Την ώρα που οι προβολείς και το βλέμμα ολόκληρης της ποδοσφαιρικής υφηλίου ήταν στραμμένα στο «Αλιάνζ Αρίνα» και στο «Καμπ Νόου», όπου Μπάγερν και Μπαρσελόνα έδιναν ένα ανεπανάληπτο ποδοσφαιρικό σόου, εξασφαλίζοντας την πρόκριση στους «4» του Τσάμπιονς Λιγκ, αρκετά βορειότερα και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στο παγωμένο Μάντσεστερ, μερικές χιλιάδες… τρελαμένοι οπαδοί, ντυμένοι στο πρασινοκίτρινο και στο κόκκινο, ζούσαν το δικό τους τρελό όνειρο, σαν να μην υπήρχε οτιδήποτε άλλο να ονειρευτούν ή να ζήσουν - ούτε καν να δουν με τα μάτια τους τη «ραψωδία» των ποδοσφαιριστών του Γκουαρδιόλα και του Ενρίκε.

Γιατί εκείνη την ώρα, αλλά και κάθε ώρα, η FC United είχε μεγαλύτερη σημασία απ’ όλη τη μεγαλοσύνη του Μέσι, του Νεϊμάρ και του Σουάρεζ, του Γκέτσε, του Μίλερ και του Λεβαντόφσκι.

Γιατί, το ποδόσφαιρο της καρδιάς, δονεί τις πιο βαθιές και ανεξιχνίαστες χορδές της ύπαρξης, πιο δυνατά και από το ταμπούρλο του «τσίρκο» των αστέρων, έστω κι αν η αξία τους στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο ισούται ή ξεπερνά το ΑΕΠ μιας χρεωμένης χώρας του τρίτου κόσμου.

Και για τους πιστούς της «διαμαρτυρόμενης», για τη «λαίλαπα» των Γκλέιζερς, ομάδας του Manchester, που βγήκε μέσα από τα σπλάχνα της Manchester United, αναπετώντας, αμόλυντο, το λάβαρο της μεγάλης ποδοσφαιρικής ιστορίας των reds, η νύχτα της περασμένης Τρίτης ήταν μια από τις μεγαλύτερες της ζωής τους.

Η FC United κατάφερνε, έπειτα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες στα play offs, να ανέβει στο σκαλοπάτι της 6ης κατηγορίας της αγγλικής λίγκας, κτυπώντας, πλέον, την πόρτα της Conference και, απ’ εκεί, να ατενίζει τον προκλητικό ορίζοντα της League 2, εκεί, δηλαδή, όπου, κάποιος που ξεκίνησε, μόλις λίγα χρόνια πριν, από το… μηδέν των τοπικών πρωταθλημάτων, μπορεί να αρχίσει να γράφει ιστορία…

Και, το σπουδαιότερο, μια ιστορία όπως την έγραψαν ο Τζίμι Μέρφι και Μπάσμπι…

Μιχάλης Παπαδόπουλος