Ο Αύγουστος μήνας συμπληρώνει τον κύκλο του, κεφάλια μέσα, λοιπόν, και οριστική επιστροφή σχεδόν για όλους στα της καθημερινότητας, στη ρουτίνα εκείνη που είναι όλο και πιο αποπνικτική τα τελευταία χρόνια, με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα να μυρίζει μιζέρια, δυστυχία, θλίψη και πόνο. Μια παρατεταμένη και βαθιά οικονομική κρίση που δεν λέει να περάσει, γιατί απλούστατα δεν ξεκολλά ούτε με τις ψευδο-προφητείες του Χάρη, ούτε και με τα ευχολόγια κανενός. Μπορεί, και πολύ σωστά, η κρίση να ήθελε ηγέτη, αλλά να που οι ηγέτες μάλλον είναι σπάνιο φαινόμενο σε αυτό τον δύσμοιρο τόπο, που τραβά και να δούμε για πόσο ακόμη τον Γολγοθά του.
Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι ακόμη και αυτή η μικρή ανάπτυξη που καταγράφηκε από το Τμήμα Στατιστικής Υπηρεσίας, και για την οποίαν ο Υπουργός των Οικονομικών έσπευσε να πανηγυρίσει από τις Βρυξέλλες, την ώρα μάλιστα που ο κόσμος είχε στραμμένη την προσοχή του στη συμφωνία των δανειστών με την Ελλάδα, δεν οφείλεται ποσώς ούτε σε κινήσεις που έκανε η Κυβέρνηση, ούτε, φυσικά, και στα μέτρα του μνημονίου που λυγίζουν κάθε μέρα και πιο πολύ τα λαϊκά στρώματα.
Αν κινήθηκε κάτι στην αγορά, αυτό έγινε χάρη σε πολλές προσπάθειες του ιδιωτικού τομέα και στο ενδιαφέρον Κινέζων, οι οποίοι έχουν τους λόγους τους να θέλουν να αγοράσουν μια κατοικία στην Κύπρο. Όλα τα υπόλοιπα μάλλον σαν παραμύθια της Χαλιμάς φαντάζουν, και όλοι όσοι ζουν την αγορά γνωρίζουν πολύ καλά και για την ύφεση που συνθλίβει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, και για τα πολλαπλά προβλήματα που παρουσιάστηκαν από πολλά και διάφορα θέματα, μεταξύ των οποίων και το κούρεμα των καταθέσεων, κυρίως Ρώσων που είχαν κατατεθειμένα τα εκατομμύριά τους στις κυπριακές τράπεζες.
Η αλήθεια είναι ότι η αγορά παραμένει μουδιασμένη, η ανεργία μας έχει φτάσει στα ύψη, οι ξενιτεμένοι, και κύρια νέοι, είναι πλέον χιλιάδες, τα κοινωνικά παντοπωλεία παραμένουν, και ας με στόμφο προεκλογικά κάποιοι μιλούσαν για την ντροπή που ένιωθαν για αυτό το φαινόμενο, ενώ παράλληλα χρήμα στην αγορά δεν κινείται, ούτε και η ίδια η αγορά δείχνει σημάδια ανάκαμψης.
Αλλά, η πιο οδυνηρή αλήθεια είναι ότι και όταν ακόμη αρχίσει η ανάπτυξη, και όταν ακόμη κινηθεί χρήμα στην αγορά, και όταν ακόμη πραγματικά η οικονομία βρει τους ρυθμούς της, με τους όρους και τα μέτρα του μνημονίου που αποδεχθήκαμε και εφαρμόζουμε σαν καλοί μαθητές, χωρίς ουσιαστικά κανένα απολύτως μέτρο και καμιά στρατηγική και πολιτική που φέρει κυβερνητική σφραγίδα, θα έχει ήδη καταστραφεί μια και καλά ο κοινωνικός ιστός της χώρας, και απλώς θα ζούμε σε μια μικρή χώρα που επέστρεψε κάμποσα χρόνια πίσω, με τους πολύ πλούσιους και τους πολύ φτωχούς, χωρίς μεσαία τάξη.
Μια χώρα προνομιούχων και μη προνομιούχων, με τους δεύτερους απλώς να υπηρετούν τα συμφέροντα και τις βλέψεις των προνομιούχων, ανάμεσα στους οποίους, φυσικά, και αρκετοί από τους κυκλοφορούντες στις υπόγειες κυκλωματικές διαδρομές πολιτικούς μας.
