Σαν κεραυνός εν αιθρία έσκασε η είδηση την Παρασκευή, που αφορά την πρόθεση της FIFPro, της Παγκόσμιας Ένωσης Ποδοσφαιριστών, να κινηθεί νομικά κατά της FIFA με την απαίτησή της να αλλάξει το σύστημα μετεγγραφών. Ουσιαστικά η FIFPro ζητά να δίνεται η ελευθερία στους ποδοσφαιριστές να επιλέγουν από μόνοι τους σε ποια ομάδα θα συνεχίσουν την καριέρα τους, βάζοντας έτσι τέλος στα υπέρογκα ποσά που δαπανώνται μεταξύ των συλλόγων.

Δηλαδή ζητούν όπως οι ποδοσφαιριστές απολαμβάνουν την ελευθερία που έχουν όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στο να επιλέξουν να δουλέψουν όπου επιθυμούν. Σαφώς αν γίνει δεκτή η νομική αγωγή των Ποδοσφαιριστών από τα ευρωπαϊκά σώματα θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη αλλαγή από την εποχή της υπόθεσης Μπόσμαν. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα πραγματικό ρηξικέλευθο βήμα, το οποίο θα φέρει τεράστιες αλλαγές στο ποδόσφαιρο όπως το γνωρίζουμε σήμερα.

Πάντως είναι παραδεκτό πως η FIFA θα έπρεπε από καιρό να ενεργήσει επί τούτου και να αλλάξει το σημερινό σύστημα, το οποίο, παρά τις όποιες διαμορφώσεις, συνεχίζει να ευνοεί τους πλούσιους συλλόγους σε βάρος των πιο φτωχών. Ένα επιτυχημένο μοντέλο δεν είναι άλλο από αυτό που ακολουθεί το ΝΒΑ, όπου οι ομάδες μπορούν κάθε χρόνο να διαθέσουν συγκεκριμένο ποσό (salary cap) για μισθοδοσία, πρέπει να μην υπερβαίνουν ένα συγκεκριμένο αριθμό καλαθοσφαιριστών και οι όποιες ανταλλαγές μεταξύ των ομάδων μπορούν να περιέχουν συγκεκριμένο χρηματικό αντίτιμο, το οποίο θεωρείται μικρό για τα οικονομικά μεγέθη της λίγκας.

Έτσι στο ΝΒΑ λίγο-πολύ βλέπουμε την κάθε ομάδα να διαθέτει ένα με δύο αστέρια και τη διαφορά στο πρωτάθλημα να κάνει συνήθως η ποιότητα των ρολίστων - των δευτεροκλασάτων παικτών που πλαισιώνουν τους σούπερ σταρ. Με αυτό το σύστημα μπορεί να αρθεί η αδικία και μπορούμε να βλέπουμε πρωταθλήματα και διοργανώσεις στο ποδόσφαιρο με δέκα και δεκαπέντε διεκδικητές και όχι μόνο 3-4.