Το Ολντ Τράφορντ είναι ένα από τα γήπεδα από τα οποία ποτέ δεν θα λείψουν οι αναμνήσεις. Δεν εννοώ εκείνες τις φευγαλέες αναδρομές στο παρελθόν που σταχυολογούν τα καλά λιμασμένα αντανακλαστικά μας με τον χρόνο.

Εννοώ εκείνες τις αναμνήσεις που συγκροτούν Μνήμη και διαμορφώνουν τον συνεκτικό ιστό μιας συλλογικότητας ώστε να μπορέσει να γεννηθεί ο μύθος.

Σ’ αυτήν, λοιπόν, τη συλλογική μνήμη που έγινε μυθολογία, ένα ίσως όνομα, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, εκπροσωπεί, με τραγικά μεγαλειώδη τρόπο, τη συμπύκνωση του ανθρώπινου μεγαλείου με το ανεκπλήρωτο της Ιστορίας, από τη μεριά του οποίου αναδύθηκε και μεσουρανεί η πολυθρύλητη ιστορία των reds. Ίσως, γιατί η λάμψη αυτού του ονόματος φωτίζει τις αδιάγνωστες εκείνες διαδρομές που μας βοηθούν να φανταστούμε τι θα μπορούσε να ήταν το μέλλον.

Ίσως, ακόμα, γιατί η εκφώνηση αυτού του ονόματος κραυγάζει, με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτεπίγνωση, μαζί το ανεκπλήρωτο της ζωής και το ανεκπλήρωτο της ιστορίας…

Αλλά δεν γράφω σήμερα για να νεκρολογήσω κάποιον που, μόλις στα 21 χρόνια της ζωής του, κατάφερε να μνημειωθεί στις συλλογικές παραστάσεις και στο κοινό βίωμα ως ο μεγαλύτερος της ιστορίας. Και που στα μάτια όσων υπήρξαν τυχεροί, αρκετά, για να δουν τα θρυλικά Busby Babes, στεκόταν πάνω από όλους, σαν το πιο λαμπρό αστέρι στο φαντασμαγορικό χριστουγεννιάτικο δέντρο της μεγαλύτερης αγγλικής ομάδας που είχε υπάρξει μέχρι τότε… Το παρελθόν, θέλοντας και μη, κάνει καλά τη δουλειά του.

Για τους οπαδούς της Γιουνάιτεντ αλλά και όλους εκείνους που τον είδαν να αγωνίζεται, ο Ντάνκαν Έντουαρντς είναι ο κλήρος μιας αθανασίας που ήρθε τόσο γρήγορα, για να σου αφήσει χρόνο να πενθήσεις. Την περασμένη Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου, θα είχε, ή, μάλλον, έχει, τα 79ά του γενέθλια. Στο Ντάντλεϊ και στο Μάντσεστερ, ήσυχα, ξανάναψαν κεριά…