ΟΜΟΝΟΙΑ
Ποιοι παίκτες έπαιξαν σε τελικό, ποιοι κατέκτησαν το τρόπαιο και ποιοι θα πάρουν το βάπτισμα του πυρός

Τελικός Κυπέλλου. Ένα παιχνίδι, ένας τίτλος. Ένας αγώνας που δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλο. Συνήθως είναι ο τελευταίος αγώνας της σεζόν και χαρακτηρίζεται ως η γιορτή του ποδοσφαίρου. Μπορεί η κατάκτηση του Κυπέλλου να μην έχει την ίδια βαρύτητα με αυτήν του Πρωταθλήματος, ωστόσο, η προετοιμασία, η προσμονή, η αγωνία και το σασπένς του ίδιου του παιχνιδιού και κυρίως η έκρηξη χαράς για τους νικητές με το τελευταίο σφύριγμα είναι κάτι μοναδικό.

Αρκετοί ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας είχαν την τύχη να δώσουν το «παρών» τους σε έναν τελικό του κυπέλλου, αλλά είναι πολύ λίγοι αυτοί που γεύτηκαν τη χαρά της νίκης. Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές από το υφιστάμενο ρόστερ δεν έχουν παραστάσεις από τέτοιου είδους παιχνίδια και λογικό είναι η δική τους ανυπομονησία για τον τελικό της 18ης Μαΐου να είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Ο Αντώνης και οι άλλοι
Μόλις έξι ποδοσφαιριστές του «τριφυλλιού» έχουν στο σπίτι το μετάλλιο του κυπελλούχου και οι μισοί από αυτούς ήταν στην ομάδα του 2010-11, όταν η Ομόνοια κέρδισε στον τελικό της διοργάνωσης τον Απόλλωνα. Ο Αντώνης Γιωργαλλίδης δεν ήταν απλώς παρών στον τελικό του ΓΣΖ, αλλά και πρωταγωνιστής στη διαδικασία των πέναλτι. Ο διεθνής τερματοφύλακας ήταν βασικός και στον τελικό της επόμενης σεζόν, όταν οι «πράσινοι» επικράτησαν 1-0 της ΑΕΛ στο ΓΣΠ.

Ο Γιωργαλλίδης πανηγύρισε σε ακόμα δύο τελικούς, έστω και σαν… παγκίτης, με τη φανέλα της Ανόρθωσης, το 2000 (1-0 τον Εθνικό) και το 2005 (την ΑΕΛ στα πέναλτι), ενώ ο πρώτος και μοναδικός χαμένος του τελικός ήταν ο πρώτος σαν παίκτης της Ομόνοιας με αντίπαλο την Ανόρθωση (2007)! Με πέντε παρουσίες σε τελικούς, τέσσερεις κατακτήσεις και άλλα τόσα τρόπαια (τρία πρωταθλήματα και ένα σούπερ Καπ), είναι με διαφορά ο παίκτης με τις περισσότερες εμπειρίες και παραστάσεις.

Ο Δημήτρης Χριστοφή πανηγύρισε τα δύο τελευταία Κύπελλα της Ομόνοιας (2011, 2012) και ο Ρενάτο Μαργκάσα το 2012. Ο Πορτογάλος κατέκτησε και λίγους μήνες αργότερα το Σούπερ Καπ, ενώ ο διεθνής Κύπριος επιθετικός κατέκτησε συνολικά 6 τίτλους, ανάμεσά τους και το Κύπελλο Ελβετίας (2015), όταν η Σιόν κέρδισε με το εμφατικό 3-0 τη Βασιλεία! Ο Χριστοφή μπήκε σαν αλλαγή στα τελευταία στάδια του τελικού.

Μία παρουσία περισσότερη σε τελικούς Κυπέλλου μετρά ο Κίλιαν Σιέρινταν. Πέρα από τους δύο τελευταίος κερδισμένους τελικούς με τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ (2014, 2015), ο Ιρλανδός επιθετικός είχε κατακτήσει το Κύπελλο και τη Βουλγαρία με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας, παίζοντας μόλις ένα λεπτό στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Έναν κερδισμένο και έναν χαμένο τελικό έχει στο ενεργητικό του ο Φλορέσκου, τον πρώτο με τη φανέλα της Σερίφ (Μολδαβία) και τον δεύτερο με τη ρωσική Αλάνια (έχασε από την ΤΣΚΑ Μόσχας).

Τέλος, ένα κύπελλο έχει κατακτήσει και ο Ρομαρίκ, σαν ποδοσφαιριστής της Σεβίλης. Αυτό έγινε το 2010, όταν η ομάδα της Ανδαλουσίας κέρδισε στον τελικό του «Copa del Ray» την Ατλέτικο με 1-0. Λίγους μήνες αργότερα η ομάδα του έχασε το Σούπερ Καπ από την Μπαρσελόνα, παρά το γεγονός ότι κέρδισε το πρώτο παιχνίδι με 3-1 (4-0 το ματς στο «Καμπ Νόου»).

Η τελευταία ευκαιρία
Μπεμπέ και Καρλίτος έφτασαν στην πηγή αλλά δεν ήπιαν νερό το 2012. Ωστόσο, η απογοήτευση για τον χαμένο τελικό κόντρα στην Ομόνοια ήταν πολύ μικρή σε σχέση με συναισθήματα που συνόδευσαν την κατάκτηση του ιστορικού πρωταθλήματος της ΑΕΛ, την ίδια χρονιά. Στην κατηγορία των παικτών που στέφθηκαν πρωταθλητές, αλλά όχι κυπελλούχοι, ανήκει επίσης ο Άντραζ Κιρμ (πρωτάθλημα Σλοβενίας με την Ντομζάλε) και ο Αντρέ Σκέμπρι (πρωτάθλημα Μάλτας το 2006) και φυσικά ο Νούνο Ασίς.

Ο Πορτογάλος κουβαλά μια λαμπρή καριέρα, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του πρωταθλήματος με την Μπενφίκα (2005). Στην 20ετή επαγγελματική του καριέρα, ο Ασίς δεν έχει δώσει ποτέ το «παρών» του σε έναν τελικό Κυπέλλου. Και πολύ πιθανόν η φετινή να είναι και η μοναδική του ευκαιρία, όχι απλώς για να παίξει σε έναν τελικό, αλλά για να κατακτήσει το τρόπαιο και να σηκώσει την κούπα σαν αρχηγός!