Η άμυνα -και για να είμαστε πιο ακριβείς, η αμυντική συμπεριφορά- ήταν ένα πρόβλημα για τον Απόλλωνα από τα πρώτα στάδια της περιόδου. Είναι ελάχιστοι οι αγώνες που ο Απόλλωνας έδειξε κόκκαλο στην άμυνα. Ουσιαστικά, στην πορεία ούτε βελτιώθηκε, ούτε έγινε χειρότερος. Το στοιχείο που στο μέγιστο κομμάτι του πρωταθλήματος κρατούσε τον Απόλλωνα στην κορυφή ήταν η επιθετική του γραμμή. Ειδικά προς το τέλος της κανονικής περιόδου, όταν όλοι μιλούσαν για το τρίο της οργής, Παπουλλή-Γκιέ-Σανγκόι.

Από την ημέρα που ξεκίνησαν τα πλέι-οφ, η επίθεση-φωτιά του Απόλλωνα έγινε επίθεση-σπίθα. Είναι χαρακτηριστική η διαφορά. Σε 22 αγωνιστικές πέτυχε τόσα πολλά γκολ, που του επέτρεψαν μετά την ανομβρία των πλέι-οφ να διατηρεί την κορυφαία επίθεση του πρωταθλήματος, με διαφορά τριών γκολ από την ΑΕΚ. Η ανομβρία αυτή έχει φυσικά πολλές εξηγήσεις. Υπήρχαν τραυματισμοί και τιμωρίες που σίγουρα επηρέασαν. Αλλά και από την άλλη, ο Απόλλωνας είχε μεγάλη πτώση στην απόδοσή του, ειδικά στο 2ο μισό της θητείας Αντόνε

. Η μειωμένη δημιουργικότητα μείωσε και τις προϋποθέσεις για γκολ. Συνολικά ο Απόλλωνας τελείωσε την κανονική περίοδο έχοντας σκοράρει 49 φορές. Πάνω από 2,2 γκολ ανά αγώνα. Όμως στα πλέι-οφ σε εννέα παιχνίδια σκόραρε 8 μόλις φορές. Σε αντίθεση με τη σημερινή του αντίπαλο, Ομόνοια, η απόδοσή του έπεσε συγκριτικά παραπάνω από το μισό.

1η-22η Αγωνιστική
22 ΑΓΩΝΕΣ
49 ΓΚΟΛ
2,2 ΜΕΣΟ ΟΡΟ

23η-31η Αγωνιστική
9 ΑΓΩΝΕΣ
8 ΓΚΟΛ
0,9 ΜΕΣΟ ΟΡΟ