Πάνω που προβληματιζόμουν με τι να ασχοληθώ στη σημερινή στήλη - την άδοξη λήξη της συνεργασίας του Πάμπου Χριστοδούλου με την εθνική ομάδα, το επιθετικό… ξεμπούκωμα του ΑΠΟΕΛ που, με τον Τιμούρ Κετσπάγια στον πάγκο, σπάει όλα τα κοντέρ, την έλευση του Γκουστάβο Πογιέτ στον δικέφαλο της Αθήνας, ή την… ελευσόμενη απόλυση του… αγαπημένου της στήλης τον τελευταίο καιρό, Ζοζέ Μουρίνιο; - έπεσε το βλέμμα μου σ’ ένα βιντεάκι του Ρονάλντο (όχι του CR 7, εννοείται), όπου ο πάλαι ποτέ σούπερ σταρ της Εθνικής Βραζιλίας, της Αϊντχόφεν, της Μπάρτσα, της Ίντερ και της Ρεάλ, παρά τα 100 και βάλε κιλά του, παρέδιδε απίστευτα μαθήματα ποδοσφαίρου, σ’ ένα φιλανθρωπικό αγώνα five a site σε ανοικτό γήπεδο.

Όπως και όλοι, φαντάζομαι, οι… ανυποψίαστοι θεατές του συγκεκριμένου, μερικών δευτερολέπτων, βίντεο, έμεινα άφωνος να κοιτάζω το «φαινόμενο» να «μιλά» στην μπάλα σαν να ήταν… χθες, στα καλύτερά του χρόνια δηλαδή, τότε που όλοι σχεδόν πίστευαν ότι δεν μπορούσε να ξαναϋπάρξει ποδοσφαιρικό «φαινόμενο» σαν αυτόν.

Γύρισα τότε τον διακόπτη της μνήμης στις ασύλληπτες στιγμές αυτού του μοναδικού ποδοσφαιριστή, που κοσμούν τη μουσειοθήκη των ποδοσφαιρικών ονείρων σαν οι πιο εκτυφλωτικοί αστερισμοί… Και ήταν, αλήθεια, σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσεις ένα κομμάτι της μαγείας και να το τοποθετήσεις πάνω απ’ όλα τ’ άλλα, να αποσπάσεις από εκείνον τον ρέοντα συγχρονισμό της έμπνευσης με το «θαύμα» μια στιγμή και να την απομονώσεις σαν κάτι ανώτερο.

Αν έπρεπε, όμως, να το κάνω, αυτό θα ήταν το ανεπανάληπτο standing ovation των οπαδών της MU στο Old Trafford, στις 23 Απριλίου 2003, έπειτα από το εκπληκτικό χατ-τρικ του Βραζιλιάνου, που έστειλε τη Ρεάλ στον επόμενο γύρο του Champions League. Μια μοναδική στιγμή ποδοσφαιρικού μεγαλείου και αθλητοπρέπειας, που σπάνια αντικρίζουν οι αθλητικοί χώροι… Ίσως, το καλύτερο «ρέκβιεμ» αναμνήσεων, για έναν από τους μεγάλους της ιστορίας.

Μιχάλης Παπαδόπουλος