Ήταν πολύ σπουδαίο το «διπλό» του ΑΠΟΕΛ, το πρώτο που... παρουσιάστηκε σε ντέρμπι αιωνίων από τον τελευταίο διαχωρισμό των εξεδρών στο ΓΣΠ.

Ήταν η πιο σημαντική νίκη για ευνόητους λόγους, που φέρνει τους «γαλαζοκίτρινους» αγκαλιά με τον 4ο σερί τίτλο τους.

Και ήρθε μετά την απομάκρυνση Κετσπάγια, μετά τον αποκλεισμό στο κύπελλο και κόντρα σε μια Ομόνοια που ήταν στα καλύτερά της στη φετινή περίοδο, μετά τα «διπλά» σε «Τσίρειο» και «Παπαδόπουλος», και βέβαια την πρόκρισή της στον τελικό του κυπέλου.

Πλέον, με νίκη την Πέμπτη στο ντέρμπι-κορυφής κατακτά τον τίτλο, με ισοπαλία αναβάλλεται απλά η στέψη, ενώ ακόμη και με ήττα, από τα πόδια των παικτών του θα εξαρτάται η κατάληξη της χρονιάς.

Η Ομόνοια πλήρωσε ακόμη μια φορά σε ντέρμπι τα σημαντικά, παιδικά λάθη στην άμυνά της και αγνοεί τη νίκη σε 15 ολόκληρες αναμετρήσεις κόντρα στον ΑΠΟΕΛ.

Απίστευτο πραγματικά σερί για τέτοιου είδους αναμετρήσεις.

Κάκιστη παραφωνία η συμπεριφορά κάποιων παικτών και από τις δυο ομάδες, που κανονικά θα έπρεπε να τελειώσουν τον αγώνα με 8 παίκτες αμφότεροι οι αιώνιοι……

Από την άλλη, η ΑΕΚ έκανε το καθήκον της και θα κτυπήσει ρέστα στο ΓΣΠ, στοχεύοντας στο «διπλό» και ελπίζοντας στη συνέχεια σε στραβοπάτημα των πρωτοπόρων.

Έκανε άλλο ένα πάρτι φέτος κόντρα στην Ανόρθωση, η οποία μένει εκτός Ευρώπης για τρίτη συνεχή χρονιά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ομάδα της Αμμοχώστου.

Σε ό,τι αφορά στον Απόλλωνα, με φόρα από τη μεγάλη του πρόκριση, πέρασε άνετα από το Αμμόχωστος και πλέον, εξασφαλίζοντας εκτός απροόπτου θέση στην Ευρώπη διαμέσου πρωταθλήματος, θα επικεντρωθεί στον μεγάλο του στόχο που είναι το κύπελλο.

Κατά τα άλλα, σε ό,τι αφορά στην... προπονητοφαγία, είναι από τα ελάχιστα θέματα που δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να καταλάβει ότι εξακολουθούμε να είμαστε πρωταθλητές αλλαγών τεχνικής ηγεσίας.

Αλλάζουμε προπονητές σε ρυθμό πολυβόλου και με τη μεγαλύτερη ευκολία και, πολλές φορές, απλά για να ικανοποιήσουμε το λαϊκό αίσθημα της στιγμής..

Όπως τους δοξάζουμε όταν αναλαμβάνουν τα ηνία, έτσι τους... διαολοπέμπουμε όταν τους δείχνουμε την πόρτα της εξόδου.

Και κάθε αλλαγή, ειδικά στις μεγάλες ομάδες, γίνεται αντικείμενο ολόκληρης ανάλυσης για το πώς και το γιατί ήρθε το διαζύγιο.

Είναι το πιο... παιδιαρίστικο θέμα και το πιο διασκεδαστικό…

Προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό των εκάστοτε διοικούντων, την ώρα που τα πράγματα είναι τόσο απλά.

Είσαι μεγάλη ομάδα, έχεις αρκετό και απαιτητικό κόσμο που δεν συμβιβάζεται με την αποτυχία, άρα κρίνεσαι και δίνεις εξετάσεις κάθε βδομάδα, κι εσύ και ο προπονητής σου.

Ο κορυφαίος με διαφορά να έρθει στην Κύπρο, κάποια στιγμή θα αναχωρήσει σαν αποτυχημένος.

Στατιστικά να δούμε το όλο θέμα και συνολικά να ψάξουμε στις ομάδες που στην τελευταία εικοσαετία έχουν πάρει τρόπαια πρωταθλήματος ή κυπέλλου, θα ξεπεράσουμε τον εξωπραγματικό αριθμό 100 σε αλλαγές προπονητών.

Αναφέρομαι σε ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Ανόρθωση, Απόλλωνα και ΑΕΛ.

Υπήρχαν και υπάρχουν χρονιές που άλλαξαν τρεις προπονητές και, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, δεν έκατσε προπονητής στον πάγκο τους για δυο συνεχείς χρονιές.

Μιλάμε για τις ομάδες που πήραν τρόπαια, ειδικά για τον ΑΠΟΕΛ που είναι ο πρώτος με διαφορά στους δυο θεσμούς, αλλά η καρέκλα του προπονητή του εξακολουθεί να είναι ηλεκτρική.

Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι και ο κόσμος έμαθε όχι απλά να αποδέχεται, αλλά και να απαιτεί με τη μεγαλύτερη ευκολία την απομάκρυνση του εκάστοτε προπονητή.

Και έστω κι αν διχάζει η απόφαση σε κάποιες περιπτώσεις, δεν παύει να είναι και αναμενόμενη και καλοδεχούμενη στην πλειοψηφία των απαιτητικών οπαδών….

Καλή Κυριακή να έχετε.