ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ

Είναι αλήθεια ότι μάθαμε μια ζωή σε πολλούς τομείς, ανάμεσά τους, βέβαια, και ο αθλητικός και περισσότερο ο ποδοσφαιρικός τομέας, να ασχολούμαστε καθημερινά με πολλά και ασήμαντα και να δίνουμε πολύ περισσότερη αξία σε πράγματα, που αλλού είτε θεωρούνται μέρος της καθημερινότητας είτε περνούν στο ντούκου.

Και, δυστυχώς, αφήνουμε κατά μέρος τα πραγματικά μεγάλα και σοβαρά, τα οποία αγγίζουμε όταν έρθουν στην επιφάνεια, αλλά λίαν συντόμως γυρίζουμε ξανά εκεί που μάθαμε μια ζωή να ασχολούμαστε, στα πιο ασήμαντα, είτε γιατί πουλούν, είτε γιατί μάς συμφέρει.

Έπεσε χθες πρωί-πρωί το μάτι μου στην τραγική είδηση που πληροφορούσε για τον χαμό ενός νεαρού αθλητή της ΕΘΑ Έγκωμης, του 22χρονου Νεόφυτου Χανδριώτη, που έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο.

Και πραγματικά, όχι απλώς λυπεί τον οποιοδήποτε -είτε ασχολείται είτε όχι με τον αθλητισμό- αυτό το δυσάρεστο γεγονός, αλλά τον συγκλονίζει.
Φεύγουν ψυχές καλές και τόσο πρόωρα, πριν καν χαρούν τη ζωή που απλωνόταν μπροστά τους, και βυθίζουν στο πένθος ολόκληρες οικογένειες, συγγενείς και φίλους.

Φεύγουν για το αιώνιο ταξίδι σε χρονική στιγμή που συνομήλικοί τους κάνουν όνειρα για το πώς θα αξιοποιήσουν και θα τακτοποιήσουν τα επόμενα χρόνια, πού θα κατασταλάξουν και πώς θα κινηθούν σε μια κοινωνία ψεύτικη και γεμάτη κινδύνους.

Αιωνία η μνήμη στον Νεόφυτο και ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Αυτά είναι τα προβλήματα, αυτές είναι οι τραγωδίες.

Είναι και τα παιδιά αυτής της γενιάς που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν, για μια καλύτερη ζωή.
Υπάρχει τόση ανεργία και ταυτόχρονα τόση εκμετάλλευση αυτή την εποχή, ειδικά στη χώρα μας, που δεν έχουν άλλη επιλογή.

Διώχνουμε τα ίδια μας τα παιδιά, γερνά η κοινωνία μας και, δυστυχώς, πλείστα από αυτά που τώρα δουλεύουν στο εξωτερικό, στην Ευρώπη ή αλλού, ποτέ δεν θα επιστρέψουν στο νησί.

Και όμως, εξακολουθούμε να ζούμε στον δικό μας κόσμο, να ασχολούμαστε με τα μικρά, γιατί μικροί και εμείς είμαστε στην πραγματικότητα, και να ταρακουνιόμαστε απότομα όταν συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα, ειδικά όταν αυτά αγγίζουν και εμάς.

Ασχολούμαστε δε με εκλογικά μέτρα, με πέναλτι που δοθήκαν ή όχι, με παρασκήνια στο οικονομικό, πολιτικό και ποδοσφαιρικό κομμάτι και πώς να βολευτούμε εμείς και οι ημέτεροι.

Πραγματικά είναι για να θλίβεται κανείς με όλο αυτό το σκηνικό που επικρατεί στην Κύπρο, ειδικά μετά τον καταραμένο Μάρτιο του 2013.
Και το δυστύχημα είναι ότι πρωταγωνιστές σε πλείστες των περιπτώσεων είναι οι σημερινοί συνταξιούχοι σε ηλικία ή κάπου εκεί κοντά, που έζησαν όλη την τραγωδία που έφερε στη χώρα μας η τουρκική εισβολή το καλοκαίρι του '74.

Αυτοί ειδικά θα έπρεπε να είχαν διδαχθεί και να ήταν μπροστάρηδες για να φέρουν αλλαγή γενικά, και όχι με τις πράξεις τους να φέρουν νέα δεινά και νέα τραγωδία στην Κύπρο.

Αλλά, μια ζωή δεν άλλαξε κανείς τίποτα σε αυτό τον τόπο, τώρα ειδικά περιμένουμε σωτηρία;
Δεν έχουμε «υπόθεση» γενικά, αυτή είναι η ωμή κυπριακή πραγματικότητα και σε όποιον αρέσει…