Ο αποκλεισμός του ΑΠΟΕΛ από την Αστάνα και η αποχώρηση express του Πασιένσια ήταν λίγο - πολύ αναμενόμενα για όσους μπορούσαν να βλέπουν τη συνολική εικόνα, χωρίς να παρασύρονται από πρόσκαιρες, συγκυριακές «επιτυχίες» ή τις παραπλανητικές διαβεβαιώσεις ανερμάτιστων μάνατζερ.

Μερικοί είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από πάρα πολύ ενωρίς, τόσο ενωρίς που, με τα μάτια όλων των λογικώς (ποδοσφαιρικά) σκεπτομένων, οι επιφυλάξεις τους έμοιαζαν να κινούνται στη σφαίρα της ιδεοληψίας, της βιαστικής «συμπερασματολογίας», ακόμη και της κενής κομπορρημοσύνης.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ρητή ή άρρητη κατηγορία για «προπονητές της κερκίδας», στη συνομοταξία των οποίων ρίχνονται, σαν βορά των λεόντων, όσοι επιχειρούν να εκφράσουν, έγκαιρα και χωρίς διάθεση επιβολής, μια τεκμηριωμένη (που δεν διεκδικεί το αλάθητο) άποψη για όσα βλέπουν στους αγωνιστικούς χώρους, λειτούργησε ως ένα είδος δημόσιου κολάφου, με επικριτικά και, κατά κανόνα, ειρωνικά και περιφρονητικά δημοσιεύματα.

Ακούστηκαν, μάλιστα, και κατηγορίες για κινδυνολογία, προσπάθεια υπονόμευσης και άλλα παρόμοια, προκειμένου να περιφρουρηθεί εκείνο που πραγματικά εμφανίζεται σαν αλάθητο -οι επιλογές, δηλαδή, των διοικήσεων των συλλόγων-, και το οποίο, βεβαίως, λίγο μετά, μέσα από την αγωνιστική πράξη, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Το ζήτημα, ασφαλώς, έχει πολύ βαθύτερες ρίζες από τις ποδοσφαιρικές του διακλαδώσεις και αφορά την ιδεολογικά κανοναρχούμενη ιδέα της «ειδημοσύνης», που θεωρείται ότι πρέπει να κατισχύει σε όλες τις εκδηλώσεις και εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής.

Ειδικά στην περίπτωση του ποδοσφαίρου, ωστόσο, άνθρωποι που το βλέπουν και το ζουν από τα γεννοφάσκια τους, αλλά δεν έτυχε να πάρουν ένα πτυχίο προπονητικής ή… «παραγοντισμού», τυχαίνει να καταλαβαίνουν πολύ περισσότερο από παράγοντες που «βρέθηκαν» να διοικούν ένα ποδοσφαιρικό σωματείο ή κάποιους μάνατζερ που περιφέρονται στον χώρο για λόγους βιοπορισμού.

Και, ναι, στα πιο χαμηλά επίπεδα επαγγελματικής λειτουργίας ενός συλλόγου, μπορεί κάποτε ακόμα και οι περιφρονημένοι «προπονητές της κερκίδας», να καταλαβαίνουν περισσότερα από τους παράγοντες και τους κάθε λογής μάνατζερ.

Μιχάλης Παπαδόπουλος