Εφτά χρόνια μετά την αποχώρηση Φερνάντεζ, ο Βόσνιος κουβαλά όλα εκείνα τα στοιχεία για να γίνει ο αδιαφιλονίκητος κουμανταδόρος του παιχνιδιού του ΑΠΟΕΛ

Το απόλυτο δεκάρι που τα έκανε όλα. Ο Φερνάντεζ είχε γλυκιά πάσα ακριβείας, κοντινή και μακρινή και φοβερά κτυπήματα στις στατικές φάσεις. Είχε ντρίμπλα που του επέτρεπε να επιτεθεί με την μπάλα στα πόδια, μοίραζε ασίστ, άλλαζε τον ρυθμό του αγώνα και σκόραρε. Η τεχνική του κατάρτιση του επέτρεπε να κάνει και κάποια μαγικά (τακουνάκια ας πούμε) που ξεσήκωναν. Έδινε κυρίως ουσία αλλά προσέθετε και θέαμα.

Με τεχνική κατάρτιση που του επέτρεπε ειδικά μετά τα 30 του να αγωνιστεί και σαν οργανωτής, ο Κώστας Μαλέκος έχει μία περίοπτη θέση στη λίστα των παικτών που ανέλαβαν το κύριο βάρος της οργάνωσης του παιχνιδιού του ΑΠΟΕΛ.

Ο Σεμίρ Στίλιτς έχει, δικαιολογημένα, τραβήξει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των φίλων του ΑΠΟΕΛ. Είναι φυσικά νωρίς να λεχθούν πολλά πράγματα. Με μόλις δύο φιλικά, ποτέ δεν μπορείς να βγάλεις ολοκληρωμένα συμπέρασμα. Όπως όλοι, θα κριθεί στο γήπεδο, στα επίσημα παιχνίδια, στα δύσκολα. Και σε βάθος χρόνου. Αλλά, ο τρόπος που έγινε η μετεγγραφή, τα στοιχεία που τον συνοδεύουν, τα πολλά εγκωμιαστικά σχόλια από ΜΜΕ αλλά και ανθρώπων του ποδοσφαίρου στην Πολωνία, δημιουργούν μία εντύπωση. Ότι πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή κλάσης. Που ο ΑΠΟΕΛ κακά τα ψέματα τον έχει ανάγκη. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, και ειδικά στην Κύπρο, η σημασία ενός παίκτη οργανωτή-κουμανταδόρου είναι μεγάλη. Ο ΑΠΟΕΛ κατέκτησε τρία πρωταθλήματα στη σειρά, έκανε και δύο νταμπλ. Από πλευράς τίτλων υπάρχει απόλυτη ικανοποίηση.

Αλλά και οι τρεις πρωτιές στο πρωτάθλημα ήρθαν με πολλά αγκομαχητά και υπήρξε μουρμούρα για τη μεσοεπιθετική λειτουργία. Γιατί όλοι, από τη Διοίκηση μέχρι και τους πιο συγκρατημένους φιλάθλους, αναμένουν καλύτερο ποδόσφαιρο, στο επίπεδο της ποιότητας των ποδοσφαιριστών της ομάδας. Είναι λοιπόν ο Σεμίρ Στίλιτς ο άνθρωπος που θα πάρει τα ηνία της οργάνωσης, σταθερά, στα χέρια του; Με βάση, όπως προαναφέραμε, τα στοιχεία που τον συνοδεύουν, είναι. Γεμάτες χρονιές, θετικότατες κριτικές, αρκετά γκολ, πολλές ασίστ και εξαιρετικά κτυπήματα (κόρνερ-φάουλ). Μήπως χρόνια μετά ο ΑΠΟΕΛ θα έχει έναν οργανωτή στο επίπεδο και τη συνέπεια του Ρικάρντο Φερναντέζ; Σίγουρα δεν συγκρίνουμε το προφίλ και τα χαρακτηριστικά τους. Δεν είναι παρόμοιοι παίκτες, αλλά το ζητούμενο είναι να κάνουν την ίδια αποδοτική δουλειά.
Ο Ρίκκι

Ο Πορτογάλος ήταν το απόλυτο δεκάρι, το πιο αυθεντικό που φόρεσε τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ. Κάποιοι παίκτες με οργανωτικές ικανότητες πέρασαν και πιο παλιά από την ομάδα, αλλά είτε δεν απέδωσαν ιδιαίτερα (Πέτκοβιτς), είτε δεν ήταν δεκάρια (π.χ. ο Κόζμα). Στον 21ο αιώνα, με τη μετακόμιση στο ΓΣΠ, αν δούμε το ρόστερ ανά χρονιά, πέφτουμε κατ' αρχήν στο όνομα του Σπύρου Μαραγκού. Που αγωνιζόταν σαν δεκάρι σε όλα τα προηγούμενα χρόνια της καριέρας του, είχε πολύ καλά κτυπήματα στις στατικές φάσεις, αλλά στους «γαλαζοκίτρινους» αγωνιζόταν πιο πίσω στη μεσαία γραμμή.

Περισσότερα οργανωτικά καθήκοντα είχε την περίοδο 2001-2002 αλλά και για τα επόμενα δύο χρόνια ο Κώστας Μαλέκος. Καθαρόαιμος ακραίος ή δεύτερος επιθετικός σε όλη την πορεία του, αλλά με τεχνική κατάρτιση που του επέτρεπε, ειδικά μετά τα 30 του, να αγωνιστεί και σαν οργανωτής. Ο Μαλέκος έχει μία περίοπτη θέση στη λίστα των παικτών που ανέλαβαν το κύριο βάρος της οργάνωσης του παιχνιδιού του ΑΠΟΕΛ. Το 2005, κατέβηκε λοιπόν στην Κύπρο ο Φερναντέζ.

Ήταν τεράστιο όνομα για τα κυπριακά δεδομένα, μέλος της μεγάλης Πόρτο του Μουρίνιο. Για το τι κατάφερε στα χρόνια παραμονής του στον Αρχάγγελο χρειάζεται πολύ μελάνι κι αρκετές σελίδες. Ο Ρίκκι τα έκανε όλα. Είχε γλυκιά πάσα ακριβείας, κοντινή και μακρινή και φοβερά κτυπήματα στις στατικές φάσεις. Είχε ντρίμπλα που του επέτρεπε να επιτεθεί με την μπάλα στα πόδια, μοίραζε ασίστ, άλλαζε τον ρυθμό του αγώνα και σκόραρε. Η τεχνική του κατάρτιση του επέτρεπε να κάνει και κάποια μαγικά (τακουνάκια ας πούμε) που ξεσήκωναν. Έδινε κυρίως ουσία αλλά προσέθετε και θέαμα.
Μαρσίνιο, Μπενασούρ, Ντε Βινσέντι

Οι διάδοχοί του στον Αρχάγγελο; Τη χρονιά 08-09, όταν ο ΑΠΟΕΛ με εκπληκτική πορεία στον 2ο γύρο και τα πλέι-οφ κατέκτησε το πρωτάθλημα και αμέσως μετά προκρίθηκε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν είχε βασικό οργανωτή. Η μπάλα περνούσε πολύ από τα πόδια του Πίντο. Ο Μαρσίνιο αποκτήθηκε τον Δεκέμβριο του 2009 και έμεινε για 2,5 χρονιές. Ήταν κλασικό δεκάρι και έκανε αρκετές καλές εμφανίσεις. Γενικά η παρουσία του στην ομάδα ήταν θετική, αλλά δεν έφτασε τα επίπεδα του Φερναντέζ. Ο Μαρσίνιο δεν είχε καλές εκτελέσεις φάουλ και πέναλτι. Όμως πρέπει να καταγραφεί ότι ο ΑΠΟΕΛ έκανε τη μεγάλη πορεία τη χρονιά 2011-12, έχοντας ένα καθαρά οργανωτικό ποδοσφαιριστή.

Τον Μαρσίνιο ακολούθησε ο Σελίμ Μπενασούρ. Που αν εξαιρέσουμε μία-δύο εκλάμψεις, η παρουσία του ήταν κάτω του μετρίου. Οπότε στη χειμερινή μετεγγραφική περίοδο, της περιόδου 2013-14, ο ΑΠΟΕΛ απέκτησε τον Ντε Βινσέντι για να βελτιώσει την οργάνωση του παιχνιδιού του. Που στο ντεμπούτο έβγαλε μάτια, είχε ένα εξαιρετικό εξάμηνο (τεράστιο μερίδιο στην κατάκτηση του πρωταθλήματος), ενώ με την ανανέωση της συνεργασίας πέρυσι το καλοκαίρι έβαλε τη σφραγίδα του στην πρόκριση της ομάδας στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Και μετά είναι λες και έσβησε ο διακόπτης.

Πήρε πολλές ευκαιρίες, παρά τις κακές εμφανίσεις του, ανέβηκε προς το τέλος της χρονιάς αλλά ήταν μακριά από τις πραγματικές του δυνατότητες. Η ανάγκη να αποκτηθεί παίκτης με οργανωτικά καθήκοντα ήταν αναγκαία και γι' αυτό ήρθε ο Στίλιτς. Που επαναλαμβάνουμε ότι με βάση τα στοιχεία, κρατά μπάλα, μοιράζει παιχνίδι, επιτίθεται κάθετα και έχει σπουδαία κτυπήματα. Μαζί του, στη μεσαία γραμμή, υπάρχει μία τετράδα παικτών η οποία προσφέρει όλες τις απαιτούμενες συνθήκες και προδιαγραφές για να κάνει ο Στίλιτς παιχνίδι. Με Μακρίδη, Μοράις, Βινίσιους πίσω του και με εναλλακτική τον Ντε Βινσέντι για να υπάρχει ανταγωνισμός. Άρα, έχει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να αποτελέσει τον κουμανταδόρο σε διάρκεια χρόνου και απόδοσης.