ΑΕΚ
Ο Κρίστιανσεν καλείται να κρατήσει όλους τους παίκτες ικανοποιημένους αλλά και σε… φόρμα

«Ευχάριστος πονοκέφαλος». Από τις πλέον κλισέ φράσεις που συνήθως χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τη θέση στην οποία βρίσκεται ένας προπονητής όταν έχει ένα πλήρες ρόστερ στα χέρια του ή όταν δεν αντιμετωπίζει προβλήματα τραυματισμού. Υπάρχει, όμως, στ' αλήθεια πονοκέφαλος -ή οποιαδήποτε άλλη μορφή πόνου- που να είναι ευχάριστος; Η κυριολεκτική έννοια της φράσης δεν υφίσταται. Ακόμα και η μεταφορική της χρήση είναι μια οξύμωρη προσέγγιση μιας πραγματικότητας που δεν είναι απαραίτητα ευχάριστη για έναν προπονητή. Πάμε, όμως, στο ψητό…

Στη φετινή χρονιά ο Τόμας Κρίστιανσεν έχει να διαχειριστεί ένα πολύ ποιοτικό και πλήρες ρόστερ. Πρόκειται, ίσως, για το ποιοτικότερο και «βαθύτερο» που είχε η ΑΕΚ στα 21 χρόνια ζωής του συλλόγου. Ο Δανός τεχνικός έχει στα χέρια του ένα μείγμα νέων και έμπειρων ποδοσφαιριστών, ταλαντούχων Κύπριων και ποιοτικών ξένων και τουλάχιστον δύο επιλογές σε κάθε θέση.

Μπορεί στα δικά μας μάτια ο Κρίστιανσεν να πλέει σε πελάγη ευτυχίας που έχει τόσους πολλούς και ποιοτικούς παίκτες στη διάθεσή του, η πραγματικότητα, όμως, όπως ο ίδιος την βλέπει, δεν είναι τόσο ευχάριστη. Ο τεχνικός της ΑΕΚ καλείται να διαχειριστεί κάθε εβδομάδα το ρόστερ του με τέτοιο τρόπο, που να παίρνει το καλύτερο αποτέλεσμα για την ομάδα και ταυτόχρονα να μην αφήνει κανέναν ποδοσφαιριστή παραπονούμενο. Κάπως έτσι καταλήγουμε και στον πονοκέφαλο του προπονητή, που μόνο ευχάριστος δεν είναι.

Κανένας ποδοσφαιριστής δεν θέλει να μένει στον πάγκο, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ποιοτικούς παίκτες, οι οποίοι ήρθαν για να έχουν βασικό ρόλο στην ομάδα. Δεν είναι εύκολο, για παράδειγμα, για έναν ποδοσφαιριστή όπως ο Μυτίδης, ο Άλβες ή ο Κάντε να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν είναι βασικός. Η αναφορά μας στους τρεις συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές δεν είναι, φυσικά, τυχαία. Πρόκειται για τρεις ποιοτικούς παίκτες, που αγωνίζονται στη ίδια θέση και σπάνια τους βλέπουμε να αγωνίζονται στην ίδια ενδεκάδα. Προφανώς και άπαντες έχουν τη φιλοδοξία να αγωνίζονται βασικοί. Μπορεί πρώτα και πάνω απ' όλα να έρχεται το «εμείς», καλώς ή κακώς όμως υπάρχει και το «εγώ». Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα -και η δυσκολία- για τον Δανό τεχνικό της ΑΕΚ. Να κρατά τους ποδοσφαιριστές του σε εγρήγορση, αλλά και όσο πιο ικανοποιημένους γίνεται. Κανείς προπονητής δεν θέλει μουρμουρητά στ' αποδυτήρια από ποδοσφαιριστές που δεν αγωνίζονται τόσο συχνά.

Ο επιθετικός πονοκέφαλος
Πέρα, όμως, από τα παράπονα και τα μουρμουρητά που θέλει να κρατήσει εκτός ομάδας, ο Κρίστιανσεν καλείται να βρει τους τρόπους να κρατήσει σε υψηλά επίπεδα ετοιμότητας τους ποδοσφαιριστές του. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά, ειδικά για τους Μυτίδη, Άλβες και Κάντε. Ένας κεντρικός επιθετικός συνήθως χρειάζεται να έχει συνεχόμενα παιχνίδια στα πόδια του για να βρει τη φόρμα και την ψυχολογία για ν' αποδώσει τα μέγιστα.

Στις έξι πρώτες αγωνιστικές ο Κύπριος επιθετικός πήρε φανέλα βασικού σε τρεις περιπτώσεις (1η, 2η και 4η αγωνιστική), ο Βραζιλιάνος στα δύο τελευταία (5η και 6η), ενώ ο Ισπανός ξεκίνησε στην αρχική ενδεκάδα μόνο μία φορά (στο ντέρμπι με ΑΠΟΕΛ την 3η αγωνιστική).

Ό,τι και να λέει ο κόσμος, ό,τι και να γράφουν οι δημοσιογράφοι, ο Τόμας Κρίστιανσεν έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το ποιοι παίζουν και ποιοι όχι. Αυτός παρακολουθεί επί καθημερινής βάσης τους ποδοσφαιριστές του και αυτός είναι που αποφασίζει ποιοι θα αγωνιστούν κάθε εβδομάδα, ανάλογα ποιος είναι και ο αντίπαλος. Και στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετρά είναι να παίρνει η ομάδα τα αποτελέσματα. Ωστόσο, όσο καλά και να πηγαίνει η ομάδα, σε βάθος χρόνου πρέπει να γίνει η σωστή διαχείριση του ρόστερ για να περιοριστούν τα όποια μουρμουρητά και παράπονα των ποδοσφαιριστών, που δεν είναι βασικοί σε αυτό το ξεκίνημα της σεζόν.