Οι φετινοί τελικοί του NBA πέρασαν στην ιστορία. Οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς, έπειτα από 40 ολόκληρα χρόνια, επέστρεψαν στον θρόνο τους, παίρνοντας το «στέμμα» από τον βασιλιά Λεμπρόν και τους πληγωμένους, από τραυματισμούς Καβαλίερς.

Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη ήττα σε τελικό για τον Λεμπρόν Τζέιμς, μετά την περυσινή από τους Σπερς, που στις έξι συμμετοχές του στα finals μετρά τέσσερεις ήττες και μόλις δύο νίκες.

Απολογισμός που εκτίναξε την κακεντρέχεια των haters στα ύψη, που είχαν πλέον στα χέρια τους μερικά… αδιάσειστα τεκμήρια, για να υποστηρίξουν πως ο King δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Air για τον τίτλο του κορυφαίου όλων των εποχών.

Μια συζήτηση, η οποία, επί της ουσίας, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, αφού δεν μπορεί να γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε διαφορετικούς παίκτες, που έπαιξαν σε εντελώς διαφορετικές εποχές, με διαφορετικές ομάδες και διαφορετικούς αντιπάλους. Και, προφανώς, οι τίτλοι δεν αποτελούν από μόνοι τους ασφαλές ή επαρκές κριτήριο για την απόφανση περί του μεγαλυτέρου της ιστορίας.

Πιο σημαντικό, από αυτήν τη λίγο-πολύ φιλολογική συζήτηση, είναι εκείνο που είδαμε στους φετινούς τελικούς. Και ήταν, με μια ευσύνοπτη σχηματοποίηση, από τη μια η αποθέωση του πλουραλισμού και της ομαδικότητας που η κορυφαία ομάδα της σεζόν (Γουόριορς) έβγαλε στο παρκέ, και, από την άλλη, η αποθέωση του ατομικού και ηγετικού ταλέντου στο πρόσωπο του Λεμπρόν, που έδωσε μερικές από τις κορυφαίες παραστάσεις της ιστορίας - ιδία οι εμφανίσεις του στα τρία πρώτα παιχνίδια της σειράς έχουν καταγραφεί στο βιβλίο των κορυφαίων ρεκόρ.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων συνέθεσε τη ραψωδία του πραγματικά… κοσμοϊστορικού μπάσκετ που είδαμε φέτος στα finals, με την καλύτερη ομάδα και τον MVP της σεζόν (Στεφ Κάρι), απέναντι στον κορυφαίο παίκτη του κόσμου. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, αυτοί οι δύο θα έχουν ακόμη πολλά να πουν στα επόμενα χρόνια.

Μιχάλης Παπαδόπουλος