Η αγωνιστική και αριθμητική παρουσία των παικτών που επέλεξαν οι ομάδες για να αναλάβουν το κύριο βάρος της οργάνωσης

Δεν υπάρχει ομάδα με υψηλούς στόχους, ειδικά αν κτυπά πρωτάθλημα και ευρωπαϊκή έξοδο, που να μην ποντάρει σε έναν τουλάχιστον ποδοσφαιριστή-οργανωτή. Που να μη θέλει τον παίκτη που θα αναλάβει να μοιράσει παιχνίδι, να δώσει ρυθμό και να προκαλέσει ρήγματα στις αντίπαλες άμυνες. Είτε αυτός είναι κλασικό 10άρι, είτε τεχνίτης επιθετικός κεντρικός μέσος. Αν στο πακέτο περιλαμβάνεται και το γκολ, ακόμη καλύτερα. Στην Κύπρο ο οργανωτής είναι σχεδόν must.

Οι ομάδες έκαναν φέτος τις επιλογές τους. Άλλες πόνταραν στη συνταγή των προηγούμενων ετών, άλλες σε νέες λύσεις, άλλες σε δοκιμασμένους παίκτες και άλλες σε μοντέλο ανάπτυξης. Έπειτα από 18 αγωνιστικές (δεν υπολογίζονται τα χθεσινά παιχνίδια), τα μισά δηλαδή της χρονιάς, υπάρχει καθαρή εικόνα για το πόσο απέδωσαν ή όχι οι επιλογές. Φυσικά, μένουν άλλες 18 και σίγουρα μπόλικος χρόνος για να βελτιωθούν αυτοί που πρέπει και μπορούν να βελτιωθούν.

ΑΕΚ: Δεκάρι ακριβώς δεν είναι ο Χοάν Τομάς, αφού ο ρόλος του στο γήπεδο είναι πολύ πιο πλουραλιστικός. Οκταροδέκαρο περισσότερο είναι ο Ισπανός και από άποψης προσόντων αλλά και από τον τρόπο που αγωνίζεται. Ναι μεν έχει αναλάβει το κυρίως κομμάτι στην κυκλοφορία της μπάλας, αλλά το μοντέλο ΑΕΚ θέλει συμμετοχή όλων των μέσων στην οργάνωση (δέστε πόσες φάσεις ξεκινούν από τον Λαμπάν, τον Μπόλιεβιτς ή τον Λαρένα) και στα μαρκαρίσματα. Γι' αυτό και πολλές φορές ο Τομάς γίνεται δεύτερος κυνηγός ή κατεβαίνει πολύ χαμηλά για να μαρκάρει. Τη δουλειά του την κάνει εξαιρετικά, αφού και γκολ βάζει και ασίστ μοιράζει και στην άμυνα βοηθά. Γενικά η ΑΕΚ, μετά τους Γκαρσία και Ντα Σίλβα, έφυγε από το μοντέλο του παίκτη-οργανωτή και η αλήθεια να λέγεται εδώ και δύο χρονιές της βγαίνει στο μάξιμουμ.

ΧΟΑΝ ΤΟΜΑΣ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: 17
ΕΝΔΕΚΑΔΑ: 17
ΛΕΠΤΑ: 1530
ΓΚΟΛ: 6

ΑΝΟΡΘΩΣΗ: Είχε και πέρυσι και προπέρυσι καθαρό οργανωτή, αλλά ο Γκαρσία ήταν κυρίως στην εξέδρα ή ωσεί παρών στο γήπεδο. Φέτος ανέλαβε την μπαγκέτα ο Μαρτίνεζ. Εξαιρετικός μαέστρος, με γλυκό πόδι, αλλά το θέμα είναι ότι παίζει σόλο. Είναι ξεκάθαρο ότι με βάση το πλάνο Πάους, όλο το παιχνίδι περνά από τα πόδια του και η εμπλοκή των υπολοίπων είναι περιορισμένη. Ο Νίκο μπορεί να κάνει πολλά, να ετοιμάσει τη φάση του αγώνα, αλλά δεν αρκεί πάντα. Η «Κυρία» πρέπει να γίνει πιο πολυδιάστατη στην οργάνωση. Με λιγότερες επιλογές πέρυσι είχε στα περισσότερα παιχνίδια καλύτερη ανάπτυξη. Ένα άλλο σημείο αναφοράς είναι ότι ο Μαρτίνεζ δεν βλέπει δίχτυα. Δεν εκτελεί φυσικά πέναλτι ή κοντινά φάουλ (κάποιες μόνο φορές), αν όμως δώσει ένα νορμάλ για τη θέση αριθμό γκολ η Ανόρθωση θα κερδίσει πολλά.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΑΡΤΙΝΕΖ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: 18
ΕΝΔΕΚΑΔΑ: 17
ΛΕΠΤΑ: 1.438
ΓΚΟΛ:1

ΑΠΟΕΛ: Δεκάρι έχει, τον Σεμίρ Στίλιτς, και με βάση τον προγραμματισμό αυτός θα αναλάμβανε το κύριο κομμάτι της οργάνωσης του παιχνιδιού. Μόνο που ο Βόσνιος, για λόγους που επιλέγουν οι προπονητές (έχει σίγουρα ένα θέμα με την ταχύτητά του), έχει μόνο 8 συμμετοχές σαν βασικός. Στον λίγο χρόνο που έπαιξε έδειξε πως έχει όμως πάσα ξυράφι. Η ομάδα της Λευκωσίας, γενικά, δεν έχει ένα σταθερό σχήμα στον χώρο του κέντρου, λόγω και των τραυματισμών. Σε κάποιες περιπτώσεις έπαιξε με τρεις ανασταλτικούς, σε άλλες με Βάντερ ή Εφραίμ πίσω από τον επιθετικό. Σε κάποια σημεία είχε σαν επιτελικό τον Ντε Βινσέντι, αν και ο Αργεντινός ξεκινά κυρίως από το άκρο. Ο «Ντέβι» είναι ο παίκτης με τα περισσότερα οργανωτικά χαρίσματα από τους βασικούς, αλλά έλειψε από πολλά παιχνίδια λόγω τιμωρίας. Όσο είναι στο γήπεδο κάνει τη διαφορά.

ΣΕΜΙΡ ΣΤΙΛΙΤΣ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: 11
ΕΝΔΕΚΑΔΑ: 8
ΛΕΠΤΑ: 641
ΓΚΟΛ: 1

ΑΠΟΛΛΩΝ: Τον Ντα Σίλβα της… ΑΕΚ προ τριετίας περιμένουν στον Απόλλωνα και ελπίζουν ότι έστω και στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος θα τον ξαναδούν. Ο Άλεξ είναι το κλασικότατο δεκάρι και έχει χαρίσματα όσο λίγοι παίκτες στο πρωτάθλημά μας. Ντρίμπλα, τεχνική, επιτάχυνση με την μπάλα, καλό δεξί πόδι και εξαιρετικές εκτελέσεις στατικών φάσεων. Αλλά, σε 19 αγωνιστικές, λίγα από αυτά είδε η ομάδα του Απόλλωνα. Τα ρεπορτάζ κάνουν συνέχεια λόγο για την ανάγκη ανόδου του. Τα χαμηλά ποσοστά σκοραρίσματος της ομάδας (σε πολλά παιχνίδια έμεινε άκαπνη) οφείλονται και στην κάτω του αναμενομένου απόδοση του Ντα Σίλβα. Χωρίς δεύτερο παίκτη με οργανωτικά χαρίσματα, ο Απόλλωνας βασίζεται πολύ στα φτερά του (δυστυχώς γι' αυτόν του έλειψε ο Παπουλής) και στις μετωπικές κινήσεις του Γκιέ, που προκαλούν ανισορροπία στις άμυνες.

ΑΛΕΞ ΝΤΑ ΣΙΛΒΑ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: 15
ΕΝΔΕΚΑΔΑ:13
ΛΕΠΤΑ: 1.130
ΓΚΟΛ: 1

ΟΜΟΝΟΙΑ: Όλοι συμφωνούν ότι, με βάση τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του πλήρες πακέτου και με δεδομένη την ηλικία του, ο 38χρονος Νούνο Ασίς είναι ο πιο ολοκληρωμένος μπαλαδόρος στο πρωτάθλημα. Φέτος έχει βάλει ένα επιπλέον κομμάτι στο ρεπορτόριό του - τα γκολ. Στα μισά της χρονιάς έχει περισσότερα από κάθε άλλη. Κολλά την μπάλα στα πόδια, έχει φοβερή επιτάχυνση στα πρώτα μέτρα, είναι γενικώς γρήγορος, παίζει και πασάρει κάθετα. Γενικά εδώ και τέσσερα χρόνια η οργάνωση της Ομόνοιας ταυτίστηκε με τον Ασίς. Το θέμα είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις η ομάδα αδυνατεί να αξιοποιήσει όλο αυτό το ρεπερτόριο, κάτι που είναι εμφανές την τελευταία διετία-τριετία. Η λύση αντι-Ασίς βρέθηκε στο πρόσωπο του Μπεμπέ. Δεν απέδωσε όσα μπορεί (συνήθως βέβαια μένει στον πάγκο ή ξεκινά σε θέση 8αριού), αλλά τουλάχιστον η Ομόνοια έχει δύο εξαιρετικές λύσεις.

ΟΜΟΝΟΙΑ
ΝΟΥΝΟ ΑΣΙΣ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: 17
ΕΝΔΕΚΑΔΑ: 17
ΛΕΠΤΑ: 1437
ΓΚΟΛ: 6

Η ΑΕΛ, η Σαλαμίνα και οι υπόλοιπες

Με τον Μπεμπέ η ΑΕΛ μεγαλούργησε. Η χρυσή συνταγή δεν ακολουθήθηκε φέτος. Ό «κοντός» αποχώρησε και δεν αντικαταστάθηκε ούτε με αξιόλογο κλασικό οργανωτή, ούτε με αξιόπιστες λύσεις ποιότητας. Ο Οχενέ αναλαμβάνει το κύριο βάρος του παιχνιδιού, αλλά δεν είναι 10άρι και παρόλο που είναι πολύ καλός παίκτης δεν μπορεί να αναλάβει το βάρος. Η ΑΕΛ πονάει στην οργάνωση. Η Νέα Σαλαμίνα έκλεισε το κεφάλαιο Λεόν και επέλεξε επίσης να αγωνίζεται με 8-10άρια ή με 2ο επιθετικό. Ως επί το πλείστον τον ρόλο είχε ο Τσούρτσουριτς (ίσως από τους πιο υποτιμημένους με βάση τα προσόντα παίκτες), ενώ τώρα πήρε και τον Τιάγο Γκόμεζ, έναν παίκτη εξίσου καλό με την μπάλα. Τα πάει μία χαρά με αυτό το μοντέλο.

Η Δόξα είχε τον Φερνάντεζ, ο οποίος μεγαλούργησε στο παρελθόν. Με όλο τον σεβασμό, από τη στιγμή που η ομάδα παίζει χωρίς 10άρι, αποδίδει καλύτερα (ταχύτητα, τρεξίματα, μαρκαρίσματα). Ούτε το μοντέλο της Πάφου με τον Γκρικαλασβίλι (τον μικρό έπιασε). Οι υπόλοιπες «μικρές» ομάδες προτίμησαν να ποντάρουν σε 1-2 παίκτες με τεχνικά χαρίσματα, αλλά όχι κλασικούς οργανωτές. Ο Άρης, ας πούμε, πέτυχε απόλυτα στις επιλογές του.