Είμαστε λαός που θεωρούμε ότι έχουμε άποψη για όλα, αλλά κυρίως έχουμε πάντα δίκαιο σε ό,τι υπερασπιζόμαστε.

Κάνουμε πως μας αρέσει ο διάλογος, αλλά στο τέλος της ημέρας, άμα δεν περάσει το δικό μας, κατεβάζουμε τα μούτρα μας και περιμένουμε αυτούς που μας κέρδισαν με επιχειρήματα στη γωνία…

Εύκολα έρχεται ο ενθουσιασμός, ευκολότερα η απογοήτευση.

Μεταφέροντας το όλο σκηνικό στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, θα έλεγα ότι και η φετινή περίοδος δεν αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα, αλλά τον ίδιο τον κανόνα.

Σταδιακά, ανεβαίνει η πίεση προς τους πάντες και όσο πιο μεγάλους στόχους έχει μια ομάδα, κι όσο πιο πολλούς οπαδούς, η πίεση γενικά είναι και πολύ μεγαλύτερη.

Δεν είναι τυχαίο που κάθε χρονιά οι παραδοσιακά μεγάλες ομάδες αλλάζουν προπονητή, αλλάζουν παίκτες και οι εκάστοτε διοικήσεις τούς περνούν από λαϊκά δικαστήρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Όλοι θέλουν τίτλους, όλοι θέλουν έξοδο στην Ευρώπη, όλοι θέλουν την κορυφή.

Οι πλείστοι δεν συμβιβάζονται με κάτι λιγότερο και δεν θέλουν να ακούσουν ούτε για αστείο ότι όλες οι ομάδες παγκοσμίως, όσο μεγάλες κι αν είναι, όσο κόσμο και ιστορία και να κουβαλούν, έχουν και τις κακές χρονιές, περνούν και αυτές την αγωνιστική και όχι μόνο κρίση και είναι φυσιολογικό γεγονός.

Δεν ενδιαφέρει κανέναν τι συμβαίνει αλλού, τον ενδιαφέρει να μη συμβαίνει στην ομάδα του …

Γι' αυτό και δεν μένουν μόνο στη δημοσιοποίηση των απόψεών τους, αλλά προχωρούν και παραπέρα με χαρακτηρισμούς και υπονοούμενα, είτε αυτά αγγίζουν το οικονομικό, το αγωνιστικό ακόμη και το πολιτικό κομμάτι.

Και είναι σε αυτό το κρίσιμο σημείο που φαίνονται οι πραγματικοί ηγέτες και οι συνεργάτες τους.

Δηλαδή, αν νιώθουν δυνατοί και έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και να προχωρήσουν παρακάτω, ή αν κάτω από το βάρος της λαϊκής απαίτησης λυγίσουν και πάρουν αποφάσεις τέτοιες, που στο τέλος της ημέρας θα αποδειχθούν οδυνηρές για την ομάδα που διοικούν.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά και διαχρονικά και αυτό θα έπρεπε να αποτελούσε παράδειγμα για έντονο προβληματισμό.

Όμως επειδή ζούμε στην Κύπρο όπου όλοι έχουμε άποψη, και μάλιστα θεωρούμε ότι είναι και η σωστότερη όλων, εξακολουθεί το φαινόμενο αυτό να κυριαρχεί σε πλείστες των περιπτώσεων και κάτω από πίεση να λαμβάνονται αποφάσεις που αποδεικνύονται ζημιογόνες για το κάθε μεγάλο, κυρίως, οικοδόμημα.

Κατά τα άλλα, αναμένουν οι ομάδες όλες τα πρώτα δείγματα γραφής από τους νεοφερμένους σε αυτή την περίοδο μετεγγραφών, πάνω στους οποίους είναι γνωστό ότι επένδυσαν και πάλι αρκετά, αφού κατάντησαν να θεωρούν τον μήνα Ιανουάριο κάτι σαν Ιούλιο ή Αύγουστο…

Και από τη στιγμή που οι πραγματικά μεγάλοι παίκτες στα ντέρμπι φαίνονται, εκεί δηλαδή που η μπάλα και πιο βαριά είναι και η πίεση εκτοξεύεται, είναι λογικό να αναμένουμε και να κρίνουμε τον καθένα ξεχωριστά με την έλευση των μεγάλων αναμετρήσεων, αυτών που ουσιαστικά θα κρίνουν τα πάντα στη φετινή περίοδο.

Και αυτό έχει να κάνει και με τους χαμηλά ευρισκομένους στη βαθμολογία, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι στη ζώνη αυτή εξακολουθούν να βρίσκονται και ομάδες παραδοσιακές, κάποιες από τις οποίες πρόσφατα πρωταγωνιστούσαν.

Λιγοστεύουν οι αγωνιστικές στην κανονική περίοδο και πιθανόν να είναι οδυνηρές για κάποιες ομάδες, και στα ψηλά και στα χαμηλά, οι οποίες εναποθέτουν όλες τους τις ελπίδες για επίτευξη των φετινών τους στόχων στη διαδικασία των μπαράζ.

Ίσως όμως για κάποιες από αυτές και στα δυο γκρουπ να είναι πολύ αργά μέχρι τότε και το τραίνο να έχει ήδη σφυρίξει τρεις φορές…

Καλή Κυριακή να έχετε.