Στόχος του θέματος είναι να καλύψει ένα ευρύτερο φάσμα από τις διοργανώσεις, αφού σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν εύκολο να συνυπάρξουν (ξανά μαζί) ο Βλάντε Ντίβατς και ο Ντίνο Ράτζα, δίπλα στον Ντράζεν Πέτροβιτς και στον Τόνι Κούκοτς. Όπως και ο Παναγιώτης Γιαννάκης στο πλάι του Νίκου Γκάλη ή ο Σαρούνας Μαρτσουλιόνις με τον Άρβιντας Σαμπόνις.

Νίκος Γκάλης
Ο μόνος παίκτης έως σήμερα με τετραψήφιο αριθμό πόντων στην ιστορία της διοργάνωσης! Έπαιξε τελευταία φορά στην Ιταλία το '91, παραμένει όμως ο αρχισκόρερ των Ευρωμπάσκετ, τόσο σε σύνολο (1.030) όσο και σε μέσο όρο (31.2). Πήρε μέρος σε πέντε τουρνουά ('81, '83, '87, '89, '91) και ήταν σε όλα ανεξαιρέτως ο απόλυτος ηγέτης της Εθνικής, την οποία και οδήγησε στην κατάκτηση δύο μεταλλίων (χρυσό, αργυρό). Ο Γάλλος Ντακουρί και όσοι άλλοι κλήθηκαν κατά καιρούς να τον μαρκάρουν βλέπουν ακόμη εφιάλτες. Αξεπέραστος...

Πάου Γκασόλ
Από την Ισπανία οι παλαιότεροι και πιο ρομαντικοί ίσως επέλεγαν τον Εμιλιάνο Ροντρίγκεθ, ο μεγάλος Γκασόλ, ωστόσο, είναι η σύγχρονη ιστορία της "φούρια ρόχα". Ο πρώτος χαρακτήρισε μια ολόκληρη γενιά στη χώρα του, ο δεύτερος πολλές ανά τον κόσμο. Πεντάρι με κινήσεις 4αριού, τελειοποίησε τη θέση και έζησε σπουδαίες στιγμές ως διεθνής της πατρίδας του. Το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 2001 ήταν η αρχή, γεύτηκε την πίκρα του χαμένου τελικού το 2003 και το 2007, αλλά πείσμωσε και έγινε "χρυσός" σε δύο διαδοχικές διοργανώσεις (2009, 2011).

Τόνι Κούκοτς
Ο παίκτης που με τον τρόπο που αγωνιζόταν πέρασε το μπάσκετ σε άλλο επίπεδο. Ψηλόλιγνο το σκαρί του, πλούσιο το ταλέντο του, μπόρεσε να πετύχει τον ιδανικό συνδυασμό. Χειριζόταν την μπάλα σαν πλέι μέικερ, σούταρε σαν 2άρι και λόγω ύψους έπαιζε φόργουορντ, όντας το ίδιο πολύτιμος στις δυο πλευρές. Στο χάλκινο μετάλλιο του '87 ήταν μικρός ακόμα, σταδιακά έγινε ο ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας και το 1991 ο πολυτιμότερος παίκτης του τουρνουά. Μετά τη διάσπαση των "πλάβι", πήρε χάλκινο με την Κροατία στην Αθήνα (1995).

Σεργκέι Μπέλοφ
Ήταν ο πιο σύγχρονος παίκτης της εποχής του γιατί σ' ένα μπάσκετ ξεκάθαρων θέσεων ο Ρώσος φόργουορντ μπορούσε ν' ανταποκριθεί με την ίδια επιτυχία σε κάθε ρόλο - πλην του σέντερ. Τσάρος πραγματικός στο παρκέ, έκανε μόνος ό,τι οι άλλοι όλοι συμπαίκτες του μαζί. Οι νεότεροι δεν τον έζησαν ως παίκτη, μόνο ως προπονητή, έπαιξε στην εθνική των Σοβιετικών δυνάμεων για 14 χρόνια και σε 7 διαφορετικά Ευρωμπάσκετ μετρώντας επτά μετάλλια, τα τέσσερα εκ των οποίων χρυσά ('67, '69, '71 και... '79). Το 1969 ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του τουρνουά.

Ντιρκ Νοβίτσκι
Τη Γερμανία στον μπασκετικό χάρτη έβαλαν ο Βελπ, ο Κοχ και ο Χάρνις με το χρυσό του '93. Ουδέποτε όμως ένας παίκτης, ούτε καν ο Νίκος Γκάλης, ήταν μια ομάδα μόνος του σε διαδοχικές διοργανώσεις. Στο πικ της απόδοσής του έφτασε στο Ευρωμπάσκετ του 2005, όταν ήταν ο αποκλειστικός υπεύθυνος για τον αποκλεισμό της Ισπανίας από τον τελικό. Το αργυρό μετάλλιο συνδυάστηκε με τον τίτλο του πρώτου σκόρερ (δεύτερη από τρεις φορές) και του πολυτιμότερου παίκτη. Τόσο σε σύνολο πόντων όσο και σε μέσο όρο είναι τρίτος στη λίστα (983, 22.3).

Τόνι Πάρκερ
Η στατιστική λέει ότι στη διάρκεια του επερχόμενου Ευρωμπάσκετ ο Γάλλος πλέι μέικερ θα ξεπεράσει τον Νίκο Γκάλη σε απόλυτο αριθμό πόντων. Θέλει μόλις τέσσερις για να φτάσει τους 1.000 και άλλους 31 επιπλέον για να βρεθεί στην κορυφή των σκόρερ. Παρόλο που θα έχει καταρρίψει το ρεκόρ σε διπλάσιο αριθμό αγώνων ο "κόκορας" των... "πετεινών" θα περάσει αυτομάτως στην ιστορία. Επί των ημερών του η Γαλλία έχει τρία μετάλλια (και οδεύει για το τέταρτο) - το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του 2013 το συνδύασε με τον τίτλο του πολυτιμότερου παίκτη, χωρίς μάλιστα αμφισβήτηση.

Ντράζεν Πέτροβιτς
Στην πιο ταλαντούχα γενιά που ανέδειξε ποτέ το ευρωπαϊκό μπάσκετ ο "Μότζαρτ" ήταν το πρότυπο όλων των υπολοίπων, ο καθοδηγητής τους. Επί των ημερών του, η ενωμένη Γιουγκοσλαβία κατέκτησε δύο μετάλλια, το χάλκινο το '87 και το χρυσό του '89, όντας μάλιστα πολυτιμότερος του τουρνουά. Έκανε το σύνθετο να φαίνεται απλό, στη διοργάνωση του Ζάγκρεμπ πήρε την... εκδίκησή του από τους Έλληνες για ό,τι συνέβη δυο χρόνια νωρίτερα στην Αθήνα. Δεν πρόλαβε να παίξει το '93 με την Κροατία γιατί στο δυστύχημα του Μονάχου το νήμα της ζωής του κόπηκε απότομα. Ίσως είχε ακόμη ένα χρυσό...

Άρβιντας Σαμπόνις
Το σοβιετικό μπάσκετ παρήγαγε πάντα παίκτες με τεράστιο μπόι, αλλά ο Λιθουανός γίγαντας δεν έφερε τυχαία το προσωνύμιο "θαύμα της φύσης". Παρά τα 220 εκατοστά του ύψους του είχε τέτοια πλαστικότητα κινήσεων και ευστροφία που έκανε τους σέντερ της γενιάς του να μοιάζουν εντελώς άτεχνοι μπροστά του. Χρυσό σε Ευρωμπάσκετ πήρε μονάχα ένα, το 1985, είχε όμως άλλα δύο χάλκινα με την ΕΣΣΔ και ένα αργυρό, στα 31 του, με τη Λιέτουβα.