OMONOIA
Παρά την πίεση του χρόνου, ο Νίκος Νταμπίζας παραμένει πιστός στα «θέλω» του

Η περιέργεια των φίλων της Ομόνοιας για τα ονόματα των ποδοσφαιριστών που θα ενισχύσουν το ρόστερ της ομάδας τους στην επόμενη περίοδο έδωσε τη θέση της στην αγωνία, ενώ όσο πλησιάζουν οι μέρες και δεν προκύπτουν ανακοινώσεις αρχίζει να τους κυριεύει το άγχος και η ανησυχία.

Δικαιολογημένα, θα έλεγε κανείς. Ωστόσο, ο τρόπος που εκφράζουν (από μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή σε ραδιοφωνικές εκπομπές) την αγωνία τους είναι υπερβολικός και σε αρκετές περιπτώσεις φτάνει τα όρια του παραλόγου.

Το θέμα μας δεν είναι οι φίλοι της Ομόνοιας, ούτε οι αντιδράσεις τους, αλλά αυτός καθ' αυτός ο μετεγγραφικός σχεδιασμός των «πρασίνων». Άλλωστε, με τα όσα έχουν ζήσει και με αυτά που έχουν δει τα μάτια τους τα τελευταία χρόνια θα ήταν έκπληξη να μην ανησυχούν.

Ο Νίκος Νταμπίζας ήξερε εδώ και καιρό τι θέλει. Κατέληξε στο μετεγγραφικό του πλάνο και τις θέσεις που ήθελε να ενισχύσει, ενώ στην πορεία προέκυψαν και απρόσμενες εξελίξεις (π.χ. αποχώρηση Σκέμπρι) που τον ανάγκασαν να το διαφοροποιήσει. Όπως συμβαίνει, δηλαδή, σε κάθε μετεγγραφική περίοδο…

Οικονομικό και… ποιότητα
Παρά την προεργασία και τις έντονες διεργασίες των τελευταίων εβδομάδων, η Ομόνοια ολοκλήρωσε μόλις δύο μετεγγραφές (Παντελιάδης, Αγκάγεφ). Μια σημαντική παράμετρος που δεν επέτρεψε στον Νίκο Νταμπίζα να αποσπάσει την υπογραφή περισσότερων ποδοσφαιριστών είναι, φυσικά, το οικονομικό.

Όχι μόνο γιατί δυσκολεύεται να βρει τους παίκτες που να πληρούν τα αγωνιστικά του κριτήρια και ταυτόχρονα το κασέ τους να μην ξεπερνά τα στενά οικονομικά όρια που έχει θέσει η διοίκηση, αλλά και γιατί δεν υπάρχει… ρευστό για να ολοκληρωθούν άμεσα κάποιες μετεγγραφές (π.χ. για προκαταβολές). Δεν είναι όμως μόνο το οικονομικό.

Για την καθυστέρηση που παρατηρείται στην ολοκλήρωση του μετεγγραφικού σχεδιασμού μέρος της ευθύνης βαραίνει και τον ίδιο τον Νταμπίζα. Στην προσπάθειά του να περιορίσει στο ελάχιστο τον βαθμό του ρίσκου και θέλοντας να είναι απόλυτα σίγουρος για τις επιλογές του, ο τεχνικός διευθυντής του «τριφυλλιού» δυσκολεύεται να… ανάψει το πράσινο φως για την απόκτηση ενός ποδοσφαιριστή. Με άλλα λόγια, ο Νίκος Νταμπίζας θυσιάζει την… ποσότητα στον βωμό της ποιότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Με ρίσκο μεν, αλλά…
Σαφώς και αυτή η τακτική εμπεριέχει μπόλικο ρίσκο. Η καθυστέρηση στην ολοκλήρωση του προγραμματισμού αυξάνει τις πιθανότητες να πάει η Ομόνοια στα πρώτα της ευρωπαϊκά παιχνίδια με ελλιπές ρόστερ ή ποδοσφαιριστές που να μην είναι 100% έτοιμοι να βοηθήσουν.

Είναι σίγουρα πολύ σημαντικό να ολοκληρωθεί έγκαιρα ο μετεγγραφικός σχεδιασμός και ο Τζον Κάρβερ να έχει ένα -σχεδόν- ολοκληρωμένο ρόστερ, μέσα από το οποίο θα καταστρώσει το αγωνιστικό του πλάνο.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος. Ακόμα πιο σημαντικό για την Ομόνοια είναι να αποκτηθούν οι κατάλληλοι ποδοσφαιριστές και ας έρθουν με μικρή ή και με μεγαλύτερη καθυστέρηση. Η πρόσφατη ιστορία μάς δίδαξε πως για την Ομόνοια το γοργό δεν έχει πάντα και… τη χάρη.

Οι βεβιασμένες κινήσεις των προηγούμενων καλοκαιριών δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Μάλλον το αντίθετο. Έγιναν σοβαρά λάθη στον μετεγγραφικό σχεδιασμό, ήρθαν παίκτες οι οποίοι αποδεδειγμένα δεν είχαν το ταλέντο ή την ποιότητα για να ανεβάσουν το επίπεδο και η Ομόνοια το πλήρωσε, κυρίως σε βάθος χρόνου (βλέπε τις πορείες της στο πρωτάθλημα).

Γι’ αυτό, λοιπόν, η αγωνία και η ανησυχία των φίλων της Ομόνοιας θα έπρεπε να αφορά περισσότερο στο ποιοι θα αποτελέσουν τα νέα αποκτήματα της ομάδας τους και λιγότερο στο πότε θα έρθουν.