Andy is our king, Andy is our king, Andy is our king... Το τραγούδι των φανατικών του Gwladys street stand, στο Goodison, ποτέ δεν σταμάτησε να ακούγεται, έστω κι αν θρυλική φιγούρα του Andy King σταμάτησε να συναρπάζει τους πιστούς των Toffees από το 1984. Δεν θα σταματήσει ν’ ακούγεται ούτε και τώρα, που ο Andy έγινε, πια, ένα κομμάτι της «ουράνιας ζωής» των Evertonians, δίπλα στον Dixie Dean, τον Alan Ball και τον Harry Cattering.

Το σίγουρο είναι, όμως, πως στην περίπτωσή του, ποτέ δεν θα ισχύσει το The King is dead, long live The King.

Θα είναι για πάντα ο ένας και μοναδικός βασιλιάς, δεν θα υπάρξει άλλος να καθίσει στον θρόνο του.

Ο Andy King ήταν ένας από τους πιο χαρισματικούς, αλλά και πιο άτυχους ποδοσφαιριστές που πέρασαν ποτέ από την Everton, συνδυάζοντας μια σπουδαία καριέρα με το πεπρωμένο ενός ανεκπλήρωτου μεγαλείου.

Ερχόμενος το 1976 από τη Luton μόλις σε ηλικία 19 ετών, κέρδισε αμέσως, με το απαράμιλλο πάθος, την αφοσίωση και το ταλέντο του, τις καρδιές των blues, που βρήκαν στο πρόσωπό του έναν νέο, πραγματικό ήρωα.

Το φοβερό δε γκολ του απέναντι στη Liverpool το 1978, που έσπασε μια κατάρα επτά χρόνων χωρίς νίκη απέναντι στους «κόκκινους» - ένα γκολ που παραμένει από τα σπουδαιότερα στο folklore της ομάδας - του προσέδωσε σχεδόν «μυθικές» διαστάσεις, βάζοντάς τον δίπλα από τους μεγάλους της ιστορίας.

Ταχύτατος box to box επιθετικός χαφ, με σπουδαία τεχνική κατάρτιση και φοβερό σουτ, σκόραρε μερικά συναρπαστικά γκολ που παραμένουν, μέχρι και σήμερα, highlights για το Match of the Day. Οι τραυματισμοί, όμως, του έκλεισαν την πόρτα της Εθνικής Αγγλίας, τη φανέλα της οποίας ήταν έτοιμος να φορέσει.

Έτσι κι όμως, Andy, όσοι σε είδαν και σε γνώρισαν, θα σε θυμούνται, πάντα, ως έναν από τους πραγματικά μεγάλους…

Μιχάλης Παπαδόπουλος