Ταιριάζουν όπως ο μεσογειακός ήλιος με τα καμένα κορμιά της Μυκόνου το καλοκαίρι, το συνωστιζόμενο χιόνι στις πέτρινες βουνοκορφές του Έβερεστ, η μουσική των Beatles στις όχθες του ποταμού Mersey, όπως δύο πλάσματα που έχουν ανάγκη το ένα το άλλο για να κρυφτούν από την παγωνιά του κόσμου…

Η Λίβερπουλ χρειαζόταν ένα… πουκάμισο αδειανό, μια Ελένη, έναν στιβαρό συνοδοιπόρο για να μη συνεχίσει «να περπατά μόνη» στα κακοτράχαλα τοπία της Πρέμιερ Λιγκ.

Ίσως να τον είχε βρει στο πρόσωπο του Ρότζερς, εάν ο Τζέραρντ δεν έκλεινε το βιβλίο της θρυλικής ιστορίας του, με την εικόνα του πιο διάσημου γλιστρήματος στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Ήταν άτυχος, όπως και τα εκατομμύρια των φιλάθλων των reds, που ένιωσαν να ’ρχεται, σε κάθε γκολ και… δαγκωματιά του Σουάρες, το ράγισμα των πέτρινων χρόνων. Πήρε, όμως, την πίστωση που ζήτησε. Ωστόσο, ο χρόνος δεν συγχωρά, γιατί δεν μπορεί να περιμένει.

Ο Βορεοϊρλανδός έφυγε μ’ ένα σπαρακτικό «If» στα χείλη, γνωρίζοντας πως η κατάκτηση του τίτλου το 2013 θα του εξασφάλιζε ανεξάντλητους πόρους προπονητικής μακροζωίας στο Άνφιλντ. Και στη θέση του έφθασε με… κωδωνοκρουσίες και μια τεράστια φουσκοθαλασσιά της ελπίδας ο Κλοπ, ξαναφέρνοντας το χαμένο χαμόγελο στα χείλη των reds.

Ήδη, οι… αρκετά παλιοί, που ζουν με τις αναμνήσεις των θρυλικών χρόνων του Σάνκλι και του Πέισλι, πλέουν ευχάριτες στη θάλασσα των συνειρμών, βλέποντας να ζωντανεύει, στο πρόσωπο του Γερμανού, η αναβίωση του Σανκς.

Ο ίδιος, ωστόσο, φρόντισε αμέσως να τακτοποιήσει τις σχέσεις του με τους θρύλους της ομάδας και την ιστορία: «Οι οπαδοί θέλουν μόνο να βλέπουν τι έγινε πριν από πέντε χρόνια, 10, 20. Η ιστορία είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά μόνο για τις αναμνήσεις. Η ιστορία είναι απλώς τα θεμέλια. Δεν μπορείς να την κουβαλάς σε σακίδιο στην πλάτη σου κάθε μέρα»... Η συνέχεια, στον χλοοτάπητα του Άνφιλντ.

Μιχάλης Παπαδόπουλος