Μπορεί να περηφανευόμαστε για το τεράστιο ενδιαφέρον που έχει και ο φετινός μας μαραθώνιος, που συγκρίνεται ευνοϊκά με άλλα τρία-τέσσερα πρωταθλήματα στην Ευρώπη σε αυτό το κεφάλαιο, όμως έχουμε πολλά ακόμη να διορθώσουμε, τα οποία βοούν κάθε λίγο και λιγάκι ότι πρέπει να λυθούν, και μάλιστα άμεσα.

Είναι κρίμα και άδικο για την προσπάθεια που καταβάλλουν διοικήσεις, προπονητές και παίκτες και στις θυσίες που υποβάλλεται, κυρίως, ο χαμηλά αμειβόμενος οπαδός, να γινόμαστε μάρτυρες, κάθε αγωνιστική, πολλών λαθών από σχεδόν όλους τους εμπλεκομένους σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.

Γιατί τα λάθη δεν έχουν σχέση μόνο με τη διεξαγωγή του αγώνα αλλά και με το τι προηγείται αυτής αλλά και ό,τι ακολουθεί.

Η πίεση είναι υψηλή και διαρκής προς όλους όσοι έχουν σχέση με αποφάσεις που αφορούν στην εξέλιξη του πρωταθλήματος, κι αυτό εξακολουθεί να είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στον ποδοσφαιρικό μας χώρο.

Και γίνεται μεγαλύτερο όταν οι εκάστοτε πιεζόμενοι ενδίδουν και προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες, ώστε να φτάσει στο σημείο ο ίδιος ο Πρόσεδρος της ΚΟΠ Κώστας Κουτσομούμνης να μιλήσει και να παραδεχτεί ότι αλλοιώνεται ο βαθμολογικός πίνακας και πάνω αλλά και κάτω.

Έκτοτε, μετά δηλαδή την επίσημη αυτή παραδοχή, τα ερωτήματα είναι πού οδεύουμε και πώς λύνουμε αυτό το πρόβλημα.

Διότι το να παραδεχόμαστε ότι όντως υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα είναι το πρώτο, όμως το δεύτερο και κυριότερο είναι το πώς φτάνουμε στη λύση του.

Σίγουρα όχι με ημίμετρα και όχι με... ναι μεν, αλλά...

Ούτε βέβαια με βαρύγδουπες δηλώσεις και με απειλές, αλλά με έργα τέτοια που να δίνουν την εντύπωση, και να είναι αληθινή προς τα έξω, ότι επιτέλους θέλουμε να αγγίξουμε και θα αγγίξουμε στη ρίζα αυτού που προκαλεί όλο αυτό το μπάχαλο, όλη αυτή τη δυσπιστία και την κάκιστη γνώμη που έχουν πραγματικοί φίλαθλοι για το λαοφιλέστερο άθλημα στην υφήλιο.

Πρέπει πολλά να γίνουν και πολλά να αλλάξουν, είναι καθολικά παραδεχτό και ταυτόχρονα είναι λαϊκή απαίτηση, αλλά χρειάζεται να υπάρχει και η απαραίτητη θέληση από τους έχοντες και το μαχαίρι και το κρέας, όσο βέβαια απέμεινε από το κορμί του ποδοσφαίρου μας.

Είναι πολύ απλό το όλο θέμα, παρ' ότι κάποιοι εξακολουθούν να επισημαίνουν διαρκώς τη δυσκολία λύσης, παρουσιάζοντάς το σαν μεσανατολικό ζήτημα ή κυπριακό πρόβλημα…

Παίρνει σκούπα ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας και καθαρίζει όσους αποδεδειγμένα έχουν σχέση με την κάκιστη εικόνα στον χώρο και στη διαιώνιση του σοβαρού προβλήματος που τον ταλανίζει.

Πολλοί θεωρούν μέρος αυτού του προβλήματος και τον ίδιο τον Πρόεδρο αλλά και τους στενούς του συνεργάτες, αλλά κάποιος επιτέλους πρέπει να διαφοροποιηθεί και να ανοίξει την πόρτα σε άτομα που καμιά σχέση δεν έχουν στην ουσία με το άθλημα.

Κάποιος πρέπει να βγει μπροστά και να πάρει την ευθύνη πάνω του προσπαθώντας να φέρει τέτοιες αλλαγές σε σημαντικά πόστα, που να σταλεί το μήνυμα ότι επιχειρείται για πρώτη φορά σοβαρά η κάθαρση.

Αν ούτε αυτή τη φορά καταφέρουμε να κάνουμε κάτι, όχι απλά θα συνεχίσουν κάποιοι να γελούν στις πλάτες του κόσμου, αλλά θα αποθρασυνθούν περισσότερο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σου λένε αφού και αυτή τη φορά μένουν όλοι στις απειλές, ουσιαστικά δεν μπορούν να μας αγγίξουν, άρα συνεχίζουμε το έργο μας χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν.

Κι αυτό όχι απλά θα είναι επικίνδυνο, θα είναι πιθανότατα το τέλος όλων των προσπαθειών και η ταφόπλακα στο πτώμα του δύσμοιρου κυπριακού ποδοσφαίρου.

Αυτό είναι που θέλει η πλειοψηφία που, ακόμη και με όλα τα κακά, αγαπά το άθλημα;

Καλή Κυριακή να έχετε.