Αγωνιστική κομμένη-ραμμένη στα μέτρα των «αιωνίων» της Λευκωσίας ήταν η 32η, καθώς ο μεν ΑΠΟΕΛ έστειλε τη διαφορά ξανά στους 4 βαθμούς από την ΑΕΚ, η δε Ομόνοια είναι 3 και 5 βαθμούς μπροστά από Απόλλωνα και Ανόρθωση αντίστοιχα στη μάχη για την τρίτη θέση.

Όπως και να την αντικρύσει κανείς την όλη εξέλιξη, ΑΠΟΕΛ και Ομόνοια, σε καθοριστική χρονική περίοδο, έκαναν σημαντικό βήμα για επίτευξη των στόχων τους στον μαραθώνιο και, με ανεβασμένη την ψυχολογία, ετοιμάζονται και για τη μεταξύ τους αναμέτρηση, αλλά και για τους επαναληπτικούς του κυπέλλου την ερχομένη Τετάρτη.

Από την άλλη, για την ΑΕΚ, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, δεν ήταν καταγραφική η ισοπαλία, όμως πλέον δεν εξαρτάται μόνο από τα πόδια των παικτών της η υπόθεση τίτλος και αυτό έχει τη δική του σημασία, ενώ ο Απόλλωνας είδε την αντίπαλό του να τον πληρώνει με το ίδιο νόμισμα που την πλήρωσε κι αυτός στο 2-2 στο ΓΣΖ και... έχασε δυο βαθμούς, παρά κέρδισε έναν, κάνοντας βήμα σημειωτόν στην προσπάθειά του να κυνηγήσει την τρίτη θέση.

Σε ό,τι αφορά στην Ανόρθωση, θα πρέπει να τονίσουμε ότι κινδυνεύει πλέον άμεσα να μείνει και πάλι εκτός Ευρώπης, αν δεν εισέλθει στην τετράδα και, ακόμη κι εκεί, υπό προϋποθέσεις μπορεί να τα καταφέρει.

Ήταν μαγική η βραδιά για την Ομόνοια, σχεδόν καταστροφική για την Ανόρθωση και σημαντική για τον ΑΠΟΕΛ, σε ό,τι αφορά στην επίτευξη των στόχων τους, αλλά υπάρχει ακόμη δρόμος.

Αυτό αποδεικνύεται σε κάθε αγωνιστική άλλωστε…

Κατά τα άλλα, συμπληρώνονται φέτος 85 χρόνια από την ίδρυση ενός εκ των πιο ιστορικών σωματείων της Κύπρου -του Διγενή Ακρίτα Μόρφου- και, δυστυχώς, θα εορταστούν και πάλι στην προσφυγιά.

Και αναφερόμαστε σε μια ομάδα που γέννησε παίκτες κλάσης και στο ποδοσφαιρικό κομμάτι και στο καλαθοσφαιρικό, που αναδείχθηκε πρωταθλητής μάλιστα στο μπάσκετ και δευτεραθλητής στο ποδόσφαιρο και που έχει και στα δυο αθλήματα γήπεδα που ζήλευαν πολλοί…

Στη Μόρφου, δίπλα από το οίκημα του σωματείου, ήταν το γήπεδο μπάσκετ, το οποίο προσέφερε τεράστιες χαρές στους φίλους του Διγενή, μέχρι και κατακτήσεις τροπαίων.

Και λίγο πιο κάτω, το στολίδι της Μόρφου, το γήπεδο που αγωνίζονταν ο Διγενής και η ΑΕΜ και μαζί με το επίσης σκλαβωμένο γήπεδο της Λύσης που αγωνίζονταν ΑΣΙΛ και ΛΑΛΛ, τα οποία ήταν και τα μόνα στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 με χλοοτάπητα.

Με τεράστια νοσταλγία, όλοι όσοι πρόλαβαν τον Διγενή και γενικά την πανέμορφη κωμόπολη στις δόξες τους, φέρνουν στο μυαλό τα Σαββατοκύριακα, ειδικά τότε που έσφυζε από ζωή το γήπεδο, αλλά και τις βραδιές που φιλοξενούνταν αγώνες καλαθόσφαιρας.

Αυτή η ομάδα, και ευρύτερα η περιοχή, ήταν θύματα της βάρβαρης τουρκικής εισβολής.

Η ΑΕΜ δεν άντεξε στην πορεία, ο Διγενής πολέμησε κάτω από αντίξοες συνθήκες και συνεχίζει να το κάνει, κρατώντας άσβεστη τη φλόγα και την επιθυμία για επιστροφή στη Μόρφου.

Και η πολιτεία που θα εκπροσωπηθεί στους εορτασμούς των 85χρονων της ιστορικής ομάδας, διά του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, θα πρέπει να στείλει σαφέστατο μήνυμα ότι δεν ξεχνά τις προσφυγικές ιστορικές ομάδες και ούτε αυτά που οι ομάδες εκπροσωπούν.

Και ο Διγενής εκπροσωπεί πολλά και σημαντικά.

Μακάρι η επόμενη επέτειος από ιδρύσεως του ιστορικού Διγενή να εορταστεί όπως αρμόζει στην πανέμορφη κωμόπολη της Μόρφου, τη φυσική του έδρα δηλαδή.

Μακάρι όλες οι ομάδες που προσφυγοποιήθηκαν να γυρίσουν στον χώρο και στον τόπο που έγραψαν χρυσές σελίδες δόξας.

Μακάρι…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.