ΟΜΟΝΟΙΑ
Η Ομόνοια πληρώνει τις κακές επιλογές σε ποιότητα και ποσότητα στη νευραλγική θέση των στόπερ

Ο Ζοάο Πάολο Αντράντε ήταν, κατά γενικήν ομολογίαν, ο καλύτερος στόπερ που πέρασε από την Ομόνοια τα τελευταία χρόνια και σίγουρα ο τελευταίος χρονικά κεντρικός αμυντικός επιπέδου. Οι τραυματισμοί του ήταν ένα θέμα, αλλά αυτό έχει να κάνει με την ατυχία και όχι την επιλογή. Τουλάχιστον στο ρόστερ υπήρχε ένας στόπερ αξίας. Από την αποχώρησή του και ύστερα, η Ομόνοια ταλαιπωρείται πολύ περισσότερο από τις επιλογές της. Ποσοτικά και ποιοτικά. Και πληρώνει συχνά πυκνά την αδυναμία της.

Έχει πάντως ενδιαφέρον να δούμε πόσοι παίκτες έπαιξαν μέσα σε 1,5 χρόνο από τη θέση του κεντρικού αμυντικού. Οι επιλογές στην αρχή της περσινής χρονιάς ήταν ο Κακουμπάβα, ο Ακουϊσταπάτσε και ο Στέπανοβ. Αλλά στην Ευρώπη η Ομόνοια ξεκίνησε με Σκαραμοτσίνο και Λομπιανίτζε σε σχήμα με τρεις στόπερ. Αριστερό μπακ ο ένας, δεξί ο άλλος. Από αυτούς, μόνο ο Γεωργιανός συνεχίζει στην Ομόνοια. Ο Κακουμπάβα έπαιξε σε ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι και αποχώρησε, ο Στέπανοβς και ο «Σκάρα» κόπηκαν στα μέσα της σεζόν. Ο Ακουϊσταπάτσε, που απέδωσε αρκετά καλά, ζήτησε να φύγει επίσης τον χειμώνα, λόγω της οικονομικής αβεβαιότητας.

Κάποια στιγμή γύρισε αναγκαστικά πίσω και ο Σερτζίνιο (αποχώρησε και αυτός). Μένοντας από επιλογές, ο Καϊάφας επιστράτευσε τον… Λεάντρο. Που αγωνίστηκε στόπερ σε μπόλικα παιχνίδια της περσινής χρονιάς. Ούτε ψηλός ήταν, ούτε ιδιαίτερα δυνατός, ούτε ταχύς. Και προερχόταν από σοβαρό τραυματισμό. Αλλά ήταν σοβαρός, είχε διάθεση, μυαλό και εμπειρία.

Ανταποκρίθηκε στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Ακολούθως αποκτήθηκε ο Ρουνιέ και ο Γκουλόν. Ο Κροάτης έδειξε πολύ θετικά στοιχεία, αλλά φέτος από τον αγώνα με τη Μπρόντμπι και μετά έκανε πολύ σοβαρά λάθη. Ο Γάλλος, για στόπερ αποκτήθηκε, αλλά στόπερ με την έννοια της λέξης δεν είναι. Άλλωστε όλοι ξέρουν πως προτιμά να αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Ο Γκουλόν ξέρει πολλά καντάρια μπάλα, όμως η αμυντική του συμπεριφορά δεν είναι στα καλά του προσόντα. Η επιλογή της τελευταίας στιγμής το περασμένο καλοκαίρι, ήταν ο Ρόμαρικ. Μεγάλη η καριέρα του, αλλά κατά 90% σαν ανασταλτικός.

Κανένας δεν αμφιβάλλει πως ο καλός Ρόμαρικ μπορεί με τα αγωνιστικά του στοιχεία και την εμπειρία να κρατά τα ηνία της άμυνας, αλλά όσο έχει περιττά κιλά και θέματα ευελιξίας, υπάρχει θέμα. Λεπτά (λίγα με τον Άρη) συμμετοχής πήρε και ο Καντούτσης. Για μερικές μέρες στην προετοιμασία της περιόδου 14-15, είχε συμβόλαιο με τους «πράσινους» και ο Κροάτης Λόβριτς. Ήταν ένα από τα λάθη που διορθώθηκαν άμεσα. Κοινώς, η Ομόνοια στην μετά Αντράντε εποχή, χρησιμοποίησε σε 18 μήνες στη θέση του στόπερ 11 παίκτες.

Αναφερόμαστε στο πρωτάθλημα και την Ευρώπη, αλλά και γενικότερα στις βασικές επιλογές για τον καταρτισμό του ρόστερ. Εξ αυτών, οι έξι «ντύθηκαν» κεντρικοί αμυντικοί και οι δύο (Κακουμπάβα-Καντούτσης) έπαιξα ελάχιστα. Οι δε μακροβιότεροι είναι οι Γκουλόν και Ρούνιε. Κλείνουν όπου να 'ναι ένα χρόνο. Άστε δε που με τα έλα-φύγε-μετακινήσου, δεν δημιουργήθηκε καν ένα σταθερό δίδυμο. Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν γιατί η Ομόνοια δεν μπορεί να φτιάξει άμυνα της προκοπής. Ακόμη και με τα καλύτερα ανασταλτικά χαφ και ακραία μπακ, όταν είχε τέτοια ιστορία στο κέντρο της οπισθοφυλακής, ήταν καταδικασμένη να αποτύχει.

Μ' αυτά και μ’ αυτά, η Ομόνοια δεν μπορεί να αποτύχει στην επόμενή της επιλογή. Που θα έρθει άμεσα και πρέπει ο παίκτης που θα αφιχθεί, να είναι πρώτα απ' όλα ορίτζιναλ κεντρικός αμυντικός και πάνω απ' όλα ικανός ποδοσφαιριστής. Χωρίς αποχές, χωρίς να κουβαλά προβλήματα. Γενάρη μήνα, δεν είναι εύκολο να τον βρεις. Αλλά πρέπει…

Η 11άδα
Κακουμπάβα
Σκαραμοτσίνο
Λομπιανίτζε
Ακουϊσταπάτσε
Στέπανοβ
Σερτζίνιο
Λεάντρο
Γκουλόν
Ρουνιέ
Ρόμαρικ
Καντούτσης