Είναι αλήθεια ότι έγινε προσπάθεια από τους διεθνείς μας όχι μόνο κόντρα στην Ουαλία του μέγιστου Μπέιλ, αλλά και σε άλλες αναμετρήσεις που είχαν προηγηθεί.

Είναι επίσης αλήθεια ότι σε πλείστα ματς, όπως και στο πιο πρόσφατο, είχαμε λόγω τραυματισμών και τιμωριών αρκετές απουσίες παικτών, πλείστοι εξ αυτών λογικά θα φορούσαν και φανέλα βασικού.

Αλήθεια επίσης είναι ότι με την αλλαγή προπονητή και νοοτροπίας γενικότερα σε ό,τι αφορά το πώς βλέπει ο κόσμος αλλά και οι ιθύνοντες την ομάδα, άνοιξε η όρεξη για κάτι πολύ καλό στη συνεχιζόμενη διοργάνωση, ειδικά από τη στιγμή που και η τρίτη θέση οδηγεί στα μπαράζ.

Και το ξεκίνημα της νέας προσπάθειας, με τον Πάμπο Χριστοδούλου στο τιμόνι, ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικό, θα έλεγα ήταν ιδανικό.

Μετά το διπλό στη Βοσνία άνοιξε η όρεξη για σημαντικά πράγματα και δεν είναι λίγοι αυτοί που πίστευαν ότι, επιτέλους, μια φορά η Εθνική θα γράψει ιστορία, όχι με ένα μόλις αγώνα, αλλά με το πέσιμο της αυλαίας των υποχρεώσεών της στον όμιλο που συμμετέχει.

Δυστυχώς, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη των προσδοκιών μας.

Κάναμε δύο νίκες επί της Ανδόρας, που είχαμε υποχρέωση να το κάνουμε, αλλά από εκεί και πέρα δεν πήραμε βαθμό σε διπλή αναμέτρηση με τους Ουαλούς και κυρίως στο ΓΣΠ απέναντι στο Ισραήλ.

Θεωρώ ότι η πιο σημαντική απώλεια για μας ήταν η ήττα από τη γειτονική χώρα στην έδρα μας.

Ήταν αμέσως μετά το διπλό στη Βοσνία και αν ερχόταν άλλη μια νίκη καπάκι, θα άλλαζαν πολλά και στην ψυχολογία της ομάδας και βαθμολογικά, αλλά και γενικότερα στα δεδομένα που επικρατούσαν τότε στον όμιλό μας.

Δεν τα καταφέραμε ούτε την Πέμπτη κόντρα στην Ουαλία και πλέον μαθηματικά μόνο έχουμε ελπίδες για κατάκτηση της τρίτης θέσης.

Ουσιαστικά σήμερα είναι το ναι ή το όχι για να συνεχίσουμε να ελπίζουμε, αλλά δυστυχώς απέναντί μας θα βρεθεί μια εκ των κορυφαίων ομάδων της Ηπείρου, το Βέλγιο, που στοχεύει πολύ μακριά, ξεκινώντας βέβαια από την κατάκτηση της πρώτης θέσης στον όμιλό μας.

Απόψε, όντως, κτυπάμε ρέστα στοχεύοντας στη μεγάλη υπέρβαση, έστω και αν από μόνη της πιθανόν να μην είναι αρκετή να μας χαρίσει αυτό που ποτέ στην ιστορία μας δεν καταφέραμε να πετύχουμε, να διεκδικήσουμε δηλαδή πρόκριση, έστω διά μέσου μπαράζ σε μια τελική φάση παγκόσμιας ή ευρωπαϊκής διοργάνωσης…

Έστω και αν οι ελπίδες είναι πολύ λίγες πλέον για διάκριση, οι διεθνείς, η τεχνική ηγεσία και βεβαίως ο κόσμος οφείλουν ο κάθε ένας από το δικό του πόστο να κάνουν το καθήκον τους.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό για όλους να παίζει η Εθνική μπροστά σε χιλιάδες κόσμου, όπως έγινε στα προηγούμενα ματς της διοργάνωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Σημαντικότερο είναι να στέκεται κοντά στην ομάδα ο κόσμος, ακόμη και όταν δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα επιθυμούμε.

Γι' αυτό και απόψε πρέπει να αγωνιστούν οι παίκτες μας μπροστά σε αρκετό κόσμο, να νιώσουν ξανά την αγάπη με την οποία τους περιβάλλει ο απλός φίλαθλος και να προσπαθήσουν για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Είναι αλήθεια ότι αλλιώς αναμέναμε την αποψινή αναμέτρηση από πλευράς ενδιαφέροντος, όμως θα πρέπει να στηρίξουμε, ό,τι και να φέρει το τέλος των υποχρεώσεών μας, αυτή την νέα προσπάθεια, προσδοκώντας σε καλύτερες μέρες.

Θα πει κάποιος, αυτό το έχουμε ακούσει ξανά και το έχουμε ζήσει πολλές φορές, όμως δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να είμαστε κοντά στην ομάδα και να αναμένουμε καλύτερες μέρες.

Καλή Κυριακή.