Γιαννιώτας, Τρισκόφσκι και Μάγκλιτσα ήρθαν μέσα στο κρύο του χειμώνα, αλλά αποδεικνύονται οι πλέον «καυτές» μετεγγραφές

Αφού η εξεύρεση αξιόλογων και έτοιμων να βοηθήσουν ποδοσφαιριστών είναι δύσκολη υπόθεση, τότε αυτός που βρήκε τέτοιους και τους βλέπει να κάνουν τη διαφορά, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι πέτυχε διάνα δις. Ήδη, μέσα σε δύο μήνες, ορισμένοι παίκτες έδωσαν πράγματα που χρειάζονταν οι ομάδες τους και προσέφεραν πολλά στη βελτίωση. Μοιραία τα φώτα πάνε κυρίως στους παίκτες που αγωνίζονται από το κέντρο και κάτω. Τρεις ξεχωρίζουν. Ο Γιάννης Γιαννιώτας, ο Αντόν Μαγκλίτσα και ο Ιβάν Τρισκόφσκι.

ΓΙΑΝΝΙΩΤΑΣ: Ο Ελλαδίτης μπήκε μεμιάς στο πετσί της ομάδας. Η προσφορά του στην αντεπίθεση του ΑΠΟΕΛ τεράστια. Κατ' αρχάς με τη συνολική του απόδοση, την ενέργεια, την ουσία. Τις πλαγιοκοπήσεις, τις ασίστ. Πέραν αυτού, προσέδωσε στην ομάδα μια σταθερή σε απόδοση και διάρκεια λύση στο ένα άκρο. Με την παράλληλη άνοδο του Εφραίμ, ο Ντε Βινσέντι πέρασε στο μέσο του κέντρου και η διαφορά στην ανάπτυξη του ΑΠΟΕΛ είναι μεγάλη. Ταχύτητα, εναλλαγές θέσεων, κάθετο ποδόσφαιρο, αυτοματισμοί.

ΤΡΙΣΚΟΦΣΚΙ: Μπορεί να τον ξέραμε και να ήξερε καλά τον τόπο, αλλά έλειπε καιρό και η καριέρα του εκτός Κύπρου δεν ήταν και η αναμενόμενη. Οπότε υπήρχαν αμφιβολίες για το αν θα είναι ο παλιός καλός Τρίσκο. Είναι και με το παραπάνω. Η ΑΕΚ απέκτησε έναν παίκτη που μπήκε στο πετσί της ομάδας, προσέδωσε ποιότητα, χαρακτήρα. Πήρε τη θέση του δύστροπου Μοντέιρο. Υπενθύμισε άμεσα πως μπορεί να τρυπήσει άμυνες, να ετοιμάσει γκολ, αλλά κυρίως να στείλει την μπάλα στο πλεκτό με περίτεχνο τρόπο.

ΜΑΓΚΛΙΤΣΑ: Ο Κροάτης ήρθε χωρίς τυμπανοκρουσίες. Λίγοι ανέμεναν ότι θα τραβούσε μεμιάς πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Με τη μία άρχισε να ξεχωρίζει και να σκοράρει. Γκολ στο ντεμπούτο, ανάλογη συνέχεια και ένα χατ-τρικ σαν κερασάκι. Ό,τι καλύτερο για τον Απόλλωνα, που είχε θέμα στο γκολ με τους τραυματισμούς του Γκιέ και τη μακρόχρονη (που τον επηρέασε πάρα πολύ) απουσία του Παπουλλή. Τώρα και με τους τρεις ετοιμοπόλεμους, η ισχύς της ομάδας ανεβαίνει κατακόρυφα.

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ: Από τις ομάδες της πεντάδας η Ομόνοια πήρε λίγα και η Ανόρθωση ελάχιστα. Στους «πράσινους» ο Καρλίτος ξεκίνησε πολύ καλά, αλλά στο σπουδαιότερο ματς, στο αιώνιο ντέρμπι ήταν κάκιστος. Σίγουρα είναι καλός παίκτης ο Φλορέσκου, αλλά το βιογραφικό και οι εμπειρία του φέρνουν πολύ ψηλότερα το πήχη των απαιτήσεων. Στην Ανόρθωση, μόνο η σταδιακή χρησιμοποίηση του Γκονσάλβες μπορεί να φέρει κάποια χαμόγελα, αλλά ο ακραίος επιθετικός θέλει ακόμη δουλειά σε θέματα ετοιμότητας. Ο Αγκάνοβιτς και ο Πίεχ είναι πολύ καλοί παίκτες, ήδη βοηθούν στην άνοδο της ΑΕΛ και φαίνεται καθαρά πως είναι μετεγγραφές που έπιασαν τόπο. Βάζει τα γκολάκια του ο Ράνος και είναι άριστη επιλογή για τον Άρη. Η απόκτηση Ακουινάλντο έπιασε τόπο στη Δόξα. Ευέλικτος, καλός με την μπάλα στα πόδια, ταίριαξε στο μοντέλο της γρήγορης ομάδας της Κατωκοπιάς.

Η «ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ»
Αν και δεν ήταν ακριβώς έτσι, επιτρέψτε μας τον όρο. Ο λόγος για τους αντίθετους βίους που ακολούθησαν Μερκής και Μακρίδης. Και οι δύο ομάδες μπορούν να νιώθουν ευχαριστημένες. Ο Μερκής αποδίδει τόσο καλά, που ο Κετσπάγια έχει την πολυτέλεια να περνάει αριστερά τον Καρλάο. Ο Μακρίδης, με την εμπειρία και την αδιάκοπη κίνησή του, τα πάει μια χαρά και είναι πολύ βελτιωμένος. Σε ρόλο 6αριού μπροστά από τα μπακ στο 4-1-4-1 του Εμάνουελ.

ΣΠΕΣΙΑΛ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
Είπαμε, οι παίκτες που παίζουν μπροστά τραβάνε περισσότερο τα φώτα, αλλά υπάρχει και ένας αμυντικός, που κάνει θραύση. Μόνο υπερβολικές δεν ήταν οι ανησυχίες των ρεπόρτερ και των φίλων της Λέφσκι για την αρχικά πιθανή και μετέπειτα οριστική φυγή του Ζίβκο Μιλάνοφ από την ομάδα με προορισμό τον ΑΠΟΕΛ. Ο Βούλγαρος κάνει εξαιρετικές εμφανίσεις με τους «γαλαζοκίτρινους», έφερε άλλη οντότητα στο δεξί άκρο της άμυνας, βοήθησε (με απόλυτη επιτυχία) όταν χρειάστηκε και αριστερά.