Στο ποδόσφαιρο είναι γνωστό ότι τίποτε δεν τελειώνει αν δεν τελειώσει πραγματικά. Ωστόσο, οι πρώτοι αγώνες της προημιτελικής φάσης του Τσάμπιονς Λιγκ βοηθούν, κατά το μάλλον ή ήττον, σ’ ένα μερικό ξεκαθάρισμα κάποιων πραγμάτων.

Αν ισχύει πως σε τέτοιες διοργανώσεις, τον σημαντικότερο ρόλο διαδραματίζουν, πέρα από την ποιότητα, το timing, το φορμάρισμα και η υγεία, ένα πρώτο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι η Μπαρσελόνα, του αφηνιασμένου Σουάρες και των αναγεννημένων Μέσι-Νεϊμάρ, φαίνεται να βρίσκεται στην καλύτερη θέση απ’ όλους.

Η επιμονή του Λουίς Ενρίκε να αλλάξει ή να εμπλουτίσει, καλύτερα, το αγωνιστικό ρεπερτόριο της Μπάρσα, αξιοποιώντας όλα τα «πυρηνικά όπλα» που έχει στα χέρια του, αλλά και η πλήρης ενσωμάτωση, στην κατάλληλη ώρα, του Λουίς Ενρίκε στην αγωνιστική λειτουργία της ομάδας, δημιούργησαν ένα επιβλητικό μομέντουμ που δύσκολα φαίνεται να μπορεί να ανακοπεί απ’ οποιονδήποτε, όσο, βέβαια, η ενδεκάδα συνεχίζει να παραμένει πλήρης και η άμυνα να ανταποκρίνεται στα φετινά υψηλά στάνταρτ που έπιασε φέτος.

Οι «μπλαουγκράνα» προχωρούν παντού… τέλεια (πρωτιά στην Πριμέρα, τελικό στο Κόπα ντελ Ρέι, δεδομένη πρόκριση στους «4» του Τσάμπιονς Λιγκ) και βρίσκονται μόλις δύο μήνες μακριά από μια ανέλπιστα ονειρεμένη σεζόν, που έχουν να δουν από τα χρόνια του Πεπ στον πάγκο.

Και αν η Μπάγερν δεν μπορέσει να γιατρέψει άμεσα τις πληγές της, κάνοντας την υπέρβαση, πλέον, απέναντι στην Πόρτο, ο μόνος ικανός να τους ανακόψει είναι ο «αιώνιος» του clasico, η Ρεάλ Μαδρίτης. Η οποία, βεβαίως, έχει να υπερβεί το δυσυπέρβλητο εμπόδιο της δυσκατάβλητης Ατλέτικο, η οποία, μάλιστα, τον τελευταίο χρόνο τής έχει πάρει… κυριολεκτικά τον αέρα, μένοντας αήττητη στις επτά τελευταίες αναμετρήσεις. Αν οι «μερένγκες», λοιπόν, καταφέρουν να βγάλουν νοκ άουτ τον Τσόλο Σιμεόνε και την παρέα του, δεν αποκλείεται να δούμε, επιτέλους, τον πιο ονειρεμένο τελικό της ιστορίας… Αλλά, ας κάνουμε λίγο ακόμα υπομονή.

Μιχάλης Παπαδόπουλος