Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς πως ο Γιούργκεν Κλοπ αποτελεί το επικοινωνιακό αντίπαλον δέος του Ζοζέ Μουρίνιο.

Είναι ήδη ξεκάθαρο ότι ο Πορτογάλος δεν παίζει, πλέον, μόνος με και… μπροστά στις κάμερες, καθώς ο νέος μάνατζερ της Λίβερπουλ εμφανίζεται το ίδιο ευφυής και επινοητικός. Ίσως, μάλιστα, στην τέχνη της ατάκας να μην τον «πιάνει» κανένας, καταφέρνοντας, μάλιστα, παρ’ ό,τι κι αν λέει, να παραμένει συμπαθής και αγαπητός.

Σε αντίθεση, δηλαδή, με τον Special One, του οποίου οι περισσότερες δηλώσεις… στάζουν χολή και βιτριόλι. Γιατί ο τεχνικός της Τσέλσι καταφέρνει να τραβά τα φώτα επάνω του περισσότερο με την τέχνη της πρόκλησης και του «σαμποτάζ», παρά με την εύστοχα ξεγυρισμένη ευγένεια.

Την ίδια ώρα, κανείς άλλος δεν μπορεί να παίξει τόσο… σπαραξικάρδια όσο ο Special τον ρόλο του θύματος, ακόμη κι αν είναι ο κατ’ εξοχήν ευνοημένος της ιστορίας.

Πλάι σ’ αυτούς είναι σαφέστατα εμφανής η… απουσία του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, του οποίου τα επικοινωνιακά mind games έχουν μείνει στην ιστορία.

Εμφανές, είναι, επίσης, ότι την απώλεια του Σερ, δεν μπορούν να αναπληρώσουν ούτε ο Λουί φαν Γκάαλ (αμετροεπής, κατά κανόνα, ανάμεσα στην υπερβολική δηκτικότητα και στην αφέλεια) ούτε ο Μανουέλ Πελεγκρίνι (η πιο… ευγενής ψυχή που της έλαχε το κυνήγι επιβίωσης στην άγρια ζούγκλα της Πρέμιερ Λιγκ). Ούτε, ασφαλώς, η παραμονή του Αρσέν Βενγκέρ, ο σνομπισμός του οποίου έχει ενδιαφέρον μόνον όταν συγκρούεται με τη… γυφτοπονηριά του Μουρίνιο ή τα mind games του Φέργκι.

Οπόταν, ο Ζοζέ, στο πρόσωπο του Κλοπ, βρήκε έναν ιδιαίτερα χαρισματικό αμφισβητία της κυριαρχίας του και εκεί όπου ήταν αδιαφιλονίκητα πρώτος: Στα τρίτα ημίχρονα και στα pre games των αγώνων. Έστω κι αν δείχνει πως πρωτίστως εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να… σώσει το κεφάλι του στο Στάμφορντ Μπριτζ και ακολούθως να «πιάσει» τη Σίτι.

Μιχάλης Παπαδόπουλος