Πρέπει εξ αρχής να τονίσω ότι κάθε βοήθεια που δόθηκε ή και που δίνεται από τον ΚΟΑ, και κατ' επέκταση από το ίδιο το Κράτος, για ανέγερση γηπέδων, θα έπρεπε και θα πρέπει να συνοδεύεται και από το ανάλογο δικαιολογητικό.

Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν, τον καιρό δηλαδή που έβρεχε ή νομίζαμε ότι έβρεχε λεφτά, με απίστευτη ευκολία εγκρίθηκαν κονδύλια πολλών εκατομμυρίων για να κτιστούν ποδοσφαιρικά στάδια ή γήπεδα και όχι μόνο.

Στο γκρουπ αυτό ετοποθετούντο και κλειστά γυμναστήρια, που κάποια στιγμή ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια..

Ανέκαθεν, όπως συνέβαινε σε πολλούς τομείς στη μακάρια νήσο μας, κάποιοι θεωρούσαν εαυτόν αδικημένο και κάποιοι βέβαια ήταν ίσως και είναι ακόμη οι ευνοούμενοι της όλης υπόθεσης…

Αφορμή για το σημερινό σχόλιο πήρα από τις δηλώσεις του Προέδρου της Δόξας Κατωκοπιάς Κώστα Χριστοδούλου, που επανάφερε και πάλι το γηπεδικό, το οποίο διαχρονικά αποτελεί τεράστιο αγκάθι και στο οικονομικό και στο αγωνιστικό κομμάτι για τους «πράσινους» της Κατωκοπιάς.

Δεν είναι μόνο το κόστος αλλά και οι αποκοπές που στοιχίζουν στην ομάδα της Κατωκοπιάς, που παρεμπιπτόντως από την Α' κατηγορία είναι η μόνη ομάδα από τις προσφυγικές που δεν έχει δική της, προσωρινή έστω, έδρα, αλλά είναι και η συντήρηση του γηπέδου, είναι και η μείωση των εισιτήριων που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια - για την ακρίβεια από τη χρονιά που άφησε την έδρα της στην Περιστερώνα.

Κι αυτό γιατί πολλοί Κατωκοπίτες, αλλά και γενικά φίλοι της ομάδας, κατοικούν στη γύρω της Περιστερώνας περιοχή και από τη στιγμή που η Δόξα ήταν και παραμένει η μονή εκπρόσωπος της ευρύτερης περιοχής στην Α' κατηγορία εδώ και χρόνια, λογικό ήταν να μαζεύονται πιο εύκολα στο γήπεδο να τη δουν.

Κάτι ανάλογο, αλλά σε μικρότερη βέβαια σύγκριση, συνέβαινε με τον Διγενή Ακρίτα Μόρφου στη χρυσή πενταετία του, από το 1969 έως και το 1974, στην αξέχαστη κωμόπολη, στο γήπεδό του που μαζί μ' αυτό του ΑΣΙΛ, στην αγαπημένη Λύση, ήταν τα μόνα που διέθεταν τότε χλοοτάπητα.

Τα θύμισα αυτά για να αντιληφθούν κάποιοι ότι δεν είναι σημερινό και ξαφνικό το πρόβλημα της Δόξας, είναι διαχρονικό και συνάμα πολύ σοβαρό.

Θεωρώ ότι έχει τα δίκια της η προσφυγική ομάδα και θα πρέπει άμεσα να επανεξεταστεί είτε το αίτημά της να επιστρέψει στην Περιστερώνα, είτε να βρεθεί τρόπος να βοηθηθεί για να παραμείνει στο Μακάρειο Στάδιο.
Αυτή είναι η θέση μας, αυτήν υποστηρίξαμε για χρόνια και ελπίζω αυτή τη φορά να βρεθεί η χρυσή τομή για τη Δόξα και την κάθε ομάδα που βρίσκεται στη θέση της προσφυγικής ομάδας.

Το γηπεδικό ήταν και παραμένει μεγάλο πρόβλημα για όλες τις κατηγορίες και αναφέρομαι και στον αγωνιστικό χώρο και στο κεφάλαιο ασφάλεια και γενικά στην πρόσβαση και αποχώρηση από αυτό, ακόμη και στην παραμονή σε πλείστα γήπεδα οι συνθήκες δεν είναι και οι καλύτερες.

Σε μια εποχή που υποτίθεται ότι αλλάζουν πολλά σε ό,τι αφορά τον ποδοσφαιρικό μας χώρο γενικότερα, είναι κρίμα στο κεφάλαιο αυτό να μένουμε στάσιμοι και αυτό φαίνεται από τις ομάδες που μας εκπροσωπούν στην Ευρώπη και εκτός από τους αιωνίους της Λευκωσίας, οι λοιπές ψάχνουν έδρα για να αγωνιστούν…

Καταληκτικά, θα επαναλάβω ότι παρά την κρίση που όλοι επικαλούμαστε, η πολιτεία διά του ΚΟΑ θα πρέπει να δει ξανά το θέμα γηπέδου για την ομάδα της Κατωκοπιάς, κι από τη στιγμή που ήδη έχει εγκριθεί σχετικό κονδύλι, πρέπει να παραχωρηθεί για να λυθεί το όλο θέμα.

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.