Πραγματικά έχουμε πολλά σκαλιά ακόμη για να ανεβούμε για να πλησιάσουμε, όχι να φτάσουμε, πλείστες τόσες χώρες στη φιλοσοφία με την οποία αντικρίζουν το άθλημα του ποδοσφαίρου.

Σε πολλά και σημαντικά θέματα είμαστε ακόμη εκ των ουραγών, παρ' ότι θέλουμε να το παίζουμε και στο κεφάλαιο αυτό σαν να είμαστε το κέντρο της γης.

Ένα από τα σημαντικά, το οποίο μας απασχόλησε αρκετές φορές, η έλλειψη υπομονής, ο μη καλός διαχειρισμός αποτυχιών ή και επιτυχιών, και γενικά οι αποφάσεις που παίρνονται πολλές φορές εν βρασμώ ψυχής, που στο τέλος της ημέρας πολλές από αυτές αποδεικνύονται λανθασμένες.

Με την ίδια πάνω-κάτω φιλοσοφία κινούνται και στην Ελλάδα, άλλωστε πολλά αρνητικά από εκεί προέρχονται, ενώ τα καλά εξ Ελλάδος δύσκολα τα αποδεχόμαστε, αυτή είναι η διαχρονική αλήθεια.

Τι λέει το ρεπορτάζ της ΑΕΚ για παράδειγμα;

Παίζει το κεφάλι του στη Βέροια ο Τραϊανός Δέλλας.

Από την 5η κιόλας αγωνιστική, ο άνθρωπος που πρόσφερε πολλά και ως παίκτης και ως προπονητής στον Δικέφαλο του Νότου, σε έναν αγώνα θα φανεί κατά πόσο συνεχίζει η όχι στον πάγκο, σύμφωνα πάντα με τα σχετικά ρεπορτάζ.

Τι θυμίζει η όλη υπόθεση;

Απλώς, παρόμοιες με προπονητές στην Κύπρο, ειδικά των μεγάλων ομάδων.

Θυμηθείτε πρόσφατες, ακόμη και φετινές περιπτώσεις, στον ΑΠΟΕΛ, στην Ομόνοια, στον Απόλλωνα, στην ΑΕΛ και στην Ανόρθωση προ της εποχής Πάους.

Πότε έφυγαν οι πλείστοι προπονητές, πόσοι έκατσαν στον πάγκο των ομάδων αυτών, που με εξαίρεση την Ανόρθωση της τελευταίας εφταετίας οι λοιπές ομάδες, σε αυτό το διάστημα, πήραν όλους τους τίτλους

Πρωταθλημάτων ή Κυπέλλων, με τους «γαλαζοκίτρινους» της Λευκωσίας να έχουν τη μερίδα του λέοντος.

Όταν, λοιπόν, αυτές οι ομάδες αλλάζουν προπονητή με ρυθμό πουκαμίσου, φανταστείτε τι θα πρέπει να κάνουν οι λοιπές, που κάποιες φυτοζωούν και κάποιες χαροπαλεύουν…

Είναι και σε αυτό το κεφάλαιο άλλη μια επιβεβαίωση του πόσο βιαστικοί είμαστε, πόσο ευάλωτοι στη μουρμούρα του κόσμου και πόσο ανυπόμονοι για να πέτυχουμε τους στόχους μας.

Σε κάποιες περιπτώσεις είναι αλήθεια ότι μια αλλαγή προπονητή είναι επιβεβλημένη, όμως, κατά κανόνα, παίρνονται βιαστικές αποφάσεις για να μεταφερθεί η αποτυχία στις πλάτες του ενός και για να γίνουν οι παράγοντες αρεστοί στην πλατιά μάζα των οπαδών.

Και στη βιασύνη τους πάνω ξεχνούν και προσφορά και ικανότητα του κάθε προπονητή και, το κυριότερο, ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που όταν συμφωνούσαν μαζί του, έβγαζαν προς τα έξω ότι πήραν ό,τι καλύτερο υπό τις περιστάσεις κυκλοφορούσε στο παζάρι.

Έρχεται ο Χ προπονητής στην όποια μεγάλη ομάδα και αμέσως οι σχετικές ανακοινώσεις για τον βίο και πολιτεία του και για τις επιτυχίες που είχε στις προηγούμενες ομάδες όπου εργάστηκε.

Ξεκινά η προετοιμασία και είναι η καλύτερη όλων των εποχών, σύμφωνα με παράγοντες, αλλά και τους ίδιους τους παίκτες.

Ξεκινά το πρωτάθλημα, κωλώνει ή σέρνεται η ομάδα στις πρώτες αγωνιστικές, φταίει ο προπονητής και κανένας άλλος…

Ούτε αυτοί που τον έφεραν με πομπώδεις δηλώσεις, ούτε οι παίκτες ούτε κανείς άλλος.

Ο προπονητής είναι άσχετος, δεν κρατά πειθαρχία, δεν κατάλαβε πού ήρθε να δουλέψει, δεν συνάδει με τη φιλοσοφία της ομάδας μας.

Το αποτέλεσμα, γνωστό, η διαφορά είναι κατά πόσο φεύγει νωρίς ή μετά την ολοκλήρωση κάποιων αγωνιστικών.

Και δώσ' του πάλι από την αρχή με τον αντικαταστάτη του.

Δυστυχώς, δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας και ενόσω έχουμε τα ίδια μυαλά, θα συνεχίζει να παρουσιάζεται το φαινόμενο σε 12 ή 14 ομάδες, που αποτελούν την κατηγορία, να δουλέψουν συνολικά πάνω από 25 προπονητές σε μια χρονιά…

Καλή Κυριακή.