Από τις δεκάδες των αλλοδαπών παικτών που φόρεσαν τη φανέλα της Ομόνοιας από το 1972 μέχρι σήμερα, υπάρχει μία δεκάδα ειδική.

Κάποτε οι ξένοι ήταν το αλατοπίπερο του ρεπορτάζ των ομάδων. Ειδικά μέχρι τα μέσα της περασμένης δεκαετίας. Η Ομόνοια ήταν, αν όχι η 1η, μία από τις 2-3 ομάδες που πρώτες κατέβασαν παίκτες από το εξωτερικό στο νησί μας. Από τότε ήρθαν δεκάδες. Πολλοί έκαναν μεγάλη καριέρα, άλλοι είχαν πολύτιμη προσφορά, άλλοι πέρασαν απαρατήρητοι. Το να βγάλεις την καλύτερη δεκάδα δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα. Τα κριτήρια είναι συγκεκριμένα.

Χρόνια παρουσίας, απόδοση, προσφορά, αποδοχή από τον κόσμο, συνθήκες και στάτους μετεγγραφής. Χωρίς όλα αυτά να είναι πανάκεια. Ο Ράουφμαν είναι σίγουρα ο κορυφαίος, ο Μιχαήλοβιτς ακολουθεί μαζί με τον Τζεβίζοφ και απ' εκεί και πέρα, η σειρά είναι εντελώς σχετική. Υπάρχουν παίκτες που έπαιξαν λιγότερο από τους δέκα κατ' εμάς κορυφαίους. Όπως ο Τζούριακ, ο Χάμπερ, ο Κιτάνοφ, ο Γκοκριτσιάνι, ο Μίτσινετς και άλλοι που ίσως θα μπορούσαν να μπουν στη δεκάδα.

ΡΑΟΥΦΜΑΝ (1997-2004)
Το απόλυτο είδωλο

Άγνωστος, με καριέρα χωρίς χάιλαϊτ, αλλά μόλις πάτησε πόδι στην Κύπρο, ξεσάλωσε. Τέτοιος σκόρερ δεν είχε ξανάρθει και ούτε πρόκειται. Έπαιξε για 6 σεζόν, στις αρχές της 7ης τον φρέναρε ο χρόνος, μία τρύπα στο γρασίδι του «Μακαρείου». Δώδεκα χρόνια μετά, οι φίλοι της ομάδας συνεχίζουν να πίνουν νερό στο όνομά του. Το απίστευτο στατιστικό του «τρελού Γερμανού»; Έχει περισσότερα γκολ (213) απ' ό,τι συμμετοχές (204) με τη φανέλα της Ομόνοιας.

ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ (1999-2005)

Η Ομόνοια ήταν ο 5ος, αλλά και ο μεγαλύτερος σε διάρκεια σταθμός του στην Κύπρο. Καλοκαίρι του 1999, ντύθηκε στα πράσινα (σε μία μέρα κυριολεκτικά θρίλερ) και έμεινε μέχρι το 2005. Στην τελευταία μάλιστα χρονιά έκατσε και στον πάγκο. Τεχνίτης, έξυπνος, με εξαιρετική πάσα και κτυπήματα, ικανότατος σκόρερ.

ΤΖΕΒΙΖΟΦ (1983-1987)

Το 3ο μεγάλο όνομα που έφτασε στην Κύπρο για λογαριασμό της Ομόνοιας. Ήταν όμως στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του. Στα 28 του μόλις. Βασικός σέντερ φορ τότε στην Εθνική Βουλγαρίας, ήταν αυτονόητο πως θα ξεχώριζε στην Κύπρο. Τέσσερα χρόνια στην Ομόνοια, 82 γκολ και πολλές μεγάλες στιγμές με την μπάλα.

ΚΑΣΕΚΕ (2007-2012)

Η Ομόνοια έκανε δύο απόπειρες να τον πάρει από την ΕΝΠ και τα κατάφερε στην 3η. Από πλευράς διάρκειας και αγώνων είναι στις ψηλότερες θέσεις από τους ξένους παίκτες της Ομόνοιας. Αθόρυβη, αλλά πολύτιμη προσφορά για έναν ανασταλτικό μέσο που έτρεχε, έκοβε, μάρκαρε και μοίραζε ακατάπαυστα.

ΑΣΣΙΣ (2013-….)

Ο ένας χρόνος έγιναν δύο, τα δύο τρία και πάει για τον 4ο. Και ας αγγίζει πια τα 38 του χρόνια. Ο παίκτης σημαία αυτή τη στιγμή, ο μαέστρος με την καθολική αποδοχή. Πολλά καντάρια μπάλα, φρεσκάδα και εκρηκτικότητα που θυμίζουν έφηβο. Άπαξ και βάλει το τόπι στα πόδια, προκαλεί θαυμασμό και αναστάτωση.

ΛΕΑΝΤΡΟ (2010-2015)

Ήρθε χωρίς τυμπανοκρουσίες σε μία εποχή ασταμάτητων τυμπανοκρουσιών. Έκατσε τελικά 4,5 χρόνια, φόρεσε το περιβραχιόνιο, έπαιξε σε 6 θέσεις (αριστερό μπακ, στόπερ, αριστερός ακραίος, 6άρι, 8άρι και 10άρι). Έδειξε αυταπάρνηση, χαρακτήρα και κυρίως άπλωσε στο χορτάρι μπόλικη ποδοσφαιρική ποιότητα.

ΒΑΚΟΥΦΤΣΗΣ (2005-2008)

Προκάλεσε πάταγο η μετακόμισή του από τον ΑΠΟΕΛ και λογικά ο Ελλαδίτης μάζεψε άμεσα, γύρω από το πρόσωπό του, μπόλικη αγάπη από τους φίλους της Ομόνοιας κι έστρεψε πάνω του τα φλας της επικαιρότητας. Όπως και να ΄χει, η μετακόμιση έπιασε τόπο, με τον Βακουφτσή να αγωνίζεται δυόμισι χρόνια και να σκοράρει 29 γκολ σε 64 ματς.

ΚΟΖΛΕΪ (2003-2006)

Η Ομόνοια έψαχνε φορ για να συνυπάρξει και μετά να αντικαταστήσει τον Ράουφμαν. Ο Σλοβάκος διεθνής έκανε θραύση στον Ολυμπιακό και ήταν η καλύτερη επιλογή (πολυσυζητημένη μετεγγραφή). Έπαιξαν όμως ελάχιστα μαζί. Ο Κόζλεϊ πάντως ανταποκρίθηκε σκοράροντας σχεδόν ένα γκολ ανά δύο αγώνες (32/67).

ΜΑΓΚΝΟ (2005-2008)

Ο βραχύσωμος, δαιμόνιος επιθετικός μέσος από τη Βραζιλία τίμησε με το παραπάνω το συμβόλαιό του. Οργάνωνε, ετοίμαζε γκολ και σκόραρε συχνά (18 σε 74 αγώνες) στα τρία χρόνια παραμονής του. Εξαιρετικό δεξί πόδι, άριστος ντριμπλέρ, ταχύς και με μυαλό, ήταν από τους ξένους παίκτες που έβαλαν τη σφραγίδα τους.

Μ΄ΓΚΟΥΝΙ (2004-2008)

Η Ομόνοια τον βρήκε μπροστά της τυχαία τον Δεκέμβριο του 2004 και μετά από 2 προπονήσεις τον έκλεισε με 1.000 λίρες μισθό. Μετά από 3,5 χρόνια τον πούλησε για 1,000,000 ευρώ! Γιατί, στο διάστημα αυτό, ο ψιλόλιγνος Μ΄Γκούνι έκανε σπουδαία πράγματα, έβαλε 30 γκολ (67 αγώνες) και έγινε είδωλο.

Μίνι αναδρομή

Η Ομόνοια έφερε το 1972 τους Ρουμάνους διεθνείς, Φρατσίλα και Μοκάνο, που αγωνίστηκαν λίγο. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, άρχισε η κάθοδος των Βούλγαρων. Ο Τζεβίζοφ ήταν σαφώς ο κορυφαίος, μεγάλο όνομα προηγουμένως ήταν ο Μποζίλ Κόλεφ, αλλά τραυματίστηκε μόλις στη 2η αγωνιστική. Σειρά πήραν ο Μίτσινετς, Τζούριακ, Γκοκριτσιάνι, Κιζιλασβίλι. Καλή κίνηση ο Κιτάνοφ το 1996, έναν χρόνο μετά κατεβαίνουν οι Χόφμαν, Ράουφμαν, ο Μιχαήλοβιτς και ακολουθεί ο Μαραγκός.

Μετά ήρθε η σειρά του Χάμπερ, του Γκράιλιχ (σπουδαίος αμυντικός αλλά έμεινε μόνο έξι μήνες). Ακολούθησε το άνοιγμα των συνόρων. Πολλοί καλοί παίκτες ήρθαν από το εξωτερικό τη δεκαετία ΄05-΄15, με σημαντικότατη προσφορά. όπως ο Ασσίς, ο Λεάντρο, ο Μάγκνο. Άλλοι με μικρή διάρκεια αλλά εμφαντική παρουσία, όπως ο Ποτέ και ο Άλβες. Χωρίς περγαμηνές, αλλά με προσφορά όπως οι Σοάρες, Σκέμπρι. Ο Αγκουιάρ έπαιξε 4,5 χρόνια, ο Βένσελ και ο Καρυπίδης τρία.

Άλλοι έκαναν εσωτερική μετεγγραφή με σημασία (Κασέκε, Φρέντι)) ή με γδούπο (Βακουφτσής, Κόζλεϊ). Εδώ μπαίνει και ο Ρινκ, που υπάγεται και στην κατηγορία των μεγάλων ονομάτων. Ο Ρινκ στους έξι μήνες έπαιξε μεγάλη μπάλα, ο Ζουράφσκι είχε καλές στιγμές, αλλά δεν έκαναν το ίδιο ο Ζε Ελίας και ο Λούα Λούα (είχε τα φεγγάρια του). Βάλτε και τον Πατσατζόγλου που ήρθε και δεν ακούμπησε. Υπήρχαν και κάποια «λαβράκια», με έναν εξ’ αυτών να ξεχωρίζει (Μ΄Γκούνι).