Αναμφίβολα είδαμε αρκετά, ίσως όμως δεν τα είδαμε όλα στο φετινό Γιούρο… Η πρόκριση της Ισλανδίας επί της Αγγλίας ήταν το γεγονός που επισκίασε σχεδόν τα πάντα στη διοργάνωση, προκαλώντας μιαν από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία. Μια έκπληξη που ανάγκασε τους Άγγλους να θυμηθούν την ντροπή του ‘50, όταν οι ερασιτέχνες Αμερικανοί τούς κέρδισαν στο Μουντιάλ της Βραζιλίας στην πρώτη τους συμμετοχή - ναι, αυτούς που βαυκαλίζονταν πως είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό έθνος στον κόσμο.

Ο αποκλεισμός από τη μικρότερη χώρα που έπαιξε ποτέ στη διοργάνωση, και η οποία ήδη, φτάνοντας στους «8», έχει γράψει μια τεράστια σελίδα δόξας, είναι ίσως ισχυρότερος κόλαφος από την ντροπή του ‘50, αν αναλογιστεί κανείς όσα μεσολάβησαν έκτοτε στο αγγλικό και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, με αποκορύφωμα την τωρινή «παντοκρατορία» της Πρέμιερ Λιγκ και τα ιλιγγιώδη ποσά που ρέουν στα ταμεία των ομάδων και στις τσέπες των ποδοσφαιριστών. (Οι λόγοι της επαναλαμβανόμενης αγγλικής αποτυχίας είναι πολλοί. Για τούτο, ίδε την εμπεριστατωμένη ανάλυση του Θ. Καυκαρίδη παραπλεύρως).

Η προχθεσινή πρόκριση ωστόσο της Ουαλίας στους «4», ίσως να προκαλεί μεγαλύτερο πάταγο από την πρόσκρουση της αγγλικής ναυαρχίδας στο ισλανδικό παγόβουνο.

Οι «δράκοι», στη δεύτερη εμφάνισή τους σε μεγάλη διοργάνωση έπειτα από 58 χρόνια (!), κατάφεραν να ξυπνήσουν μνήμες εκείνης της πρώτης μεγάλης επιτυχίας, όπου είχαν καταφέρει να φτάσουν ώς τα προημιτελικά, χάνοντας μόνον από τη μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία με 1-0. Και να τοποθετήσουν το ποδόσφαιρο σε ισότιμη θέση, ως πηγή εθνικής υπερηφάνειας, με το ράγκμπι, που αποτελεί το κυρίαρχο σπορ.

Ο ουαλικός άθλος αποτελεί, ίσως, μεγαλύτερο ράπισμα για τους Άγγλους, απ’ ό,τι η δική τους αποτυχία καθ’ εαυτή. Γιατί οι 15 από τους 23 ποδοσφαιριστές του Κόλεμαν αγωνίζονται σε αγγλικές ομάδες - Πρέμιερ Λιγκ, Τσάμπιονσιπ - ενώ και ο Γκ. Μπέιλ παιδί αγγλικής ομάδας είναι. Αλλά, γι’ αυτά, σ’ ένα προσεχές σημείωμα.

Μιχάλης Παπαδόπουλος