Με αφορμή την έντονη κριτική μερίδας οπαδών του ΑΠΟΕΛ, με στόχο αυτήν τη φορά κυρίως τον Αντωνιάδη, ήρθε στο μυαλό μου ανάλογη συμπεριφορά και προς άλλους Κύπριους παίκτες που θεωρούνταν και ήταν γέννημα θρέμμα των ομάδων τους και αναφέρομαι κυρίως στις μεγάλες που ακολουθούνται από χιλιάδες οπαδούς.

Πόσοι και πόσοι Κύπριοι, ειδικά νεαροί σε ηλικία, αλλά και σημαίες ομάδων, δεν άκουσαν τα εξ αμάξης από μερίδα του κόσμου του ΑΠΟΕΛ, της Ομόνοιας, της Ανόρθωσης, του Απόλλωνα.

Είμαι σίγουρος ότι όσοι διαβάζουν αυτή την ώρα το σχόλιο και ανήκουν οπαδικά σε μια από αυτές τις ομάδες, ασφαλώς και θα θυμηθούν πολλές περιπτώσεις Κυπρίων παικτών που τράβηξαν ή και τραβούν ακόμη πολλά από απαιτητικούς οπαδούς.

Δεν είναι στόχος μου να το παίξω δικηγόρος του Αντωνιάδη και του κάθε Κύπριου που δέχεται έντονη κριτική από την εξέδρα, όμως είναι άδικο πολλές φορές να βρίσκονται κάποιοι στο απυρόβλητο και άλλοι να είναι ο εύκολος στόχος, η εύκολη δικαιολογία για όλα .

Στο κάτω-κάτω, δεν είναι μόνοι οι παίκτες που αποφασίζουν να φορέσουν τη στολή μιας μεγάλης ομάδας.

Κάποιοι τους εμπιστεύονται, άρα σε αυτούς ας ασκηθεί περισσότερο η κριτική, αν και εφόσον παρατεταμένη είναι η αγωνιστική τους αδυναμία.

Να θυμίσω ότι χαθήκαν ή και κινδύνευσαν να χαθούν ταλέντα εξ αιτίας της αντιμετώπισης που έτυχαν από την εξέδρα.

Συμπαράσταση ηθική χρειάζονται οι παίκτες μας όταν δεν είναι στα πάνω τους, κι όχι ισοπεδωτική κριτική.

Και το οξύμωρο είναι ότι ο οπαδός, γενικότερα, συγχωράει εύκολα λάθη, έστω τραγικά και που στοιχίζουν ακριβά όταν πρόκειται για ξένους μεγάλα ονόματα, όμως στέλνει στο πυρ το εξώτερο με τεράστια ευκολία παίκτες που ξεκίνησαν από τις ομάδες τους και πονούν περισσότερο τη φανέλα που φορούν…

Ας είμαστε γενικά πιο προσεχτικοί στην αντιμετώπιση παικτών και ας μην ισοπεδώνουμε τα πάντα, έστω κι αν θεωρούμε ότι κάποιοι δεν χωρούν στην ενδεκάδα της ομάδας μας.

Να μην ξεχνάμε ότι και αυτοί προσέφεραν πολλά στη συνολική προσπάθεια και κάποτε τους ανεβάζαμε στους ώμους μας όταν κατακτούσαμε τίτλους ή παίρναμε σημαντικές προκρίσεις…

Η κριτική είναι κριτική, αλλά και λίγος σεβασμός δεν έβλαψε ποτέ και κανέναν.

Κατά τα άλλα, εισερχόμαστε σε εβδομάδα Εθνικής Ανδρών με δυο σημαντικές από κάθε άποψη αναμετρήσεις να μας αναμένουν.

Στο τριήμερο στο ΓΣΠ κόντρα σε Ουαλία και Βέλγιο θα κριθούν πολλά, αν όχι όλα, σε ό,τι αφορά στην κατάληξη των προσπαθειών μας στον όμιλο που συμμετέχουμε.

Έχουμε γράψει επανειλημμένα σ' αυτήν εδώ τη στήλη ότι ο κόσμος θα πρέπει να συνεχίσει να βρίσκεται δίπλα στην ομάδα μας για πολλούς και ευνόητους λόγους, όμως και όλοι όσοι έχουν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν στο συγκρότημά μας, θα πρέπει επίσης να δείχνουν εμπράκτως ότι θέλουν και μπορούν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους.

Σε αντίθεση με κάποιους συλλόγους μας που έχουν πετύχει πολλά πράγματα στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη, η Εθνική μας, πέραν από κάποιων μεμονωμένων επιτυχιών, ουδέποτε κατάφερε να κάνει τη λεγόμενη υπέρβαση, άρα έχει έναν επιπρόσθετο λόγο αυτήν τη φορά και ενώπιον των οπαδών μας να πετύχει κάτι σημαντικό, για να ελπίζει βάσιμα στο άμεσο μέλλον ότι η πορεία της δεν θα είναι στο τέλος της ημέρας μια από τα ίδια…

Βέβαια η Ουαλία και ειδικά το Βέλγιο είναι ομάδες πολύ δυνατές, με φιλοδοξίες, όμως όταν θες το κάτι παραπάνω οφείλεις, όχι απλά να τους κοιτάξεις στα μάτια αλλά, να έχεις βαθμολογικά οφέλη από τις αναμετρήσεις μαζί τους…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.