Η σχέση του Ζοζέ Μουρίνιο με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ήταν μια κόντρα που εξελίχθηκε και κατέληξε στη φιλία και στον απόλυτο αλληλοσεβασμό.

Είχε ξεκινήσει από εκείνον τον αλήστου μνήμης αγώνα (επαναληπτικό) της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την Πόρτο για τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ το 2004, με την ομάδα του «Special One» να φεύγει στο 90’… φύγε από το Ολντ Τράφορντ με την πρόκριση, έπειτα από μια σκανδαλωδώς ευνοϊκή, γι’ αυτήν, διαιτησία και χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα στον αγωνιστικό χώρο, εκτός από το να… ξελογιάσει τον διαιτητή.

Ο έξαλλος πανηγυρισμός, τότε, του Πορτογάλου, δίκην σπρίντερ στη γραμμή του άουτ μπροστά στο South Stand έμεινε μνημειώδης, προκαλώντας τα… αισθήματα πολλών στο Μάντσεστερ.

Η κόντρα συνεχίστηκε ένα χρόνο μετά, με την άφιξη του «Special» στο Στάμφορντ Μπριτζ, με τον Μουρίνιο να κερδίζει τους δύο πρώτους γύρους, αλλά στη συνέχεια να φεύγει λαβωμένος και κακήν κακώς από το φοβερό come back του γέρο Φέργκι.

Έκτοτε, η σχέση των δύο πήρε όμορφη τροπή, με τον προπονητή της Τσέλσι να φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει τον Φέργκιουσον «μάνατζερ των μάνατζερ», σε μια έκφραση ανεπιφύλακτου σεβασμού για τον άνθρωπο που έχει βάλει, δικαιωματικά, υποψηφιότητα για τον τίτλο του μεγαλύτερου της ιστορίας.

Δεν συνέβη, ωστόσο, το ίδιο και στη σχέση του Μουρίνιο με τον έτερο «θρύλο» της Πρέμιερ Λιγκ, τον Αρσέν Βενγκέρ, η οποία πάει από το κακό στο χειρότερο, δηλητηριάζοντας τη λίγκα, τους φιλάθλους, τις ομάδες και το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Αποκορύφωμα της μεταξύ τους αντιπάθειας, η νέα… φαρμακερή επίθεση που εξαπέλυσε ο Πορτογάλος στον Αλσατό, μετά την απόφαση της FA να τιμωρήσει τον Κόστα και να απαλλάξει τον Γκαμπριέλ. Ο Μουρίνιο, κυριολεκτικά, ξεπέρασε κάθε όριο, και ίσως η Ομοσπονδία θα πρέπει να επιβάλει, πλέον, στους δύο επ’ αόριστον… ανακωχή, προκειμένου να λήξει αυτή η παράνοια…

Μιχάλης Παπαδόπουλος