Το Γιούρο, όπως και κάθε μεγάλη διοργάνωση, πέρα από την απόλαυση του παιχνιδιού, προσφέρει και ένα μηνιαίο ποδοσφαιρικό σεμινάριο. Από προπονητικής άποψης, από την πλευρά της συμπεριφοράς των ομάδων, την κουλτούρα, τον τρόπο που έκαστη χώρα αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο και τον ρόλο της μέσα στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Δεν με ξένισε καθόλου το αγγλικό πατατράκ. Έχουν παρασυρθεί τόσο πολύ από την προσπάθεια να παραμείνει η Πρέμιερ Λιγκ το πιο λαμπερό και πλούσιο πρωτάθλημα. Θαμπώθηκαν τόσο πολύ, ώστε να αντιμετωπίζουν επιφανειακά και με υπερεκτίμηση το δικό τους ντόπιο προϊόν. Όπως όλοι μας, έμεινα άναυδος από την Ισλανδία, αλλά πρέπει να πω πως και η Αλβανία, η άλλη πρώην κομπάρσος, έδειξε πολύ καλά στοιχεία. Σε τεχνικό επίπεδο, σε τακτική, σε ποιότητα.
Μόνο τυχαία δεν ήταν τελικά η πρόκριση των δύο αυτών ομάδων. Χάρηκα για την επιστροφή των Ούγγρων (μεγάλη σχολή, είναι κρίμα που «απείχε» για 30 χρόνια). Χάρηκα τους Ιρλανδούς (και τους δύο) και τους Ουαλούς, που με το πάθος, τα τρεξίματα και τη δύναμη σε έδαφος και αέρα, δηλαδή με τη δική τους ποδοσφαιρική κουλτούρα (αυτά που ξέχασαν οι Άγγλοι), έκαναν την υπέρβασή τους. Σουηδία, Ρωσία, Τσεχία, Ρουμανία έχουν θέμα αυτήν την εποχή, οι ποδοσφαιρικές τους φουρνιές δεν είναι δυνατές, αλλά έχουν υποδομές και θ' ανακάμψουν. Η απουσία της Ελλάδας έπειτα από τρεις διοργανώσεις ήταν για όλους μας μεγάλη. Ελπίζω η καταστροφική πορεία στα προκριματικά να ήταν μία παρένθεση. Θα είναι αν ελήφθησαν τα μηνύματα.
Η επόμενή μας σκέψη είναι ο ρόλος της Κύπρου σε όλη αυτήν την ιστορία. Αν υποθετικά ήμασταν στο Γιούρο της Γαλλίας και αν υποθετικά καταφέρουμε κάποτε να βιώσουμε όλο αυτό το μεγαλείο. Αφού το έκαναν Ισλανδοί και Αλβανοί (και παλαιότερα οι Λετονοί), γιατί όχι και εμείς λένε πολλοί. Δεν είναι τόσο απλό. Αμφότερες έχουν κάνει τομές στο ποδόσφαιρό τους, καθεμία με τον τρόπο της.
Σχεδόν όλοι οι διεθνείς τους παίζουν στο εξωτερικό. Το πρωτάθλημά τους είναι φυσικά παντελώς υποβαθμισμένο. Δεν είναι της ώρας να μπούμε σε ανάλυση. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ήμασταν παρόντες στη Γαλλία. Στο κάτω κάτω απείχαμε μία νίκη από τα πλέι-οφ. Θα αντέχαμε Ιούνιο μήνα, θα είχαν οι παίκτες μας δυνάμεις, να ανταποκριθούν στον φρενήρη ρυθμό που παρακολουθούμε;
Θα είχαμε την ικανότητα να βγάλουμε άγριες άμυνες και ασφυκτικά πρέσινγκ (το χαρακτηριστικό και μαζί όπλο των μικρών ή πιο αδύναμων). Μάλλον όχι; Σκεφτείτε πως σχεδόν όλοι οι διεθνείς μας είναι στα γήπεδα από τις αρχές Ιουνίου του 2015. Θα πήγαιναν δηλαδή σερί 13 μήνες. Και με το τέλος του Γιούρο, τι θα έκαναν; Διακοπές; Αφού το 90% αυτών είναι σε ομάδες που παίζουν στην Ευρώπη. Άστε δε που η ΑΕΚ και η Ομόνοια για δύο γύρους και ο ΑΠΟΕΛ (που έχει τους παραπάνω) για έναν θα έπρεπε να παίξουν χωρίς τους διεθνείς τους, αφού οι ανάσες είναι απαραίτητες.
Υποθέστε πως σε δύο χρόνια κάνουμε θαύμα και περνάμε Μουντιάλ. Υπάρχει πρόβλεψη γι' αυτό; Όχι φυσικά. Το καλεντάρι μας τα επόμενα δύο χρόνια είναι τίνγκα. Μπορεί στην πορεία να υπάρξει αναπροσαρμογή; Δύσκολο, εδώ στην τελευταία χρονιά ψάχναμε μία ελεύθερη ημερομηνία για να καλύψουμε την κενή εβδομάδα που προέκυψε από τις εκλογές. Στον διάολο θα πει κάποιος.
Ας πάμε Γιούρο και θα καταπιούμε και κούραση και καταπόνηση και όλα τα άλλα. Ναι, εντάξει, αλλά υπάρχει πάντα το αλλά. Το αλλά της μεθοδικότητας, του μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου προγραμματισμού της πιο οργανωμένης στήριξης της Εθνικής στην καθημερινότητα, αλλά κυρίως σε ένα πιο ευρύ πλαίσιο. Θέλουμε τομές παιδιά, πραγματικές τομές, οριζόντια, διαγώνια και κάθετα στο ποδόσφαιρο.
