη ο Ρονάλντο, που βρήκε τον καλό του εαυτό, οδήγησαν εκ του ασφαλούς τις ομάδες τους στη σημερινή μεγάλη γιορτή στην Πόλη του Φωτός.

Ποιος θα σηκώσει απόψε την κούπα του νέου πρωταθλητή Ευρώπης, είναι το μεγάλο ερώτημα, παρότι στα χαρτιά οι οικοδεσπότες φαντάζουν να είναι πιο κοντά στην επιτυχία.

Η ουσία είναι ότι απόψε αναμένουμε να έχουμε γιορτή και πλέον ετοιμαζόμαστε για το Μουντιάλ του 2018 στα γήπεδα της Ρωσίας, όπου ασφαλώς θα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα…

Επιχειρώντας πάντως μιαν ανακεφαλαίωση τού τι ζήσαμε σε αυτές τις 30 μέρες στα γήπεδα της Γαλλίας, ανεξαρτήτως της έκβασης του μεγάλου τελικού, σε περίοπτη θέση θα τοποθετούσαμε την εκπληκτική παρουσία της Ισλανδίας, που έφτασε στους 8 κορυφαίους στέλνοντας στο καναβάτσο τους Άγγλους.

Όσα χρόνια και να περάσουν, ασφαλώς και η επιτυχία της μικροσκοπικής πληθυσμιακά χώρας θα είναι σημείο αναφοράς στα ποδοσφαιρικά στέκια.

Η Β. Ιρλανδία, επίσης, θα έχει να θυμάται την πρόκριση στους 16 κόντρα στα προγνωστικά που την ήθελαν να αποχαιρετά από τη φάση των ομίλων το τουρνουά, ενώ θεωρώ ότι η Ουαλία έκανε τεράστια υπέρβαση γράφοντας τη δική της ιστορία και αφήνοντας τη δική της σφραγίδα στο Ευρωπαϊκό.

Θα έλεγα ήταν ο αξιότερος των εκπροσώπων του Ηνωμένου Βασίλειου και ο Μπέιλ με την παρέα του έχουν κάθε λόγο να καυχώνται για την τεράστια επιτυχία τους να φτάσουν στις 4 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης και έτσι θεωρώ ότι ολοκληρώνεται το τρίο των πιο πετυχημένων ομάδων, πέραν των παραδοσιακά δυνατών που συμμετείχαν στο τουρνουά.

Στην άλλη πλευρά, αυτήν των αποτυχημένων, η Ρωσία, η Αγγλία και η Αυστρία ήταν ό,τι χειρότερο είχαν να επιδείξουν από πλευράς αποτελεσμάτων οι συμμετέχουσες χώρες.

Μιλάμε για ομάδες που πήγαν με χίλια και με στόχο τη διάκριση και οι Άγγλοι αποκλείστηκαν στη φάση των 16 από την Ισλανδία, ενώ Ρώσοι και Αυστριακοί δεν πέρασαν ούτε από τη φάση των ομίλων.

Θεωρώ ότι αυτή η σύγκριση ήταν όλα τα λεφτά σε ό,τι αφορά υπερβάσεις αλλά και παταγώδεις αποτυχίες, σύμφωνα με όλα όσα έδειξαν προ του τουρνουά οι ομάδες, αλλά και με τους στόχους που εισήλθαν σε αυτό…

Αποδείχτηκε για πολλοστή φορά, σε τόσο υψηλό μάλιστα επίπεδο, ότι άλλο τι θέλεις και άλλο τι μπορείς να κάνεις και βεβαίως ότι μπάλα δεν παίζουν οι φανέλες, αλλά αυτοί που τις φορούν.

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.