Ήταν ατάκα που ειπώθηκε πριν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τον τότε προπονητή της Ομόνοιας Τόνι Σαβέβσκι, έπειτα από έντονη κριτική που δέχτηκε εξαιτίας κάποιων ατυχών για την ομάδα του αποτελεσμάτων.

Ο Σκοπιανός δικαιώθηκε στην πορεία, έστω και αν τότε δεν ίσχυε η διαδικασία των μπαράζ, έστω και αν κάποιοι του κόλλησαν το προσωνύμιο αχάπαρος…

Έτσι κι αλλιώς η επιστροφή του στον πάγκο των «Πρασίνων» ήταν για τη μεγάλη αυτή ποδοσφαιρική δόξα άλλη μια επιβράβευση ή και δικαίωση.

Θυμήθηκα την ατάκα αυτή, με αφορμή τα όσα ειπώθηκαν στη διάρκεια της περιόδου και όσα λέγονται και θα ειπωθούν στις αμέσως επόμενες εβδομάδες και έχουν να κάνουν με την τελική κατάταξη των ομάδων και κυρίως της κατάκτησης του τίτλου.

Έγραψα πολλές φορές σε αυτήν εδώ τη στήλη, για το κοντράστ συναισθημάτων που παραμένει κυρίαρχο στοιχείο στη διαδρομή του φετινού μαραθωνίου.

Και επειδή είμαστε ένας λαός που εύκολα ενθουσιαζόμαστε και ευκολότερα απογοητευόμαστε, έχουμε αναδείξει πρωταθλητές και έχουμε ρίξει στο καναβάτσο ουκ ολίγες φορές ομάδες που είτε κάποια στιγμή είχαν πορεία τραίνου, ή αντίθετα δεν βλεπόντουσαν.

Και εξακολουθούμε να το πράττουμε, παρά το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η κανονική περίοδος και παρά το γεγονός ότι, πέραν των ντέρμπι, στις εναπομείνασες τρεις αγωνιστικές έχουμε μαζεμένα άλλα δέκα στη διαδικασία των μπαράζ.

Και ούτε έχουν κατά νουν το ότι οι μνηστήρες θα αγωνιστούν μεταξύ τους άλλες δυο φορές, αλλά ούτε και η προϊστορία, έστω και αν είναι λίγα τα χρόνια που είναι σε εφαρμογή η σημερινή διαδικασία με το «μίνι πρωτάθλημα»…

Και αυτό δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι αλλάζει η προσέγγιση που έχουμε με μπόλικη ευκολία και στον θυμό απάνω, ή και στον ενθουσιασμό μας, παίρνουμε αποφάσεις που έχουν στο τέλος της ημέρας ακριβό κόστος για την ομάδα μας.

Και δεν είναι άσχετο γενικά με το θέμα που μας απασχόλησε και την Παρασκευή, δηλαδή αυτό με τις συνεχείς αλλαγές προπονητών που μας έχουν φέρει ουσιαστικά στην κορυφή της Ευρώπης αριθμητικά, στα τελευταία ειδικά χρόνια.

Όταν τον μήνα Αύγουστο ξεκινούν με όνειρα και φιλοδοξίες 14 ομάδες, δηλώνοντας μάλιστα έτοιμες να εκπληρώσουν τους στόχους τους, προδιαθέτουν τον κόσμο τους να περιμένει κάτι καλό, ειδικά όταν υπερτονίζουν την αξία του προπονητή αλλά και των νεοφερμένων στην ομάδα.

Ώσπου αρχίζουν τα δύσκολα, έρχονται οι πρώτες αποτυχίες και εκεί δρούμε όπως μάθαμε, δηλαδή φεύγει ο προπονητής, μένουν οι λοιποί και όλα καλά και όλα ωραία για διοικούντες και αυτούς που είχαν την ευθύνη του προγραμματισμού.

Για όλα τα κακά φταίει ένας, για τις επιτυχίες συμβάλλουν πολλοί…

Είναι άλλωστε γνωστό τη σοφή ρήση ότι η νίκη έχει πολλούς πατεράδες, η ήττα κανέναν.

Γι' αυτό και δέκα στις δεκατέσσερεις ομάδες έδειξαν την πόρτα της εξόδου σε προπονητή ή και προπονητές στη μέχρι τώρα φετινή διαδρομή, και πιθανόν να έπεται και συνέχεια, γι' αυτό και το έργο αυτό θα συνεχιστεί και στις επόμενες χρονιές, έστω κι αν έχει οικονομικό κόστος, έστω κι αν οι διοικήσεις στηρίζουν σε κάθε περίπτωση, λεκτικά τουλάχιστον, τον προπονητή τους.

Και ώσπου συνεχίζεται το όλο σκηνικό και οι διοικήσεις αντικρίζουν το κεφάλαιο αλλαγή προπονητή με τον ίδιο φακό, η ατάκα του Σαβέβσκι για το ξύρισμα του γαμπρού τον μήνα Μάιο θα έρχεται κάθε χρονιά στην επικαιρότητα, ειδικά τέτοια εποχή, στο μυαλό όλων των ενδιαφερομένων.

Όμως ψηλά γράμματα είναι αυτά, έτσι μάθαμε, έτσι δρούμε…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.