Η πιο πάνω φράση αναφέρεται, ή και έρχεται στο προσκήνιο, όταν κάτι δεν σου βγαίνει κι έρχεται και καπάκι άλλο ένα αναπάντεχο γεγονός για να προστεθεί στον ήδη έντονο προβληματισμό που επικρατεί…

Και ισχύει σε όλους τους τομείς, εξαίρεση δεν μπορούσε να αποτελέσει ο ποδοσφαιρικός μας χώρος.

Απαιτούμε συνεχώς πολλά και διαφορά που έχουν σχέση με τις γηπεδικές συνθήκες και σε ό,τι αφορά στην πρόσβαση και αποχώρηση, αλλά κυρίως στην ασφάλεια και στην ακαταλληλότητα του κάθε γηπέδου ξεχωριστά.

Υποστηρίζουμε με επιχειρήματα ότι στην Κύπρο του 2015, πέραν του ΓΣΠ και με κάποιες διορθωτικές κινήσεις του «Αντώνης Παπαδόπουλος», δεν υπάρχουν τα καθαρά ποδοσφαιρικά γήπεδα που να φιλοξενούν με μεγάλη ασφάλεια οπαδούς των εκάστοτε αντίπαλων ομάδων και ζητούμε διαχρονικά από την πολιτεία το αυτονόητο.

Θέλουμε γενικά καλύτερες συνθήκες στα γήπεδα, αλλά δυστυχώς κάποιοι δεν σέβονται ούτε τον χώρο, ούτε τις ομάδες που εκπροσωπούν και εννοείται ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.

Βέβαια αυτό το τελευταίο, ολίγον ενδιαφέρει την πλειονότητα του κόσμου.

Αυτό που βασανίζει διαχρονικά τους πολλούς είναι πως μια μερίδα, όπως μάθαμε να λέμε, οπαδών, ουσιαστικά, έχει στα χέρια της την τύχη ομάδων σε σημαντικούς αγώνες και στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Και με αφορμή τα όσα ρεζιλίκια έλαβαν χώρα στο «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης» στην Τρίπολη, θα πρέπει επιτέλους να παρθούν αποφάσεις τέτοιες που να μην επιτραπεί ποτέ ξανά να παρουσιαστεί αυτό το φαινόμενο σε κανένα πέταλο της όποιας ομάδας μας εκπροσωπεί στην Ευρώπη.

Να το θέσω πιο απλά, αν ο Αυστριακός διαιτητής διέκοπτε οριστικά το ματς, ο ΑΠΟΕΛ θα κινδύνευε άμεσα να μείνει εκτός Ευρώπης ίσως για ένα με δυο χρόνια.

Ποιος από τους εκάστοτε μάγκες θα αναλάμβανε την ευθύνη και ποιο κόστος θα είχε γι' αυτούς μια πιθανή τιμωρία που αγωνιστικά θα στοίχιζε αρκετά, αλλά οικονομικά θα ήταν καταστροφική;

Μάθαμε να λέμε ήταν λίγοι και ήταν η εξαίρεση του κανόνα.

Πρόκειται για μέγα σφάλμα και τεράστια προσπάθεια για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.

Δεν μπορεί να κάθονται εκατοντάδες οπαδοί σε ένα χώρο, να ρίχνουν μια, δυο και τρεις φορές αντικείμενα ή και φωτοβολίδες στον αγωνιστικό χώρο, ένας, δυο ή δέκα δίπλα τους και λοιποί να σφυρίζουν αδιάφορα, είτε και κάποιοι να κάνουν και χαβαλέ.

Όταν έχεις απαιτήσεις από την ομάδα σου να είναι δυνατή και να πετυχαίνει τους όποιους στόχους θέτει, είσαι υποχρεωμένος και εσύ να τηράς κάποιους κανόνες που ισχύουν σε όλα τα γήπεδα και να μη δημιουργείς προβλήματα με τη γενική σου συμπεριφορά.

Αλλά δυστυχώς δεν φταίνε μόνο οι συμμετέχοντες ή και οι ανέχοντες τέτοιες απαράδεχτες καταστάσεις.

Φταίνε και οι διοικήσεις που ποτέ ουσιαστικά δεν τους έκοψαν τη φόρα.

Όταν στην Κύπρο παίζεις σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και έχεις πάνω από 17.000 κόσμο μέσο όρο και στην Ευρώπη κάνουν ουρά και σε παρακαλάνε για ένα εισιτήριο του ματς, έχεις την ευκαιρία να είσαι και επιλεκτικός και να στείλεις το μήνυμα ότι ανοχή τέλος.

Διότι όταν βλέπεις την κωλοσυρμαθκιά, δεν ψάχνεις την κουφή…

Τα γράφω έτσι εκλαϊκευμένα για να τονίσω και τις ευθύνες των εκάστοτε διοικούντων, αλλά και τις ευθύνες όλων αυτών που ξέρουν τι γίνεται -είναι ουσιαστικά μέσα στην εστία όλων αυτών που διαδραματίζονται- αλλά μένουν απαθέστατοι και ουσιαστικά είναι συμμέτοχοι σε όλα όσα γίνονται και κυρίως σε όλα όσα ακολουθούν τέτοιων ενεργειών.

Μάθαμε να απαιτούμε συνεχώς, αλλά δυστυχώς δεν μάθαμε να σεβόμαστε ούτε την ομάδα μας ούτε τους αντίπαλους, ούτε τους ιδίους μας τους εαυτούς.

Αυτοί είμαστε διαχρονικά…

Καλή Κυριακή να έχετε.