Η αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη του Ευρωπαϊκού του 2016 στα γήπεδα της Γαλλίας έχει ξεκινήσει και από το ερχόμενο Σάββατο και για έναν ακριβώς μήνα τα ποδοσφαιρικά κυρίως βλέμματα θα βρίσκονται στην κορυφαία γιορτή της Ηπείρου σε εθνικό επίπεδο.

Εκεί που θα βρίσκονται πραγματικά τεράστιες ομάδες με μπόλικη ιστορία και πολλές διακρίσεις, αλλά και ομάδες πρωτάρες ή ομάδες που η πρόκρισή τους προκάλεσε έκπληξη.

Τονίσαμε και πρόσφατα την απουσία της Ελλάδας, η οποία στις πλείστες πρόσφατες διοργανώσεις σε ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο επίπεδο έδινε το «παρών» της, ενώ έχει ως κορυφαία της επιτυχία τη στέψη της σε πρωταθλήτρια Ευρώπης στα γήπεδα της Πορτογαλίας το 2004.

Η Ελλάδα μπορεί λίαν συντόμως να ανακάμψει και να επανέλθει, γιατί κουβαλά εμπειρίες και κυρίως έχει τη στόφα της ομάδας που μπορεί να πρωταγωνιστήσει στον όμιλό της.

Το πρόβλημα το έχουμε διαχρονικά εδώ στην Κύπρο, όπου δεν καταφέραμε ποτέ να διεκδικήσουμε κάτι. Πλην της πρόσφατης προσπάθειας, και αυτής για τη διοργάνωση του 2000, ουδέποτε με αξιώσεις διεκδικήσαμε κάτι σημαντικό.

Και το αναφέρουμε ως Κύπριοι φίλαθλοι με μπόλικο παράπονο, γιατί στα χρόνια από το 1960 και εντεύθεν, ενώ αρκετές ομάδες που δεν έχουν και πολλή διαφορά επιπέδου από εμάς κατάφεραν να συμμετάσχουν σε τελικούς μεγάλης διοργάνωσης, εμείς ποτέ.

Ακόμη και στη γιορτή στη Γαλλία, θα αγωνιστούν Εθνικές όπως αυτές της Ισλανδίας, της Αλβανίας, της Ουαλίας και της Βορείου Ιρλανδίας.

Χώρες, δηλαδή, που ειδικά στη δεκαετία του '90 σε επίσημα ή φιλικά ματς τις είχαμε νικήσει, ενώ από πλευράς παράδοσης ή και δυναμικότητας δεν ήταν ποτέ και πολύ ψηλότερα από εμάς.

Και το ερώτημα πλανάται για έτη πολλά.

Πότε επιτέλους θα κάνουμε και εμείς την πραγματική υπέρβαση και όχι κάποιες αραιά και πού επιτυχίες;

Πότε θα θέσουμε τις βάσεις για κάτι τέτοιο και να πετύχουμε κάτι ανάλογο με αυτό που πέτυχαν οι τέσσερεις χώρες που αναφέρονται πιο πάνω, αλλά και κάποιες άλλες σε προηγούμενες διοργανώσεις;

Από τη στιγμή που πολλά άλλαξαν σε ό,τι αφορά τη διοργάνωση των δύο κορυφαίων θεσμών, θα έπρεπε κάποια στιγμή να αλλάξουμε ταχύτητα και εμείς.

Είναι καλό να γεμίζουμε τα γήπεδα και να κάνουμε ντέρμπι πολλούς αγώνες με πιο δυνατούς στα χαρτιά αντιπάλους.

Καλό είναι να πετυχαίνουμε και κάποιες νίκες που μένουν στην ιστορία και έχουμε αρκετές ιστορικές επιτυχίες, όμως καλύτερο από όλα είναι κάποια στιγμή να αγωνιστούμε σε τελική φάση ευρωπαϊκής ή και παγκόσμιας διοργάνωσης.

Αυτή θα είναι η πραγματική υπέρβαση, αν θέλουμε να κοκορευόμαστε ότι πολλά αλλάζουν στην Εθνική μας ομάδα σε πολλούς τομείς.

Το να αποφεύγουμε την τελευταία θέση στον όμιλο, ή να ξεπερνούμε και μια ομάδα, αλλά στο τέλος της ημέρας να βλέπουμε την πλάτη άλλων ομάδων, όπου δύο από αυτές θα είναι και σε τελική φάση κάποιας διοργάνωσης, δεν αποτελεί πλέον ούτε στοίχημα για την ομάδα μας, ούτε βέβαια και σημείο θετικής αναφοράς.

Μπορεί να φαίνεται κάπως ωμή η όλη προσέγγιση, όμως θεωρώ ότι εδώ και αρκετά χρόνια θα έπρεπε να είχε ειπωθεί αυτό από τους εκάστοτε προπονητές, αλλά κυρίως από τους επικεφαλής των Εθνικών μας ομάδων.

Με προσέγγιση θα πάμε για το καλύτερο και ό,τι βγει, χαίρω πολύ. Και μπορεί κάποιοι λεκτικά να καλύπτονται, μένει όμως ακάλυπτη η ίδια η Εθνική και κατ' επέκταση το κυπριακό ποδόσφαιρο.

Είναι και θέμα εγωισμού να βλέπεις από τηλεοράσεως σε τελική φάση Γιούρο, με όλο το σέβας, την Αλβανία και την Β. Ιρλανδία, αλλά ακόμη και την Ισλανδία…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.