Τώρα που φαίνεται να αποτελεί παρελθόν η πύρινη λαίλαπα που κατέκαψε αρκετά τετραφωνικά χιλιόμετρα του δασικού μας πλούτου, που κυρίως στοίχισε τη ζωή σε δυο δασοπυροσβέστες οικογενειάρχες και που έντυσε στα μαύρα τους οικείους τους, είναι η ώρα επιτέλους να τοποθετήσουνε τα πράγματα σε μια σειρά και να βάλουμε την πρόληψη τέτοιων φαινομένων πάνω από την καταστολή.

Λέχθηκαν, γράφτηκαν πολλά και θα ειπωθούν και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα στις αμέσως επόμενες μέρες.

Έγραψα ξανά από αυτήν εδώ τη στήλη, ότι η πραγματική φωτιά στο σπίτι αυτών που έχασαν τη ζωή τους καίει, και πουθενά αλλού.

Η έκφραση συμπαράστασης, το στήριγμα στις πρώτες δύσκολες στιγμές και η απονομή τιμών, ασφαλώς και αναμενόμενα και καλοδεχούμενα είναι, όμως όταν περάσουν λίγες μέρες, τον πόνο και την οδύνη, τον θυμό και την αγανάκτηση, οι οικείοι και το πολύ στενό οικογενειακό περιβάλλον και μόνον αυτοί θα τη βιώνουν.

Και για να μη φτάσουμε ποτέ ξανά στο να μαυροφορήσουν ολόκληρες οικογένειες που χάνουν τους προστάτες τους, ειδικά σε ώρα καθήκοντος, θα πρέπει επιτέλους να κάνουμε ό,τι πρέπει να προλαμβάνουμε και όχι να τρέχουμε να καταστείλουμε το κακό.

Ζήσαμε πολλές τραγωδίες από το ΄74 και εντεύθεν, δυστυχώς ποτέ και σε καμιά περίπτωση δεν παραδειγματιστήκαμε.

Πάθαμε, αλλά δεν μάθαμε.

Γι' αυτό και μια ζωή ψάχνουμε να επιρρίψουμε ευθύνες σε όλους τους άλλους πλην τους εαυτούς μας, γι' αυτό και σε τελική ανάλυση βγάζουμε την ουρά μας έξω και θεωρούμε ότι κάποιοι άλλοι δεν έκαναν αυτά που έπρεπε, για να προλάβουν το κακό.

Εδώ στην Κύπρο, η μικροπολιτική και οι μικροπολιτικοί οργιάζουν και ακόμη και το ανθρώπινο δράμα, την τραγωδία και τον πόνο γενικά που φέρνει μια καταστροφή, προσπαθούν κάποιοι να τον εκμεταλλευτούν προς όφελός τους.

Αν φέρετε στο μυαλό και προηγούμενες τεράστιες τραγωδίες που μας έπληξαν, θα αντιληφθείτε εύκολα ότι μικροπολιτική και μικροπολιτικοί πάντα ευδοκιμούσαν σε αυτόν τον τόπο. Απλώς κάνουν ένα διάλειμμα την ώρα που διαδραματίζεται η τραγωδία και λίγο αργότερα βγάζουν τα σπαθιά από τη θήκη και όποιον πάρει ο Χάρος…

Έχουμε πολλά να κάνουμε σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν πολιτεία, τα οποία προσπερνούσαμε μια ζωή, με αποτέλεσμα να φτάνουμε σε τραγωδίες που μπορούσαν με λίγη προσπάθεια να είχαν αποφευχθεί.

Έστω και τώρα, μετά από μιαν ακόμη τραγωδία, ας αφήσουν οι έχοντες το μαχαίρι και το κρέας τα προσωπικά και κομματικά συμφέροντα στην άκρη, και ας επικεντρωθούν εκεί που πρέπει, για να μη θρηνήσουμε ποτέ ξανά επί ερειπίων.

Είναι τόσο απλό να υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι στα κατάλληλα πόστα, και να έχουν αποκλειστική ευθύνη την πρόληψη και όχι την καταστολή παρόμοιων περιστατικών, αλλά δυστυχώς εδώ, στη μακαρία μας νήσο, μάθαμε να λέμε το κρύψε να περάσουμε και να βάζουμε κάθε φορά το πρόβλημα κάτω από το χαλί, θεωρώντας ότι ποτέ δεν θα βγει στην επιφάνεια.

Επιτέλους θα πρέπει σε σοβαρά θέματα, που αγγίζουν κυρίως τον ανθρώπινο παράγοντα, να επιχειρήσουμε αλλαγή πλεύσης εδώ και τώρα.

Κάποιος θα πρέπει να τραβήξει αφτιά, κάποιος θα πρέπει να στείλει το μήνυμα ότι σε καίρια πόστα θα κάθονται άνθρωποι ικανοί να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους και όχι κόκκινοι ή μπλε, επειδή έπρεπε να ανταμειφθούν για την κομματική τους προσφορά.

Αν μπορεί να γίνει αυτό, καλώς, αν όχι, πολύ φοβούμαι ότι και άλλα δεινά μας περιμένουν γιατί, επαναλαμβάνω, παθαίνουμε αλλά ποτέ δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας.

Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.

Αιωνία η μνήμη όλων όσοι έπεσαν εν ώρα καθήκοντος.

Καλή Κυριακή να έχετε.