Ένα φτωχόπαιδο από τη Γεωργία που πίστεψε και πολέμησε για να φτάσει ψηλά

Ο Τιμούρ Κετσπάγια είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα που έβαλε τη σφραγίδα του σαν ποδοσφαιριστής και τα τελευταία χρόνια σαν προπονητής. Φέτος ξεκινά μια νέα σελίδα ως προπονητής της ΑΕΚ Αθηνών, μία ομάδα στην οποία διέπρεψε σαν παίκτης. Η «Σ» πάει σήμερα 11 χρόνια πίσω για να θυμίσει πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία για τον Τιμούρ Κετσπάγια, σε μια διαφορετική, αλλιώτικη συνέντευξη που μας παραχώρησε, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη πλευρά του.

Πολλοί λένε πως η εκρηκτικότητα στον χαρακτήρα του δημιουργεί προβλήματα. Η αλήθεια είναι πως παθιάζεται για το ποδόσφαιρο, είναι άνθρωπος νικητής και του αρέσει η αλήθεια. Ίσως ο τρόπος που εκφράζεται να δημιουργεί παρεξηγήσεις αλλά… αυτός είναι ο Τιμούρ. Ένα σπουδαίο παιδί -πέραν από προπονητής ή παίκτης- για όσους τον γνώρισαν από κοντά, που ξέρει από πού ξεκίνησε για να φτάσει στην καταξίωση, χωρίς εγωισμούς και πάντα προσιτός.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 2005, πριν ακόμα η Ανόρθωση γράψει το έπος της Τραπεζούντας και πετύχει -για πρώτη φορά κυπριακή ομάδα - είσοδό της στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.

Από 19 χρονών παίζει…

- Αν σκεφτείς τα χρόνια που ήσουν μικρός στην πατρίδα σου, περνούσε από το μυαλό σου αυτή η πορεία;

«Κορυφαία στιγμή για όλους στη Γεωργία ήταν να παίξουν στην Ντιναμό Τιφλίδας, την καλύτερη ομάδα. Έπαιξα σ' αυτήν την ομάδα σε ηλικία 19 ετών, κάτι πρωτοφανές. Όταν άνοιξαν τα σύνορα ήταν ευκαιρία να παίξουμε ποδόσφαιρο στο εξωτερικό. Εγώ είχα πρόταση από τη Ρωσία, αλλά επειδή δεν είχαμε καλές σχέσεις με αυτήν, βρήκα την ευκαιρία να έρθω στην Κύπρο και την Ανόρθωση».

-Σου λείπει πολύ η Γεωργία, Τιμούρ;

«Μου λείπει. Πέρα από κάποια τηλεφωνήματα, κάθε χρόνο φέρνω λίγες μέρες εδώ τους δικούς μου. Έχω δύο αδέλφια και μία αδελφή, όλοι παντρεμένοι στη Γεωργία, όπου ζουν και οι γονείς μας».

-Παρακολουθούν την πορεία σου στο ποδόσφαιρο;

«Όλοι. Ειδικά ο πατέρας μου, αφού ήταν και αυτός που με βοήθησε σημαντικά. Αν δεν ήταν ο πατέρας μου, ίσως να μην πετύχαινα ό,τι πέτυχα στη ζωή μου. Στάθηκε πολύ κοντά μου, αλλά όχι όπως κάνουν εδώ οι γονείς των ποδοσφαιριστών. Με βοήθησε να φτάσω μέχρις εκεί και με άφησε. Θυμάμαι ότι για να μπω στην ποδοσφαιρική σχολή έπρεπε να πληρώσω κάποια χρήματα. Εμείς, φτωχή οικογένεια, δεν είχαμε και ο πατέρας μου αναγκάστηκε να πουλήσει ένα μηχανάκι που είχε, και το αγαπούσε πολύ, για να πάρει χρήματα».

-Μετά όμως τους… αγόρασες αυτοκίνητο.

«Ναι, έχασε τη μοτοσυκλέτα αλλά όταν πήρα χρήματα του αγόρασα όχι αυτοκίνητο, αυτοκίνητα (γέλια). Έζησα όλα αυτά που έκανε ο πατέρας μου για εμένα και όταν απέκτησα χρήματα τον βοήθησα και ακόμα τον βοηθώ. Ξέρεις τι θα γινόταν αν δεν πετύχαινα; Ο πατέρας μου, που πούλησε το μηχανάκι του για εμένα, θα… περπατούσε για ολόκληρή του τη ζωή. Δεν είναι εύκολο, με τόση φτώχια που υπάρχει εκεί να αποκτήσεις όχημα. Η οικογένειά μου στάθηκε τυχερή, γιατί είχα τη δυνατότητα να πάω στο εξωτερικό και να παίξω ποδόσφαιρο και να μπορέσω να τους βοηθήσω οικονομικά. Αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά».

«Πιστεύω στον Θεό»

-Τι σημαίνει για εσένα το χρήμα, Τιμούρ;

«Δεν έχω ταυτιστεί με το χρήμα. Εγώ, αν ήμουν διπλωμάτης ή πιο πονηρός, θα είχα κάνει ίσως διπλάσια και τριπλάσια χρήματα. Δεν το βλέπω όμως έτσι. Προσωπικά βάζω πιο πάνω την ανθρώπινη πλευρά απ' ό,τι τα χρήματα ή οτιδήποτε άλλο. Είναι θέμα χαρακτήρα. Και εγώ είμαι όπως και τότε που δεν είχα χρήματα, δεν έχει αλλάξει ο χαρακτήρας μου. Δεν πρόκειται τα χρήματα να αλλάξουν τον χαρακτήρα μου. Θα είμαι αυτός που ήμουν πάντα».

-Είσαι προληπτικός, έχεις κάτι για γούρι;

«Πιστεύω στον Θεό, δεν είμαι φανατικός. Έχω πάντα στην ποδοσφαιρική μου τσάντα μια εικόνα, φοράω τον σταυρό μου και προσπαθώ κάθε εβδομάδα να εκκλησιάζομαι. Αυτά που έχω πέτυχει στη ζωή μου -και πέτυχα ό,τι ονειρευόμουνα μικρός- τα πέτυχα με τη βοήθεια του Θεού. Είμαι πολύ ευχαριστημένος και ποτέ δεν είμαι αχάριστος»

-Τι ξεχωρίζεις σε έναν άνθρωπο για να τον κάνεις φίλο σου;

«Την ειλικρίνεια. Προσπαθώ να είμαι ανοικτός και ειλικρινής με όλους και εναπόκειται και στους άλλους να είναι το ίδιο».

-Τι σημαίνει για σένα η Ανόρθωση;

«Είναι μια ομάδα που αγαπώ και με αγαπάει. Είναι σαν το σπίτι μου. Αυτό το σωματείο μου έδωσε την ευκαιρία να νιώθω έτσι, σαν Κύπριος, σε μια ξένη χώρα να νιώθω τόσο ωραία και όμορφα. Δεν έχω να κερδίσω τίποτα και απλώς λέω την αλήθεια. Έχω ανθρώπους που με αγαπούν, με χαιρετούν, με εκτιμούν στην Κύπρο κι αυτό το οφείλω στην Ανόρθωση».

Flashback

Μπακάληδες… ταβερνιάρηδες προπονητές!

Την εποχή που πήραμε τη συνέντευξη από τον Τιμούρ Κετσπάγια είχε αναλάβει τον διπλό ρόλο προπονητή - παίκτη. Η Ανόρθωση βρισκόταν σε πολύ δύσκολες οικονομικά εποχές και ο Τιμούρ μπήκε μπροστά για να κρατηθεί όρθια η ομάδα. Όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά έμελλε να οδηγήσει την Ανόρθωση σε μεγάλες επιτυχίες - πρώτη κυπριακή ομάδα που πέτυχε την είσοδό της στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Την εποχή εκείνη ο Τιμούρ δεν είχε ακόμα το απαραίτητο προπονητικό δίπλωμα και είχε δημιουργηθεί ένας θόρυβος, κάτι που τον ενόχλησε, κι όταν τον ρωτήσαμε μας είπε:

«Δυστυχώς, για ορισμένους ανθρώπους έχει μεγάλη σημασία το δίπλωμα, γιατί έχουν γεμίσει τους τοίχους των σπιτιών τους με αυτά. Στην Κύπρο δεν νομίζω κανένας να δικαιούται «προφέσιοναλ», διότι δεν νομίζω να υπάρχει Κύπριος προπονητής που θα πάει να δουλέψει στην Ευρώπη. Λυπάμαι γι' αυτά που είπαν για μένα. Νόμιζαν ότι θα έφευγα από το ποδόσφαιρο. Ότι θα μου έκαναν ζημιά. Είμαι απογοητευμένος που δεν μου έδωσαν την ευκαιρία και χρειάστηκε στη μέση του πρωταθλήματος να πάω δύο φορές στη Γεωργία για να πάρω αυτό το χαρτί, που μπορούσα να το πάρω στην Κύπρο.

»Είναι η κακία κάποιων ανθρώπων. Μου θυμίζει μια παροιμία στην πατρίδα μου, που λέει ότι 'η αλεπού πήρε στο δικαστήριο την ουρά της για να την υποστηρίξει'. Ο Κετσπάγια δεν χρειάζεται το βασικό δίπλωμα με το ποδόσφαιρο που έχει παίξει και τους ανθρώπους που έχει δουλέψει. Με πείραξε πάρα πολύ, δεν μπορείς να φανταστείς. Κάποιοι άνθρωποι δεν εκτιμούν τίποτε. Δεν έχουν και το μυαλό να εκτιμήσουν σωστά. Γιατί δεν μου έδωσαν δικαίωμα να παρακολουθήσω τα μαθήματα και να πάρω το δίπλωμα; Εδώ στην Κύπρο έχουν πάρει το δίπλωμα προπονητή κάποιοι… μπακάληδες, κάποιοι ταβερνιάρηδες και ορισμένοι πρόεδροι. Και μιλάμε πως στάθηκαν σε μένα εμπόδιο».

-Τι είναι για εσένα ο Κίκης Κωνσταντίνου;

Ο άνθρωπος που έκανε την Ανόρθωση να πρωταγωνιστεί για 15 χρόνια στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Αυτός με βοήθησε να έλθω στην Κύπρο.

-Ο Ανδρέας Παντελή;

Με τις συνθήκες που ανέλαβε είναι ένας… ωραίος τρελός (γελά)! Ποιος θα τολμούσε να κάνει αυτό που έκανε; Πρέπει να είσαι κοντά για να καταλάβεις τι φορτίο πήρε.