Όντως άλλαξε πολλά πράγματα στη βαθμολογία, και όχι μόνο, το τεράστιο διπλό της Ανόρθωσης κόντρα στον ΑΠΟΕΛ.

Έφερε νέα δεδομένα για την ίδια την ομάδα της Αμμοχώστου και νέα δυναμική, έφερε συγκάτοικο των «γαλαζοκιτρίνων» στην κορυφή την ΑΕΚ και γενικά αύξησε το ενδιαφέρον και την αγωνία για το άμεσο τουλάχιστον μέλλον.

Θα μιλούσαμε και θα γράφαμε πολύ διαφορετικά σήμερα αν κέρδιζε ο ΑΠΟΕΛ αυτό το ντέρμπι.

Το τονίζω αυτό, για να θυμίσω ότι μετά από μια τεράστια νίκη ή μια ήττα σε σημαντικό ραντεβού, δεν μπορεί κανείς να ισοπεδώνει τον ηττημένο και να ανεβάζει στα ουράνια τον νικητή, γιατί απλώς στη διάρκεια ενός μαραθωνίου είναι λογικό να παρουσιαστεί αρκετές φορές αυτό το φαινόμενο.

Ήταν όντως μέχρι στιγμής η νίκη του πρωταθλήματος για την Ανόρθωση, γιατί έσπασε το αήττητο του πρωτοπόρου και μάλιστα στο δικό του σπίτι, γιατί η ίδια έπαιζε κάτω από μεγάλη πίεση, λόγω της θέσης στον πίνακα που κατείχε πριν από το ντέρμπι, αλλά και γιατί παρέμεινε η μόνη αήττητη στον αγωνιστικό χώρο, ανεβάζοντας, βεβαίως, κατά πολύ τις μετοχές της στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο.

Από την άλλη, ο ΑΠΟΕΛ έχασε την ευκαιρία να αφήσει πίσω του 8 ολόκληρους βαθμούς την Κυρία και να διατηρήσει τη δυναμική που απέκτησε μετά τις αλλεπάλληλες νίκες, ευρείες οι πλείστες, στο τελευταίο δίμηνο.

Από εκεί και πέρα, η υπερβολή δεν χρειάζεται στην ανάλυση αυτού του ντέρμπι και κάθε ντέρμπι που θα ακολουθήσει, το οποίο θα έχει την ανάλογη, ίσως και ακόμη μεγαλύτερη, σημασία.

Δεν μπορεί, για παράδειγμα, από τη μια στιγμή στην άλλη ο Πάους να γίνεται ο κορυφαίος προπονητής και ο Κετσπάγια ο άσχετος…

Μόλις πριν από λίγες βδομάδες κάποιοι μουρμουρούσαν για τον πρώτο και δόξαζαν τον δεύτερο.

Ασφαλώς και ο Πάους έχει και μάτι και ικανότητες πολλές, που τον κατατάσσουν στους πολύ καλούς στον χώρο.

Αυτό δεν τον ανάγει σε Στρατηγό, όπως δεν τον κατέτασσε στους αποτυχημένους όταν δεχόταν κριτική.

Πιο ξεκάθαρα τα πράγματα για τον Τιμούρ, που δεν είχε ποτέ να αποδείξει τίποτα σε κανένα.

Όμως, εύκολα τα αισθήματα των οπαδών, ακόμα και των ΜΜΕ αλλάζουν μετά από μια μεγάλη επιτυχία ή μια μεγάλη αποτυχία.

Και βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, και μάρτυρες ή και παθόντες είναι πρόσφατα Κύπριοι αλλά και ξένοι προπονητές.

Έχουμε ως λαός την υπερβολή στο αίμα μας και η τοποθέτησή μας γίνεται περισσότερο με το συναίσθημα και με αφορμή κάποια περιστατικά. Δεν βλέπουμε στην ολότητα τα έργα και τις ημέρες προπονητών και ακόμα των ίδιων των διοικήσεων.

Κατά τα άλλα, έχει μπόλικο ενδιαφέρον για πάνω και για κάτω στον βαθμολογικό τομέα, δυστυχώς όμως είναι από τα λίγα που μπορούμε να περηφανευόμαστε ως χώρος, γιατί από εκεί και πέρα θα πρέπει να βελτιώσουμε πολλά και, βεβαίως, στο κεφάλαιο διαιτησία να γίνουν τέτοιες τομές, που να εξάγεται το μήνυμα ότι προχωρούν οι ικανοί, ενώ οι λοιποί θα πρέπει να αποδείξουν ότι θα βελτιωθούν, για να πιάσουν ξανά σφυρί ή και σημαία…