Βγήκαν κάποιες ανακοινώσεις που έκαναν αναφορά για προσπάθεια να επαγγελματικοποιηθεί ένα μέρος της διαιτησίας και είπαμε ότι μπήκε το νερό στο αυλάκι για σειρά αλλαγών, που απαιτούσαν, εδώ και χρόνια στον χώρο, όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι ή και ενδιαφερόμενοι.

Ήρθαν και κάποιες καλές παρουσίες διάτρητων στις πρώτες αγωνιστικές, που δεν έδωσαν δικαιώματα για να φωνασκούν οι παράγοντες και είπαμε, κτύπα ξύλο, αρχίσαμε καλά.

Και όταν είδαμε στα γήπεδα και κάποιους νεαρούς διαιτητές να σφυρίζουν και κάποιους βοηθούς να κάνουν την εμφάνιση τους, είπαμε ευτυχώς που φέτος κάτι καλό πάει να γίνει στον χώρο και επιβάλλεται αυτούς τους νεαρούς, που και ταλέντο έχουν και όρεξη να προχωρήσουν, να τους στηρίξουν όλοι.

Και πριν αλέκτορα φωνήσαι, επιστρέψαμε στην πικρή κυπριακή πραγματικότητα.

Στο προσκήνιο και σε σημαντικά ματς, η παλιά φρουρά και τα παρατράγουδα επανήλθαν σε πολλές περιπτώσεις.

Κυρίως, η δικαιολογία των ιδίων αλλά και αυτών που τους ορίζουν ή και που είναι παρατηρητές στους αγώνες τους.

Δεν εξηγείται διαφορετικά η στάση κάποιων διαιτητών, αλλά και κάποιων παρατηρητών, που είναι και οι μόνοι που δεν αντιλαμβάνονται ή δεν παραδέχονται τα κωμικοτραγικά που συμβαίνουν στις τελευταίες αγωνιστικές, με αποκορύφωμα την τελευταία - σε δυο τουλάχιστον γήπεδα.

Η βαθμολογία των διαιτητών και η αντίδραση των ιδίων στην έντονη κριτική που ασκήθηκε από το σύνολο των ΜΜΕ φανερώνει, για πολλοστή φορά, πως οι πλείστοι ζουν στον δικό τους, αγγελικά πλασμένο, κόσμο.

Και είναι πολύ ανησυχητικό αυτό το φαινόμενο, ειδικά όσο προχωράμε σε βάθος χρόνου και φαίνεται να μη λαμβάνονται καθόλου υπ' όψιν όλα όσα γράφονται και αφορούν παρουσία κάποιων από τους παλιούς στα γήπεδα..

Γενικά η όλη εικόνα είναι μια από τα ίδια με προηγούμενες χρονιές και δυστυχώς οι άμεσα υπεύθυνοι είτε δεν θέλουν, είτε δεν μπορούν να προβούν σε διορθωτικές κινήσεις, τέτοιες, που να είναι αποτρεπτικές για όλους όσοι θέλουν να επαναλαμβάνουν τα δικά τους στους αγωνιστικούς χώρους σε κάθε αγωνιστική.

Θα πρέπει να αλλάξει άμεσα το όλο σκηνικό και αυτό θα γίνει με παραδειγματικές τιμωρίες και με επάνοδο στη δράση νεαρών και εξελίξιμων διαιτητών, που ούτε κορεσμένοι είναι, ούτε και έδωσαν στο παρελθόν δικαιώματα σε κόσμο και παράγοντες να τους κατακρίνουν.

Αν θέλουμε αλλαγή θα πρέπει άμεσα να το αποδείξουμε, διαφορετικά θα ζούμε με όλα όσα μάθαμε στα προηγούμενα χρόνια.

Πάντως η προϊστορία λέει ότι ουσιαστικά κανενός το αφτί δεν ιδρώνει και ότι όσο προχωρά ο μαραθώνιος και κάθε ματς αποκτά περισσότερη σημασία βαθμολογική, τόσο θα αυξάνονται και θα πληθύνονται τα σοβαρά λάθη, τα πλείστα εκ των οποίων θα οδηγούν σε αλλοιώσεις αποτελεσμάτων.

Ουδείς υποστηρίζει ότι οι διαιτητές θα πρέπει να είναι αλάνθαστοι, γιατί απλά όλοι κάνουμε λάθη με ό,τι ασχολούμαστε.

Το θέμα είναι τα λάθη να τα παραδεχόμαστε, να προσπαθούμε να μην τα επαναλαμβάνουμε και κυρίως να εντάσσονται στα φυσιολογικά και στα ανθρώπινα.

Δυστυχώς -και στο κεφάλαιο αυτό- είμαστε πολλά χρόνια πίσω από άλλες χώρες της Ευρώπης, που αρκετές φορές επικαλούμαστε για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα.