O Steven Gerrard είναι αναμφίβολα ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ιδιαίτερα για τη Λίβερπουλ, παρότι η φυσική παρουσία του πλανιέται ακόμα στους χώρους του Άνφιλντ Ρόουντ, είναι ένας ζωντανός θρύλος, αναπόσπαστο κομμάτι από τη μεγάλη ιστορία της.

Και είναι αλήθεια πως, αν υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής που ενσάρκωσε περισσότερο από τον καθένα, τουλάχιστον στη σύγχρονη εποχή, το Liverpool way, αυτός είναι ο Gerrard, έστω κι αν δυσκολεύεται να αντιπαρατάξει τα «λάφυρα του νικητή» που έχουν άλλοι μεγάλοι reds αρχηγοί στην τροπαιοθήκη τους.

Δεν είμαι σίγουρος, ακόμα, κατά πόσον ο Steven G είναι ο μεγαλύτερος captain στην ιστορία των reds, όπως το θέλει, και το επέβαλε, η σύγχρονη μυθολογία του Cop.

Ιδίως, αν ανατρέξει κανείς σε ονόματα όπως Billy Liddell, Ron Yeats, Tommy Smith, Emlyn Hughes, Kenny Dalglish, Ian Rush, Allan Hansen, Graeme Souness, που η αρχηγία τους συνδέθηκε με το μεγαλείο του παρελθόντος.

Αναμφίβολα, όμως, είναι ο μακροβιότερος όλων των 48 captain που είχαν οι «κόκκινοι» στην ιστορία τους -αρχηγός από το 2003 έως το 2015, για δώδεκα ολόκληρα χρόνια-, ενώ συνέδεσε το περιβραχιόνιό του με τον πιο ανέλπιστο και ανεπανάληπτο θρίαμβο της σύγχρονης κόκκινης ιστορίας, όντας εκείνος που βγήκε πρώτος μπροστά για να γίνει πραγματικότητα το θαύμα της Κωνσταντινούπολης.

Ως τέτοιος, ο Gerrard, συμβόλισε, με απόλυτο και αδιαμφισβήτητο τρόπο, τον σχεδόν… αλυτρωτικό πόθο των reds να ζωντανέψουν και να ξαναζήσουν το παλιό μεγαλείο, η βαριά σκιά του οποίου σκεπάζει το παρόν και το μέλλον της ομάδας.

Κι αν πολλοί τού καταμαρτυρούν πως έφυγε χωρίς να πανηγυρίσει έστω έναν τίτλο της Premier League, έφυγε μ’ εκείνον τον μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο που κάθε ποδοσφαιριστής της Λίβερπουλ φεύγει νικητής από το γήπεδο, τόσο στις νίκες όσο και στις ήττες… The Shankly Way.

Μιχάλης Παπαδόπουλος
(Ένας οπαδός της MU)